Η Κύπρος είναι κοντά, ηλίθιoι…

Του Στέλιου Παπαθεμελή

«Στην Κύπρο τη θαλασσοφίλητη /που έταξεν για να μου θυμίζει την πατρίδα»(Σεφέρης) ξεκίνησε να παίζεται σε αμερικανική σκηνοθεσία η εφιαλτικότερη φάση της σύγχρονης τραγωδίας του Κυπριακού – στην ουσία του όλου – Ελληνισμού.             Το κοινό ανακοινωθέν του ημετέρου, ορκισμένου ανανιστή, Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και του εκπροσώπου του Αττίλα και ως διαδικασία και ως περιεχόμενο προοιωνίζεται εθνικά δεινά.             Η αγαστή συνεύρεση εισβολέα και κατεχομένου συνιστά κατόρθωμα καταλυτικής διαμεσολάβησης της Ουάσιγκτον. Αυτή έσυρε τον πρόθυμο (τράβα με και ας κλαίω) της Λευκωσίας με την γενναιόδωρη φυσικά συναίνεση της Αθήνας σε διαπραγματεύσεις που ενέχουν a priori παραίτηση από αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα του Ελληνισμού.                         Για άλλη μια φορά οι ΗΠΑ λειτουργούν ως πληρεξούσιος των τουρκικών διεκδικήσεων. Δυστυχώς είμαστε ανεπίδεκτοι μαθήσεως. Διαθέτουμε στην Αμερική κραταιά εκλογική δύναμη και γερόπολιτικό χρήμα, αλλά λόγω δραματικού ελλείμματος εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού τα χαραμίζουμε δωρεάν, ασύντακτα και άσκοπα, ενώ μπορούμε να πειθαναγκάσουμε τα εκεί κέντρα αποφάσεων σε έντιμη στήριξη των εθνικών μας συμφερόντων.             Ένας ελληνικός Μηχανισμός επηρεασμού των αμερικανικών κέντρων πρέπει επί τέλους να στηθεί στην Ουάσιγκτον, αξιοποιώντας το αποστασιοποιημένο τώρα από τα τουρκικά συμφέροντααμερικανοεβραϊκό λόμπι.  Σε μια φάση μάλιστα συσσωρευμένων στραπάτσων στα μεγαλομανή οράματα του νεοοθωμανού γείτονα (Συρία, Αίγυπτος, Ιράν) και εσωτερικών σεισμικών κλυδωνισμών του, αντί να εκμεταλλευθούμε τις τρέχουσες αδυναμίες του, του προσφέρουμε σωσίβιο.             Μνημονιακοί ιθύνοντες και καθεστωτικά μίντια πανηγυρίζουν  για την εξέλιξη. Εκ δεξιών και εξ αριστερών τα πολιτικά έκγονα των ανανιστών του 2004 (ξεχώρισαν τότε Γ. Παπανδρέου – εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, Ντ. Μπακογιάννη, Ν. Κωνσταντόπουλος), στην καλύτερη περίπτωση σιωπούν αιδημόνως. Αθεράπευτες οι ψευδαισθησιακές προσδοκίες τους για τάχα έντιμο συμβιβασμό. Με το κοινό ανακοινωθέν νομιμοποιείται ο Αττίλας και τα τετελεσμένα της Εισβολής καιαπονομιμοποιείται η Κυπριακή Δημοκρατία. Το ελληνόκτητης διοίκησης διεθνές υποκείμενο δικαίου, μέλος ΟΗΕ, ΕΕ, Ευρωζώνης κ.λ.π. υποβάλλεται σε ευθανασία. Κάνουμε κράτος  το ψευδοκράτος. Εξαφανίζουμε το πραγματικό κράτος. Και στη θέση του στήνουμε ένα υβρίδιο, ονόματι μεν Ομοσπονδία αλλά πράγματι Συνομοσπονδία. Πουθενά στο ανακοινωθέν δεν γίνεται λόγος περί Αττίλα, Εποίκων, επιστροφής των τουρκοκρατούμενωνεδαφών.       Το εν εξελίξει έκτρωμα, κραυγαλέα αντίθετο στο ευρωπαϊκό κεκτημένο και δικαιϊκά ετοιμόρροπο, διασφαλίζει το απρόσβλητό του με την σατανική ανακήρυξή του σε πρωτογενές ευρωπαϊκό δίκαιο.  Οι μοιραίες ηγεσίες των δύο κέντρων του Ελληνισμού οδηγούν σε εξανδραποδισμό τη Μεγαλόνησο, θεωρώντας  την διά-λυση = λύση. Τσουβαλιάσθηκαν στο αμερικανικό γεωπολιτικό παίγνιο, το οποίο σε πείσμα των πραγματικοτήτων παρουσιάζει μια νοσηρή εμμονή στη μεταχείριση της  Τουρκίας  ως περιφερειάρχη.        Ελλείψει μιας ελληνικής πρότασης  στρατηγικής για ένα ενεργειακό μπλόκ (ΗΠΑ- Ελλάδα- Κύπρος – Ισραήλ) προωθείται η τουρκική. Άμεσος στόχος τους  το «ψαχνό» του φυσικού αερίου με την ανακατανομή του στα 2 «συνιστώντα», την εξαγωγή του μέσω Τουρκίας και την οριοθέτηση της  ΑΟΖ  με τουρκική μεζούρα.       Καθ’ οδόν σχέδιο υδροδότησης των Κατεχομένων με υποθαλάσσιο αγωγό από Τουρκία.       Η ωμή αμερικανική παρέμβαση υπέρ των τουρκικών θέσεων που υιοθετεί άκριτα ο ελλαδοκυπριακός ενδοτισμός ανοίγει διάπλατα τον δρόμο στον Ενεργειακό Αττίλα.       Η Τουρκία με ιστορική διορατικότητα θεωρεί και απειλεί  τον Ελληνισμό ενιαίο. Οι ημέτεροι, ιδίως μετά τα μνημόνια, έχουν χάσει και τα αυγά και τα πασχάλια. Και παραδίδουν αμαχητί τα τείχη της πόλεως στους εχθρούς.       Δείγμα η προσυμφωνημένη αυτοκατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.  Ο δεξιός Αναστασιάδης αδελφοποιημένος με το αριστερό ΑΚΕΛ συνοικοδομούν το νέο μεταμοντέρνο  α- εθνικό κράτος- προτεκτοράτο. Μεταβατικό στάδιο προς τη σαρκοβόρα Τουρκία, που διεκδικεί τα πάντα. Δικό μας σλόγκαν το αυτοκτονιακό «δεν διεκδικούμε τίποτε». Ελληνοτουρκική φιλία ουδέποτε υπήρξε. Συνύπαρξη, αλλά πάντοτε συγκρουσιακή με τουρκική επιλογή το ελληνοτουρκικό status.                   Ωστόσο το τερατούργημα θα πάει σε δημοψήφισμα. Αυτό πρέπει να γίνει ο τάφος του.       Εκείνες τις μέρες κάθε Κύπριος οφείλει προσκύνημα στα Φυλακισμένα Μνήματα και στο μνημείο του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού για να θυμηθεί τους ήρωες και τους μάρτυρες της ελευθερίας του.

Περισσότερα: http://www.antibaro.gr/article/10139, Ἀντίβαρο

Το διπλό καπέλο του status quo

Του Δρα Γιάννου Χαραλαμπίδη

Τα τελεσμένα της εισβολής, το κατάλοιπο εξουσίας και οι πηγές εξουσίας

Η διψασμένη από ενέργεια Ευρώπη, ο αγωγός προς την Τουρκία, η «παγωμένη συμμαχία» με το Ισραήλ και η αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας

ΤΟ ΚΟΙΝΟ ανακοινωθέν και η συνομοσπονδία του «Economist»

Το ζητούμενο δεν είναι μόνο εάν θα εξευρεθεί λύση στο Κυπριακό, αλλά εάν θα είναι λύση επί της ουσίας για την επανένωση ή για τη διχοτόμηση. Όλοι λοιπόν συμφωνούν ότι είναι απαράδεκτο το υφιστάμενο status quo.

 Ερώτημα: Με την υπό συζήτηση λύση στης διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας θα ανατραπεί κατά το θετικότερον ή θα νομιμοποιεί το υφιστάμενο status quo; Και τι θα γίνει γεωπολιτικά η Κύπρος και ο πλούτος της, η ΑΟΖ της και το φυσικό της αέριο; Είναι τυχαίο άραγε που το περιοδικό «Economist» αναφέρει ότι η κοινή δήλωση αποτελεί τμήμα του «σχεδίου Ομπάμα» και ότι οικοδομείται μια «συνομοσπονδία δυο συνιστώντων κρατών» στην Κύπρο, για να φτιαχτεί αγωγός μέσω Τουρκίας και να περάσει το φυσικό αέριο προς τη «διψασμένη Ευρώπη»;

Γεωπολιτική, ΑΟΖ και κατάλοιπο εξουσίας

Το Κυπριακό δεν είναι πρόβλημα μόνο νομικό. Συνεπώς, θα ήταν λάθος να παγιδευτούμε στο τρυπάκι της νομικής διάστασης, που είναι εξόχως σημαντική, αλλά θα πρέπει να την εξετάσουμε σε σχέση με τη γεωπολιτική των πραγμάτων αντίληψη, που είναι συναφής με την ΑΟΖ, το φυσικό αέριο και την ισχύ. Υπάρχει δε, η υποψία ότι η όποια στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ παγώνει, όπως και η επιτάχυνση των διαδικασιών για λήψη απόφασης περί του τερματικού στο Βασιλικό, με αποτέλεσμα:

1. Να κωλυσιεργεί η διαδικασία, με προφανή σκοπό να περάσει ο αγωγός από τα δικά μας οικόπεδα στην Τουρκία μετά τη λύση του Κυπριακού.

2. Να μην έχει ούτε το Ισραήλ άλλη επιλογή, παρά μόνο να εξεύρει άλλους τρόπους μεταφοράς του φυσικού του αερίου, μεταξύ των οποίων και ο αγωγός από τα ισραηλινά οικόπεδα προς την Τουρκία.

Είναι μάλιστα πρόδηλο ότι υπό τις υφιστάμενες συνθήκες, μια τέτοια εξέλιξη είναι δύσκολη, καθότι ο αγωγός θα πρέπει να περάσει από την κυπριακή ΑΟΖ. Οπότε η Τουρκία, με βάση το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, θα είναι κατ΄ ελάχιστον αναγκασμένη να διαβουλευθεί με την Κυπριακή Δημοκρατία. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο αγωγός τίθεται κάτω από την υποχρέωση της Τουρκίας να συζητήσει και στην ουσία να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία.

Η υπό συζήτηση λύση, δηλαδή των δυο ισότιμων συνιστώντων κρατών, που θα προκύψουν από χωριστά δημοψηφίσματα και θα έχουν μία μεν κυριαρχία, η οποία όμως θα πηγάζει εξίσου από Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους (χωρίς αναφορά σε λαό), θα εξυπηρετεί ή όχι τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Τουρκίας; Είναι πρόδηλο ότι το βόρειο τμήμα της Κύπρου, το οποίο θα συνεχίσει να τελεί, όπως και σήμερα, υπό τον έλεγχο της τουρκικής πλευράς με τη μορφή του τουρκοκυπριακού συνιστώντος κράτους, θα χρησιμοποιηθεί από την Άγκυρα για να εμπεδωθούν τα νομικά και γεωπολιτικά τετελεσμένα της εισβολής και εντός Κύπρου αλλά και περιφερειακά, ανεξαρτήτως εάν η κυριαρχία είναι μία και ενιαία, ή εάν διαιρείται στα δυο ή στα τρία (Μεταξύ δηλαδή συνιστώντων κρατών και κεντρικής ομοσπονδιακή Αρχής).

Εάν, για παράδειγμα, η κυριαρχία είναι μία και το κατάλοιπο εξουσίας των συνιστώντων κρατών θα υπερισχύει ποιοτικά και ποσοτικά της κεντρικής -κοινής ομοσπονδιακής εξουσίας, πώς η κεντρική κυβέρνηση θα μπορεί να ασκεί σε εξωτερικό επίπεδο τη μία κυριαρχία και τη διεθνή εκπροσώπηση; Ή θα υπάρχουν δικλίδες χωριστής άσκησης εξουσιών, εκπροσώπησης και κυριαρχίας, ή θα καταλήγει το νέο πολιτειακό σύστημα σε αδιέξοδα. Με αποτέλεσμα, να ενεργοποιείται ο όποιος μηχανισμός επίλυσης διαφορών, ο οποίος προβλεπόταν στο σχέδιο Ανάν και επί τούτου είχε γίνει συζήτηση στις συνομιλίες επί Προεδρίας Χριστόφια με την τουρκοκυπριακή πλευρά.

Ακόμη, το ομοσπονδιακό σύνταγμα θα είναι ανώτατος νομός εκεί και όπου το ίδιο ρυθμίζει. Στα λοιπά, όπως το κοινό ανακοινωθέν ρητώς αναφέρει, οι εξουσίες θα ασκούνται λόγω του κατάλοιπου εξουσίας αποκλειστικά από τα δυο συνιστώντα κράτη! Για να ήταν το ομοσπονδιακό σύνταγμα κατά τρόπον πλήρη ο ανώτατος νόμος του κράτους, θα έπρεπε το ίδιο να διατηρεί το κατάλοιπο της εξουσίας για να διασφαλίζει στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό την ενότητα του κράτους.

Κανόνες ισχύος και ασφαλιστικές ρήτρες

ΕΓΕΙΡΕΤΑΙ και ένα σοβαρό ερώτημα: Ανεξαρτήτως εάν η κυριαρχία είναι φραστικά μία και ενιαία, στην πράξη θα νομιμοποιηθούν ή όχι εσωτερικά και εξωτερικά (δηλαδή στη σχέση μας με την Τουρκία) τα γεωπολιτικά τετελεσμένα της εισβολής: Πρώτο: Εσωτερικά, η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο για να επιφέρει τον πληθυσμιακό, διοικητικό και εδαφικό διαχωρισμό,

Τορπιλισμός της Κύπρου από τον ίδιο τον Πρόεδρό της

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ
Πρέσβυς ε.τ.

Με τη συνέργεια και συνενοχή της κυβερνήσεως των Αθηνών
Μια προκαταρκτική συμφωνία, που ανατρέπει τη βάση του Κυπριακού και προβαίνει, πριν ακόμη από την έναρξη των διαπραγματεύσεων, σε αδιανόητες υποχωρήσεις

Το κοινό ανακοινωθέν, το οποίο ο Πρόεδρος της Κύπρου συμφώνησε με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ντερβίς Έρογλου, με αμερικανική διαμεσολάβηση, δεν είναι ένα απλό κοινό ανακοινωθέν για την επανέναρξη των διακοινοτικών συνομιλιών. Είναι μια προκαταρκτική συμφωνία, που ανατρέπει τη βάση του Κυπριακού και προβαίνει, πριν ακόμη από την έναρξη των διαπραγματεύσεων, σε αδιανόητες υποχωρήσεις προς την τουρκική πλευρά, σε όλα τα επίμαχα θέματα.

O Κύπριος Πρόεδρος προσποιείται ότι δήθεν κατοχύρωσε την ενιαία κυριαρχία, την ενιαία ιθαγένεια και την ενιαία διεθνή προσωπικότητα του νέου ομόσπονδου κράτους, που σχεδιάζεται. Οικτρή φενάκη και εμπαιγμός. Αυτό που διακηρύσσεται στην αρχή, αναιρείται στο τέλος. Η δήθεν ενιαία κυριαρχία πηγάζει εξίσου από τα δύο συνιστώντα κράτη. Ο ίδιος ο Ντερβίς Έρογλου, αμέσως μετά την υπογραφή του κοινού ανακοινωθέντος, προέβη σε δηλώσεις, με τις οποίες δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για το πώς αντιλαμβάνεται η τουρκική πλευρά τη δήθεν ενιαία κυριαρχία: Δύο ισότιμα, κυρίαρχα κράτη, τα οποία συνέρχονται σε συνεταιρισμό. Το ψευδοκράτος των κατεχομένων μετατρέπεται σε ίσο κράτος και ισοκυρίαρχο της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η αυταπάτη περί ενιαίας δήθεν κυριαρχίας διαλύεται, όταν αναλογισθεί κανείς ότι η συμμετοχή σ' αυτήν «εξίσου» των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων, δηλαδή κατά 50% με 50%, καθιστά ανέφικτη τη λήψη οποιασδήποτε αποφάσεως, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των Τουρκοκυπρίων και κατ' επέκταση της Άγκυρας, που τους ελέγχει πολιτικά, δημογραφικά (μέσω των εποίκων) και στρατιωτικά (μέσω της συνθήκης εγγυήσεως και της παραμονής μέρους των τουρκικών στρατευμάτων ακόμη και μετά τη «λύση»).

Η «ίση» κυριαρχία συγκαλύπτει, επίσης, την υποδούλωση της ελληνικής πλειοψηφίας του 80% στην τουρκοκυπριακή μειοψηφία του 18% και μέσω αυτής στην Άγκυρα. Η δήθεν «λύση» θα καθιστούσε ολόκληρη την Κύπρο όμηρο και ενεργούμενο της Άγκυρας, θα κατέλυε οποιαδήποτε πραγματική ανεξαρτησία και κυριαρχία της Κύπρου, θα εξασφάλιζε μια τεράστια γεωστρατηγική νίκη στην Άγκυρα και θα έθετε το νέο στρατηγικό όπλο της Κύπρου, το φυσικό αέριο, υπό τον έλεγχο κυρίως ξένων συμφερόντων και της Άγκυρας. Σχετικά με το φυσικό αέριο, η τελευταία δεν διεκδικεί μόνο «ισότιμο» μερίδιο για τους Τουρκοκυπρίους. Διεκδικεί επίσης την εξαγωγή του στην Ευρώπη, με αγωγό μέσω Τουρκίας. Αμφισβητεί επίσης την Κυπριακή ΑΟΖ και ο καθένας μπορεί να υποθέσει τι θα γίνει, εάν η Κυπριακή Δημοκρατία υποκατασταθεί από μια ομόσπονδη Κύπρο δύο «ίσων» κρατών!

Τα κέρδη της τουρκικής πλευράς
Ένα άρθρο στην τουρκική εφημερίδα «Μιλιέτ», του πολύ γνωστού και έγκυρου δημοσιογράφου Σαμί Κοέν, με τίτλο «Μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί», είναι ιδιαιτέρως αποκαλυπτικό. Ο Τούρκος δημοσιογράφος απαριθμεί τα κέρδη από τη μεγάλη στροφή που σηματοδοτεί το κοινό ανακοινωθέν και μια «λύση» στο πνεύμα του κοινού ανακοινωθέντος, θέτοντας το ερώτημα «ποια είναι τα μεγάλα οφέλη της τουρκικής πλευράς από τη συμφωνία για επίλυση»:

α. «Θ' αναγνωρισθεί, για πρώτη φορά διεθνώς, η Δημοκρατία της Βορείου Κύπρου ως συνιστών κράτος, που μέχρι σήμερα ελάχιστοι ανεγνώριζαν, ως συνεταίρος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Κύπρου και θα μετέχει ισότιμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

β. Θα καταργηθεί ο οικονομικός αποκλεισμός (embargo), που ίσχυε μέχρι τώρα κατά της Δημοκρατίας της Βορείου Κύπρου.

γ. Θ' ανοίξουν όλα τα κεφάλαια της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας.
Η Ενωμένη Ομοσπονδιακή Κύπρος θα αντικαταστήσει την Κυπριακή Δημοκρατία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

δ. Θα πάψουν τα χρόνια προβλήματα που έχει η Τουρκία με το Κυπριακό και η λύση του θα είναι για την κυβέρνηση η πρώτη μεγάλη επιτυχία εξωτερικής πολιτικής εδώ και πολύ καιρό.

ε. Αλλά φυσικά, το πιο σημαντικό απ' όλη αυτή την ιστορία (που γίνεται, για πολλούς, εξαιτίας του), είναι η ισότιμη συμμετοχή της Δημοκρατίας της Βορείου Κύπρου στα οφέλη και στα κέρδη από τα τεράστια ενεργειακά κοιτάσματα της Κυπριακής ΑΟΖ. Από εδώ και στο εξής και αφού καταργηθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, η Βόρεια Κύπρος, ως συνιστών κράτος, θα έχει

Μόνο κατανόηση ζητούμε

Του Άντη Ροδίτη

Η Κύπρος δεν θα αποτελούσε κανένα πρόβλημα για κανέναν αν η είσοδός της στη νεότερη εποχή ακολουθούσε τη φυσιολογική της ιστορική πορεία. Αυτό δεν έγινε, και η Κύπρος μετατράπηκε σε παγκόσμια παραδοξότητα και αδιάκοπο κίνδυνο παγκόσμιας σύρραξης. Είναι η άποψή μου και την περιέγραψα λογοτεχνικά και την απέδειξα και όσο πιο επιστημονικά μπορούσα βασιζόμενος σε δημοσιευμένα και αδημοσίευτα μέχρι το 2013 έγγραφα (τα οποία κανένας επιστήμονας ιστορικός δεν είχε την πρόνοια, το ενδιαφέρον ή το συμφέρον να το κάνει πριν από μένα), ότι την Κύπρο μετέτρεψε σε παραδοξότητα ένας και μόνος άνθρωπος, Αρχιεπίσκοπος και Πρόεδρός της, για τον απλό λόγο ότι γεννήθηκε ως φτωχός ποιμήν «δίχως στον ήλιο μοίρα» αλλά με ευφυία πολύ ισχυρότερη του μέσου ανθρώπου. Αυτό τον οδήγησε στο να διακριθεί μεν αλλά και στο να οδηγήσει την Κύπρο στην παραδοξότητα και στην καταστροφή, πιθανόν στο μέλλον και σε ολική καταστροφή. Αν όχι από το 1955-59, σίγουρα το 1964 η Κύπρος μπορούσε να ενωθεί με την Ελλάδα και να είναι σήμερα το μακρινότερό της νησί, η μακρινότερη της επαρχία. Αυτό είχαν αποφασίσει οι Αμερικανοί τότε. Το (ελληνικό;) δαιμόνιο τού ηγέτη μας τότε, στηριγμένο στις πέντε εξουσίες (της θρησκείας, του κράτους, της οικονομίας, της διαφθοράς και της βίας, κατά τον Μενέλαο Χριστδούλου), την οδήγησε στη σημερινή παραδοξότητα: Ένα από αρχαιοτάτων χρόνων, από την εποχή του μύθου ακόμα, από όπου αρχίζει η Ελληνική Ιστορία, ελληνικό νησί, να είναι κατά το ήμισυ κατειλημμένο από την Τουρκία, κατά το ήμισυ εποικισμένο από την Τουρκία, βαριά στρατικοποιημένο από την Τουρκία και να καλούνται οι Έλληνες κάτοικοί του (ελληνοκύπριοι, τάχα, λες και υπάρχουν Ελληνοκρήτες ή Αιγινοέλληνες – για να μην πω και Ελληνοαθηναίοι), να συμφωνήσουν «λύση» με κάποια κατάλοιπα Τουρκοκυπρίων κατοίκων, που υπερφαλαγγίζονται σε αριθμούς από σκόπιμα σταλμένους έποικους, πίσω από τους οποίους στέκει πότε κρυμμένη και πότε φανερά φωνασκούσα και ασχημονούσα η ίδια η κατοχική Τουρκία. Όλη η ευθύνη γι’ αυτή την κατάσταση βαρύνει τους Έλληνες, της Ελλάδας και της Κύπρου και όσον αφορά τη δική μου γνώση, μεγαλύτερη ευθύνη βαρύνει τους Κυπρίους λόγω της «πολιτικής» του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Περί αυτής του της καταστροφικής «πολιτικής» δεν έχει θέση ούτε χώρο να μιλήσω ξανά εδώ. Μένουμε με την παραδοξότητα του status quo της Κύπρου και τον άλυτο και άκοφτο γόρδιο δεσμό της «λύσης» του Κυπριακού. Είναι τόσο μεγάλη η αδικία σε βάρος της Κύπρου, τόσο τεράστιο και ανήκουστο το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο ελληνικός πληθυσμός της, που φυσιολογικά ανέπτυξε μέσα στα τελευταία 100 περίπου χρόνια μια ξεχωριστή τάξη αξιόλογων πολιτικών αλλά και λογοτεχνών – κι εννοώ τον Κώστα Μόντη κυρίως και πρωτίστως, του οποίου η ποίηση είναι ταυτόχρονα υψηλού επιπέδου ξεκάθαρα και στενά «κυπριακή», αλλά και παγκοσμίου σημασιολογικά υπαρξιακού προβληματισμού. Από την άλλη, τα τελευταία 40 τόσα χρόνια έχουν δημιουργήσει στον λαό της Ελλάδος αδικαιολόγητα αλλά αιτιολογημένα αισθήματα ενοχής απέναντι στην Κύπρο, που οδηγούν ακόμα και τούς έστω κατ’ ελάχιστο σκεπτόμενους πολίτες της σε υπερβολές, προκειμένου να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους, η οποία όπως έχουν σήμερα τα πράγματα δεν μπορεί παρά να είναι στα λόγια. Μεγάλη ευκαιρία ξέφρενης και καθολικής συμπαράστασης παρουσίασε το «σχέδιο Ανάν», που έδωσε στους πάντες μια καταπληκτική ευκαιρία να δείξουν τον πατριωτισμό τους εξαπολύοντας μέχρι και κατάρες τόσο εναντίον του σχεδίου όσο και παντός άλλου, Κυπρίου ή μη, που τολμούσε απλώς να αναφερθεί καν σε αυτό! Όμως αν δεν υπάρξει λύση στο Κυπριακό, η Κύπρος θα παραμείνει νομικά ανοχύρωτη απέναντι στην τουρκική επιβουλή. Είναι πολύ πιθανόν σε μερικά χρόνια ή σε λιγότερο κι από μερικά η Τουρκία να αυξήσει σε τέτοιο βαθμό τον πληθυσμό των κατεχομένων ώστε οι Έλληνες να μετατραπούν σε μια θλιβερή μειονότητα, και δοθείσης μιας παγκόσμιας αναταραχής ή άλλης αφορμής, η Κύπρος να καταληφθεί ολόκληρη. Στο αδιέξοδο που έχει οδηγήσει την Κύπρο ο Αρχιεπίσκοπος και Πρόεδρός της Μακάριος, δεν υπάρχει λύση για την Κύπρο. Δεν μπορεί να υπάρξει δίκαιη και αποδεχτή λύση για την Κύπρο. Αλλά δεν μπορεί να μείνει και ακάλυπτη, χωρίς λύση η Κύπρος. Αυτό είναι το αδιέξοδο της Κύπρου. Κι αν σταματήσει η Κύπρος να συνομιλεί με τον κατακτητή της θα μένει ακάλυπτη και αδικαιολόγητη απέναντι στον ΟΗΕ και στις υπερδυνάμεις. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τη διαφορά μας με την «Τουρκία» – ακόμα και οι Βυζαντινοί «Περσία» την έλεγαν.

Ξανασερβίρουν το σχέδιο Ανάν

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΛΥΓΕΡΟΥ 

Οταν τον περασμένο Δεκέμβριο ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δημοσιοποίησε τις θέσεις του για το περιεχόμενο της κοινής ανακοίνωσης Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων με σκοπό την έναρξη των διαπραγματεύσεων για επίλυση του Κυπριακού, ήταν ένα σημάδι γι’ αυτά που επρόκειτο να ακολουθήσουν ενάμιση μήνα αργότερα. Τότε, βεβαίως, η κυπριακή κυβέρνηση δήλωνε ότι οι συνθήκες δεν έχουν ωριμάσει.

Οταν, μάλιστα, πριν από μερικές ημέρες η Αγκυρα προέβη σε προκλήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, ο Κύπριος υπουργός Εξωτερικών Κασουλίδης είχε κάνει ένα βήμα παραπέρα. Είχε διασυνδέσει την έναρξη των διαπραγματεύσεων με τη συμπεριφορά της Τουρκίας.

Αρκεσε, όμως, η προ ημερών επίσκεψη της Αμερικανίδας υφυπουργού Εξωτερικών Νούλαντ σε Ελλάδα και Κύπρο για να αποδειχθούν όλες αυτές οι δηλώσεις λόγια του αέρα. Στην πραγματικότητα, η έκδοση της κοινής ανακοίνωσης είχε δρομολογηθεί. Γι’ αυτό και οι δύο πλευρές είχαν καταθέσει τις προτάσεις τους για το περιεχόμενό της από τον περασμένο Δεκέμβριο.

Η κοινή ανακοίνωση έχει καθοριστική σημασία, επειδή δεν είναι μία απλή ολιγόλογη ανακοίνωση ότι θα αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις. Είναι ένα είδος προκαταρκτικής συμφωνίας για τη συνταγματική πτυχή, που θα καθορίσει τις λύσεις για κρίσιμα ζητήματα, όπως η φύση του κράτους και το μοίρασμα των εξουσιών ανάμεσα στο κοινό κράτος και στα συνιστώντα κράτη.

Δεν είναι τυχαίο ότι στην κοινή ανακοίνωση (προς το παρόν είναι σχέδιο, αλλά τα περιθώρια αλλαγών είναι αμελητέα) περιλαμβάνονται δεσμευτικές διατυπώσεις μόνο για τη συνταγματική πτυχή. Ο λόγος είναι ότι σ’ αυτό το γήπεδο ουσιαστικά οι Τουρκοκύπριοι έχουν μόνο να κερδίσουν, ενώ οι Ελληνοκύπριοι έχουν μόνο να χάσουν. Κι αυτό, επειδή η Κυπριακή Δημοκρατία είναι μέλος του ΟΗΕ και της ευρωζώνης. Αντιθέτως, η κρατική οντότητα στα Κατεχόμενα παραμένει για τη διεθνή νομιμότητα ψευδοκράτος.

Η κοινή ανακοίνωση κινείται απολύτως στο πλαίσιο του σχεδίου Ανάν που πριν 10 χρόνια οι Ελληνοκύπριοι είχαν απορρίψει με το συντριπτικό 76%. Το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Αναστασιάδης την έχει αποδεχθεί δεν προκαλεί εντύπωση. Υπενθυμίζουμε ότι ήταν φανατικά υπέρμαχος του «ναι» (αποδοχή του σχεδίου) στο δημοψήφισμα του 2004. Για να κερδίσει τις εκλογές υποχρεώθηκε να δηλώσει ότι το σχέδιο Ανάν είναι παρελθόν. Στην πραγματικότητα, όμως, η ουσία αυτού του σχεδίου ήταν στο συρτάρι και τώρα ο αμερικανοβρετανικός παράγοντας το ξανασερβίρει.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης διαλαλεί σαν διπλωματική επιτυχία ότι στην κοινή ανακοίνωση αναγνωρίζεται η ενιαία διεθνής προσωπικότητα του νέου κοινού κράτους, η ενιαία κυριαρχία του και η ενιαία ιθαγένεια. Η αλήθεια, όμως, είναι διαφορετική. Ενώ γίνεται αναφορά στις τρεις αυτές έννοιες, τα όσα επεξηγηματικά τις συνοδεύουν ουσιαστικά τις ακυρώνουν. Οπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, «η κυριαρχία (του νέου κοινού κράτους) πηγάζει εξίσου από τους Ελληνοκυπρίους και τους Τουρκοκυπρίους». Αυτό πρέπει να συνδυασθεί με το γεγονός ότι αφήνεται να εννοηθεί πως το νέο κράτος δεν θα είναι μετεξέλιξη της υφιστάμενης Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά θα προκύψει από τη διάλυσή της.

Στην όχι απίθανη περίπτωση που το νέο κοινό κράτος διαλυθεί, οι Ελληνοκύπριοι θα μείνουν χωρίς τα πλεονεκτήματα που τους εξασφαλίζει σήμερα η ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αντιθέτως, οι Τουρκοκύπριοι θα έχουν διεθνώς αναβαθμισθεί. Οι συνθήκες της Ζυρίχης και του Λονδίνου (1959-60) τους αναβάθμισαν από μειονότητα σε συγκυβερνώσα κοινότητα και τώρα θα αναβαθμισθούν σε λαό που δικαιούται να έχει δικό του κράτος.

Το νέο κοινό κράτος αποκαλείται δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία. Στην πραγματικότητα, όμως, θα είναι ένα υβρίδιο που παραπέμπει περισσότερο

Πριν από 18 χρόνια για τα Ίμια μας

 Με τον Λάζαρο Μαύρο

Η Τ Α Ν ΤΕΤΑΡΤΗ 31 Ιανουαρίου 1996 που στην «κρίση» των Ιμίων θυσιάστηκαν, με το ελικόπτερο της φρεγάτας «Ναυαρίνο», οι δύο υποπλοίαρχοί μας του Πολεμικού Ναυτικού, Χρήστος Καραθανάσης, Παναγιώτης Βλαχάκος και ο αρχικελευστής Έκτωρ Γιαλλοψός. Την προηγούμενη μέρα 30.1.1996 δημοσιεύσαμε στην καθημερινή μας στήλη στη «Σ», στο αρθρίδιο υπό τον τίτλο «Για έναν ξερόροτσο», και τα εξής:

Ε Ν Α Σ ΡΟΤΣΟΣ, ξερόροτσος μέσ’ την θάλασσα, όπως θα λέγαμε στην κυπριακή διάλεκτο, είν’ η βραχονησίδα Ίμια, ανάμεσα Καλύμνου και Αλικαρνασσού, την οποία ορέγονται να μας φάνε οι Τούρκοι. Γι’ αυτόν τον ξερόροτσο οι Έλληνες οφείλουμε να πείσουμε και τους Τούρκους επιδρομείς και τους πάτρωνες, υποστηρικτές, εξοπλιστές και χρηματοδότες τους, κ.κ. Κλίντον [ΗΠΑ], Κολ [Γερμανία], Μέιτζορ [Βρετανία], Σιράκ [Γαλλία] κ.ά., ότι βρισκόμαστε στις επάλξεις με φυσίγγιο στη θαλάμη, έτοιμοι κι αποφασισμένοι να πιέσουμε τη σκανδάλη, αν χρειαστεί. Διότι, δεν πρόκειται, στην ουσία, απλώς και μόνο για μισή σπιθαμή εδάφους, δεν πρόκειται για έναν έρημο ξερόροτσο μεσ’ την θάλασσα, αλλά πρόκειται για μια προσχεδιασμένη και διαρκώς επαναλαμβανόμενη τακτική του αποκρουστικού και επιδρομικού τουρκικού κράτους με σαφέστατους στόχους:

1. ΝΑ ΘΕΤΕΙ υπό διαρκή αμφισβήτηση τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στο ανατολικό μας Αιγαίο.

2. ΝΑ ΕΠΑΝΕΓΓΡΑΦΕΙ διεθνώς και εις ευήκοα ώτα πλανηταρχών, πατρώνων κ.ά. τον όρο «αμφισβητούμενες περιοχές», για τους ελληνικούς χώρους που από παλιά έθεσε ως στόχους ο επεκτατισμός της Τουρκίας.

3. ΝΑ ΔΟΚΙΜΑΖΕΙ τις αντιστάσεις, την εγρήγορση και την αποφασιστικότητα του Ελληνισμού, ονειρευόμενη η Άγκυρα να βρει και εκεί, στο Αιγαίο, αντίστοιχους Διζωνικούς Συμβιβαστές, όπως, κακή ώρα, βρήκε για το Κυπριακό.

4. ΝΑ ΑΝΑΠΤΕΡΩΣΕΙ το ηθικό του τουρκικού σοβινισμού εντός της τουρκικής επικράτειας, που έχει τρωθεί από την 12χρονη [1984-1996] αδυναμία του φασιστικού τουρκικού κράτους και των ενόπλων του δυνάμεων να εξοντώσουν τον Εθνικό Απελευθερωτικό Αγώνα που διεξάγουν οι Κούρδοι υπό την ηγεσία του ηρωικού ΡΚΚ.

Ε Ι Ν Α Ι λοιπόν σαφέστατο το καθήκον των Ελλήνων να δείξουμε και να πείσουμε, σε όλο το εύρος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδας - Κύπρου, ότι είμαστε έτοιμοι και αποφασισμένοι, με φυσίγγιο στην θαλάμη, για τα Ίμια και κάθε Ίμια τής ύπαρξης και της αξιοπρέπειάς μας.

Α Υ Τ Α γράφαμε την προηγούμενη της θυσίας Καραθανάση, Βλαχάκου,

Κάποτε γράφαμε το όνομα της Ελλάδας μας

Του Σοφοκλή Κωνσταντίνου

«Πολλούς αφέντες άλλαξες, δεν άλλαξες καρδιά», έγραψε για την Κύπρο ο εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς. Τούτες οι απλές λέξεις δεν εκφράζουν παρά την πεισματική προσήλωση του Έλληνα της Κύπρου να παλεύει για λευτεριά και αξιοπρέπεια. Σε όλες τις εποχές και σε όλους τους χρόνους, αυτός ο τόπος δεν μπόρεσε ποτέ να ζήσει ειρηνικά και ελεύθερα. Αναρίθμητοι οι βάρβαροι κατακτητές. Αναρίθμητοι οι επιδρομείς και οι υποχθόνιοι εχθροί μας. Ωστόσο, παρά τις μαρτυρικές περιπέτειες, παρά τα βάσανα, τις πίκρες, τη σκλαβιά, ο Ελληνισμός της Κύπρου κατάφερε να επιβιώσει, να ζήσει και να δημιουργήσει, μέσα από τις αντιξοότητες, έναν υπέροχο και λαμπρό πολιτισμό. Έναν πολιτισμό αντάξιο των προγόνων. «Η Κύπρος», εξομολογείται ο Γιώργος Σεφέρης, «πλάτυνε το αίσθημα που είχα για την Ελλάδα. Κάποτε λέω με πήρε για ψυχοπαίδι της…»

Κάποτε παίρναμε τις ανηφοριές και γράφαμε το όνομα της Ελλάδας στους τοίχους και στις καρδιές μας. Κάποτε αγκαλιάζαμε με δάκρυα τον Καπετάν Κανάρη όταν άραζε στην Κύπρο και του δίναμε πολεμοφόδια για τον μεγάλο ξεσηκωμό του 1821. Κάποτε φωνάζαμε το όχι στα βουνά της Πίνδου και αργότερα τραγουδούσαμε «Ήταν 1η Απριλίου…». Ήταν οι Κολοκοτρωναίοι και οι Μακρυγιάννηδες που έγιναν Αυξεντίου, Μάτσηδες και Καραολήδες και πάντα, μα την αλήθεια, στη ζωή και στον θάνατο τούς σκέπαζε η ίδια, απαράλλακτη, περήφανη η Ελληνική Σημαία με τον Σταυρό στη μέση. Ποιος έχει το δικαίωμα να ξεγράψει τις ιστορικές στιγμές; Ποιος έχει το θάρρος σήμερα να κρατήσει τούτη τη βαριά κληρονομιά;

Κύπρος 2014. Μέσα από τους ατέλειωτους πολιτικούς διαλόγους, αναζητάμε την οριστική λύση του κυπριακού προβλήματος. Παράλληλα βιώνουμε βαθιά την οικονομική ύφεση που ταλανίζει τον λαό μας. Κι όμως, πέρα από την αβεβαιότητα και την ψυχολογική καταρράκωση του κυπριακού Ελληνισμού, η φωνή της ιστορίας σαν απόηχος έρχεται στ’ αφτιά μας να μας δείχνει τον δρόμο της αντοχής και της επιβίωσης. Ακριβώς, ένα μικρό απόσπασμα επιστολής του νεαρού ήρωα της ΕΟΚΑ Ανδρέα Παναγίδη, λίγο πριν από τον απαγχονισμό του, είναι θα έλεγα ένα βάλσαμο ψυχής για όλους: «Παρασκευά, δεν θέλω να μαραζώνεις διότι θα μας κρεμάσουν. Πεθαίνω μόνο για ένα σκοπό. Το μόνο που θέλω είναι να κοιτάξεις τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου και όταν μεγαλώσουν να τους πεις για το θάρρος και την ψυχραιμία μας. Είσαι ο τελευταίος που βλέπω πριν πεθάνω. Θέλω να πεις ότι δεν χάσαμε το θάρρος μας, αλλά βαδίζαμε με το κεφάλι ψηλά προς την αγχόνη, διότι η ελευθερία χρειάζεται θυσίες. Δεν θα δω την Κύπρο ελεύθερη, αλλά προσέφερα το αίμα μου για να τη δουν οι νέες γενιές της Κύπρου ελεύθερη…»

Τέλος, παραθέτω ένα ποίημα του Θάσου Σοφοκλέους από το βιβλίο μου «Ηλίας Παπακυριακού» (Εκδόσεις Κ. Επιφανίου). Αυτοί οι στίχοι γράφτηκαν αυθόρμητα, από έναν τομεάρχη που έζησε όλο το μεγαλείο του Αγώνα:

«Αν θέλεις να νιώσεις λευτεριά
γονάτισε στο Λιοπέτρι
φίλησε το κρησφύγετο του Μαχαιρά
πέρασε από το Δίκωμο
κλάψε κάτω από το σχοινί της αγχόνης
βάλε ένα λουλούδι στα Φυλακισμένα Μνήματα…»


http://www.sigmalive.com/simerini

ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΑΣ, AΛHTEΣ, TOYPΤΖIA

Εθνικωλογικόν Εκδοτικόν Σημείωμα (Ιανουάριος)

Παλαιότερα, όταν έγραφα υπέρ της μακροημέρευσης του Ραούφ Ντενκτάς, πολλοί με χλεύαζαν – μερικοί, μάλιστα, έστειλαν και επιστολές για να με κατηγορήσουν για τουρκόφιλες τάσεις. Θα θυμάστε πως όσο ζούσε ο Ντενκτάς, ήταν το δαιμονοποιημένο άλλοθί μας για ν’ αποδεχόμαστε όλες τις απαιτήσεις των Τούρκων και να ρίχνουμε όλες τις ευθύνες στην αδιαλλαξία του KAKOY Ντενκτάς. Όταν πέθανε ο μακαρίτης, έγραψα πως έπρεπε να τον τιμήσουμε ως μεγάλο Έλληνα, διότι ήταν η ΔIKH του αδιαλλαξία που μας έσωζε κάθε φορά και όχι ο «αγώνας» των οποιωνδήποτε δικών μας πολιτικών. Χωρίς τον Ντενκτάς, οι δικοί μας πολιτικοί έχασαν τον KAKIΣTO Τούρκο τους. Έπρεπε αμέσως να βρουν τον KAΛO Τούρκο και τον βρήκαν στο πρόσωπο του αριστερού Κυπραίου, του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ. O Ταλάτ θεοποιήθηκε και το Κυπριακό στηριζόταν στην καλή του θέληση και φύση, ώσπου μια μέρα έδειξε και αυτός πως ο μόνος καλός Τούρκος είναι ο νεκρός Τούρκος, δηλαδή ο Ντενκτάς. Σήμερα κάνει την εμφάνισή του ένας άλλος Τούρκος, με αξιώσεις και δαίμονα και θεού, ο κύριος Έρογλου, αγαπητός σε πολλούς αριστερούς επειδή είναι Τούρκος και σε πολλούς δεξιούς επειδή είναι και δεξιός και τούρκος αδελφός. Oι Συναγερμικοί που τον λατρεύουν ως τούρκο αδελφό έχουν δίκαιο φυσικά, μιας και αναγνωρίζουν πως οι ίδιοι είναι περίπου Τούρκοι, άρα και κάποιος άλλος Τούρκος είναι εκ των πραγμάτων αδελφός τους. Όμως, αυτές οι σημερινές αλλαξοκωλιές των δύο λεγόμενων κοινοτήτων δεν παίζουν και τόσο σημαντικό ρόλο, γι’ αυτό και βλέπουμε τα κυβερνητικά μας στελέχη να έχουν βάλει τον αυτόματο πιλότο και να μη νοιάζονται για το πού μας οδηγεί το αεροπλάνο με τα εκρηκτικά. Επικρατεί πια μια σχεδόν ευφορία, ωσάν και όλα τα προβλήματα έχουν εκλείψει. Εκεί που όλοι ανησυχούσαμε πως ο Αναστασιάδης είχε έτοιμη τη λύση, να τα δώσει όλα στους Τούρκους και στους Ευρωπαίους και στους Αμερικανούς και στους Ισραηλίτες για να επιτύχει τη λεγόμενη επανένωση, να και πάλι οι Τούρκοι, επανεμφανίζονται ως σωτήρες μας. O μαιτρ της ομοιοπαθητικής Αναστασιάδης τα δίνει όλα και παίρνει ένα μεγάλο OXI. Όχι μόνο από τους Τούρκους, αλλά κυρίως από τους Αμερικανούς, οι οποίοι προφανώς είναι πιο σοβαροί και βλέπουν το δάσος και όχι το δενδρύλλιο.

Δεν είμαι αναλυτής της παγκόσμιας σκακιέρας, όμως από διαίσθηση και μόνο καταλαβαίνω πως το κύριο μέλημα των Αμερικανών τώρα είναι η εξασφάλιση του ΦYΣIKOY AEPIOY, όσου υπάρχει, και οι συμμαχίες που συνεπάγονται με αυτό, όπως π.χ. ο άξονας Ισραήλ Κύπρου Ελλάδος. Oι Αμερικανοί δεν βιάζονται να λύσουν το Κυπριακό ούτε θέλουν την Τουρκία παντοδύναμη στην περιοχή μας. Κακώς, πολύ κακώς, τόσα χρόνια βάζαμε τους Αμερικανούς σε ένα τσουβάλι με τους Εγγλέζους και αντιμετωπίζαμε όλα τα μέτωπα με το γνωστό κλισέ «μα φταιν οι Αγγλοαμερικανοί». Δεν είναι έτσι τα πράγματα ούτε ήταν ποτέ, ανεξαρτήτως αν πολλές φορές όντως τα συμφέροντά τους ταυτίζονται. Oι ηγεσίες μας, ως τσογλάνια των Εγγλέζων ακόμη και πριν από τον αγώνα της EOKA, ποτέ δεν έκατσαν να δουν τα πραγματικά συμφέροντα της κάθε υπερδύναμης για να ξέρουν πώς μπορούν να εκμεταλλευτούν πιθανές διαφωνίες τους ή ακόμη να ταυτίσουν τα συμφέροντά μας με τα δικά τους ξεχωριστά συμφέροντα.

Σήμερα, φυσικά, τα πράγματα έχουν αλλάξει εντελώς. Mε τα σαΐνια της παγκόσμιας πολιτικής που σύναξε ο Αναστασιάδης στο Προεδρικό (Στυλιανίδης, Δρουσιώτης,

Το ολοκαύτωμα, η Παιδεία και η Ιστορία μας

Με τον Σάββα Ιακωβίδη

Τώρα είναι η τελευταία ώρα ν' ανακαλύψουμε ξανά τον γνήσιο πατριωτισμό και την πραγματική αγάπη για τη δύστηνη πατρίδα μας

Την περασμένη Πέμπτη διοργανώθηκε από το Υπουργείο Παιδείας και την ισραηλινή πρεσβεία μια εκδήλωση για το ολοκαύτωμα. Εκατοντάδες μαθητές και μαθήτριες παρακολούθησαν σχετική ταινία και μαρτυρίες επιζησάντων του φοβερού εγκλήματος των χιτλερικών εναντίον των Εβραίων. Η εκδήλωση έγινε στο πλαίσιο του αντιρατσισμού και αντισημητισμού και ο στόχος ήταν τα παιδιά μας να μάθουν, μα και να ευαισθητοποιηθούν για την ιστορία και τα δεινά ενός πολύ στενού και φίλου λαού, των Ισραηλινών. Είχα την τύχη δύο φορές να επισκεφθώ το Yad Vashem, διεθνώς γνωστό ως το παγκόσμιο κέντρο για την τεκμηρίωση, αναζήτηση, εκπαίδευση και ανάμνηση του εβραϊκού λαού για το ολοκαύτωμα. Το Yad Vashem διαθέτει τη μεγαλύτερη συλλογή μαρτυριών επιζησάντων Εβραίων της γερμανικής βαρβαρότητας και θηριωδίας. Από το 1953 μαζεύει υλικό και μαρτυρίες και δεν σταματά να αναζητεί στοιχεία που συνθέτουν τη συλλογική και ατομική μνήμη των Εβραίων. Κάθε μέρα, εκτός από χιλιάδες επισκέπτες, ηγέτες και αρχηγούς ξένων κρατών και κυβερνήσεων, μαθητές από ισραηλινά σχολεία και πανεπιστήμια επισκέπτονται το μνημείο του ολοκαυτώματος και εμβαπτίζονται στην ιστορία και στα πάθη ενός πολύπαθου λαού που, μετά το ολοκαύτωμα, βροντοφώναξε και το επιβεβαιώνει κάθε στιγμή: «Ποτέ πια»! Ποτέ ξανά ένα άλλο ολοκαύτωμα. Μπορεί να λέγονται και να γράφονται πολλά για τους Ισραηλινούς. Για ένα ύψιστο ζήτημα δεν μπορεί να κατηγορηθούν αλλά να επαινεθούν: Είναι πατριώτες! Αγαπούν την πατρίδα τους, αγωνίζονται για την επιβίωσή της και δεν θα επιτρέψουν «ποτέ πια» και ποτέ ξανά σε κανέναν να τους προκαλέσει όσα υπέστησαν οι πατεράδες τους.

Τα επισημαίνουμε αυτά και ρωτάμε ευθέως κάθε Έλληνα Κύπριο: Πόσο πατριώτης είναι, με την πραγματική και ουσιαστική έννοια της λέξης; Πόσο οι Έλληνες της Κύπρου αγαπούν την πατρίδα τους; Πόσο ξέρουν την ιστορία της; Πόσο οι νέοι μας έχουν γαλουχηθεί στα νάματα της ελληνικής και χριστιανικής ιστορίας και θρησκείας μας; Πόσοι ξέρουν για τον αγώνα της ΕΟΚΑ; Πότε έγινε το Ενωτικό Δημοψήφισμα; Τι ήταν ο Αυξεντίου; Γιατί απαγχονίστηκε ο 18χρονος έφηβος Ευαγόρας Παλληκαρίδης; Γιατί σκοτώθηκε ο Πετράκης Γιάλλουρος; Τι ήταν ο Κυριάκος Μάτσης; Πόσοι αγωνιστές της ΕΟΚΑ απαγχονίστηκαν και πού είναι θαμμένοι; Τι έγραφαν οι μελλοθάνατοι στις γυναίκες και στους γονείς τους; Ποια ήταν τα ιδανικά των αγωνιστών της ΕΟΚΑ και γιατί ο κυπριακός Ελληνισμός διεξήγαγε εκείνον τον ανεπανάληπτο και μοναδικό αντιϊμπεριαλιστικό, αντιαποικιακό και εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα; Ποιες ήταν οι αρχές, οι αξίες και τα ιδεώδη που γαλούχησαν τη γενιά της ΕΟΚΑ; Γιατί η Κύπρος επιβίωσε 40 αιώνων σκλαβιάς, κατοχής, εισβολών, λεηλασιών, κουρσέματος; Και γιατί μετά από 50 μόλις χρόνια ανεξαρτησίας έφτασε στα όρια αφανισμού; Θαυμάζω τους Ισραηλινούς. Για έναν από πολλούς λόγους. Ξέρουν να αξιοποιούν τη δύναμή τους για να υπερασπίζουν την ιστορία και τη χώρα τους. Έχετε προσέξει πως η πλειοψηφία των ταινιών που προβάλλουν οι τηλεοπτικοί σταθμοί έχουν παραγωγούς, διευθυντές, ηθοποιούς, Εβραίους; Και πάρα πολύ συχνά εμπλέκεται το Ισραήλ διαφοροτρόπως στην πλοκή της ταινίας;

Ρωτάμε το Υπουργείο Παιδείας: Πότε, οργανωμένα, μεθοδικά, κατόπιν πολιτικής απόφασης και όχι στη διάκριση πατριωτών εκπαιδευτικών, γίνεται προβολή ταινιών για τον αγώνα της ΕΟΚΑ, για το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή; Τι γνωρίζουν τα παιδιά μας για την τουρκική βαρβαρότητα και εθνοκάθαρση σε βάρος της πατρίδας τους; Πότε είδαν μια ταινία για τους αγνοουμένους μας; Πόσα γνωρίζουν για την καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς μας από τους Τούρκους εισβολείς; Είδαν σχετικές ταινίες και αφηγήσεις; Είδαν εικόνες; Ξέρουμε πως πατριώτες εκπαιδευτικοί, αυτόβουλα, προσκαλούν κατά καιρούς τον σύντροφο του Αυξεντίου,

«Δημοσιογραφία και «δημοσιογραφία»»

Κυριάκος Κολοβός

Ανέκαθεν, η δημοσιογραφία ήταν συνυφασμένη με την είδηση^. με το νέο εκείνο που ενδιαφέρει την κοινωνία. Οι δημοσιογράφοι αποτελούσαν τον ισχυρό κρίκο στην αλυσίδα κατασκευής των ειδήσεων. Υπηρετώντας ένα συγκεκριμένο αξιακό σύστημα τροφοδοτούσαν την κοινή γνώμη με όσα θεωρούσαν σημαντικά. Ο κόσμος, αποτελούσε τον δέκτη, στο γραμμικό, μονοσήμαντο μοντέλο επικοινωνίας την στιγμή που ο δημοσιογράφος-πομπός ήταν ο κυρίαρχος – ηγεμόνας του παιγνίου.

Ο ανταγωνισμός που αναπτύσσεται μεταξύ των ΜΜΕ, εμπορικός και ιδεολογικός, οδηγεί τους ειδησεογραφικούς οργανισμούς να εμπλέξουν τους πολίτες στον μηχανισμό κατασκευής των ειδήσεων. Αποτέλεσμα, η εμφάνιση των «δημοσιογράφων πολιτών» που στο όνομα της συμμετοχικής δημοκρατίας γίνονται, εκόντες άκοντες, γρανάζι του παραγωγοκαταναλωτικού κύκλου των ειδήσεων.

Ιστορικά, η συμπαιγνία μεταξύ κομματικών-πολιτικών ταγών και ΜΜΕ καθόριζε την ατζέντα της δημόσιας συζήτησης. Αυτή η σύμπραξη διαμόρφωνε το περιεχόμενο, τη συμπεριφορά και τη δομή των μέσων αποκλείοντας a-priori τον πολίτη. Οι αρχισυντάκτες και οι υπεύθυνοι ύλης, παίζοντας τον ρόλο του «πυλωρού», αξιολογούσαν και προωθούσαν προς δημοσίευση όσα έκριναν σημαντικά. Ο δημοσιογράφος προσπαθώντας να ακολουθήσει την ουδέτερη γραμμή της «αντικειμενικότητας» διαμεσολαβούσε μεταξύ γεγονότος και κοινού ως «αμερόληπτος» κομιστής. Ακολουθώντας την γραμμή του μέσου, σεβόμενος την ιεραρχία, τους κώδικες επαγγελματικής δεοντολογίας παρέμενε «εγκλωβισμένος» στα στεγανά που δημιουργεί η «επαγγελματοποίηση» του χώρου.

Η ανάγκη για ερμηνευτική σχολιογραφία οδήγησε τους επαγγελματίες σε νέες ατραπούς. Τα μέσα αναπροσάρμοσαν την τακτική τους. Από εκφραστικά όργανα των ελιτ και παραγωγοί προϊόντων μαζικής κατανάλωσης μετατράπηκαν σε κυρίαρχα των πολιτικών πράξεων, αμφισβητώντας τους κομματικούς μηχανισμούς. Το διαδίκτυο υπήρξε η επόμενη αλλαγή φάσης που ανασχημάτισε τον τρόπο λειτουργίας της δημοσιογραφίας. Ο Deuze θεωρεί ότι η δημοσιογραφία από τις 3 βασικές της μορφές (έντυπη, ραδιοφωνική, τηλεοπτική) αποκτά και μια τέταρτη διάσταση: τη διαδικτυακή.

Οι τεχνολογικές εξελίξεις στο χώρο των μίντια ήταν αξιοσημείωτες. Τα όσα, όμως, συμβαίνουν εντός δικτύου ορίζουν έναν «δημόσιο χώρο» εντός του οποίου ο δημοσιογράφος μπορεί να αξιολογήσει τις πηγές του, να βρει καινούρια θέματα και να ανατροφοδοτήσει τα υφιστάμενα. Η αμφιδρομικότητα, σημαντικό στοιχείο αυτής της διαδικασίας, ενέπλεξε ενεργότερα τον πολίτη σ’ αυτή τη συζήτηση. Τα νέα, πλέον, κινούνται με απίστευτα γρήγορες ταχύτητες καθώς ο κάθε δικτυωμένος χρήστης μετατρέπεται σε κόμβο αλληλοενημέρωσης.

Έτσι, ο δικτυωμένος ατομικισμός ενσωματώνεται σε μια δυνητική κοινότητα που εμφορείται από κοινές ανησυχίες, στάσεις και συμπεριφορές. Τα παραδοσιακά μέσα, εκμεταλλευόμενα αυτή την ανάγκη του πολίτη, διαμεσολαβούν σ’ αυτή τη διαδικασία. Η πρακτική αυτή ενσωματώθηκε από τις διαδικτυακές εφημερίδες προσφέροντας το

Timeo Danaos et dona ferentes

Με τον Λάζαρο Μαύρο

Α Σ Φ Α Λ Ω Σ και θα έπρεπε πάντοτε στα μυαλά των εκάστοτε κυβερνώντων εν Κύπρω, για το καθετί που προέρχεται από τη βρετανική κυβέρνηση, να ίσχυε το timeo Danaos et dona ferentes = φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας, που ο Βιργίλιος στην Αινειάδα του αποδίδει στον Λαοκόωντα της αστόχαστης και τραγικής Τροίας, η οποία έμπασε εντός των τειχών τον Δούρειο Ίππο του πολλοπάητου Οδυσσέα, που της δώρισαν οι εισβολείς και καταστροφείς της. Ιδίως όταν πρόκειται για τους Βρετανούς. Γι’ αυτό άλλωστε γράψαμε στις 8.1.14 ότι στην Κύπρο θα έπρεπε να είχαμε ένα ξεχωριστό «Υπουργείο Βρετανίας», συγκροτούμενο από… βρετανικότερους των Βρετανών, πιο πολλοπάητους βρετανολόγους…

Μ Ι Α ΜΕΡΑ προτού ο Βρετανός πρέσβης, Ύπατος Αρμοστής κ. Μάθιου Κιντ δώσει συνέντευξη στον ικανό δημοσιογράφο του ΡΙΚ κ. Πάρι Ποταμίτη (21.1.14) για την «ανάγκη να συμπεριληφθεί η Τουρκία, γιατί θα είναι σημαντικός παίκτης σ’ αυτόν τον τομέα [της αξιοποίησης των υποθαλασσίων ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΩΝ της κυπριακής ΑΟΖ] σ’ αυτήν την περιοχή» και ότι «θα χρειαστούν ΑΛΛΟΙ που τουλάχιστον θ’ αρχίσουν τέτοιες επαφές με την Τουρκία για το κοινό μπένεφιτ» και «μακροπρόθεσμα όλοι μαζί θα μπορέσουμε [σε 1o πληθυντικό το ''θα μπορέσουμε''] να δημιουργήσουμε κάτι τέτοιο», η στήλη είχε δημοσιεύσει, Δευτέρα 20.1.14 την εξής Ερώτηση:

Ε Σ Τ Ω ΚΑΙ με τον κίνδυνο να χαρακτηρισθούν υπό της Αυτού Εξοχότητος του ΠτΔ κ. Ν. Αναστασιάδη ως… κουτοπονηριές, να ψάξουμε άραγε για να εντοπίσουμε τι ανάλογο ή και υπέρτερο των χαλαρώσεων των πολεοδομικών Ζωνών εντός των Βάσεων που συνομολόγησαν με την ΚΔ, θα σπεύσουν, άραγε, να προσφέρουν οι Βρετανοί προς τους Τούρκους, σε κάποιες άλλες ίσως σημαντικότερες Ζώνες; Ή μήπως έπαψαν αίφνης να είναι οι… συμμαχικότεροι σύμμαχοι της Τουρκίας;

Β Ε Β Α Ι Α στην ανθιστάμενη επιτυχώς επί 10 χρόνια πολιορκούμενη Τροία, τον Δούρειο Ίππο δεν τον έμπασαν εντός των τειχών οι πολιορκητές. Τον έμπασαν οι ίδιοι οι Τρωαδίτες. Οι οποίοι, μάλιστα, διοργάνωσαν και επινίκιους παννύχιους εορτασμούς. Διότι, γνωρίζει ο ελληνομαθέστατος Ύπατος Αρμοστής τους διακαείς πόθους λ.χ. του προέδρου του κυβερνώντος ΔηΣυ κ. Αβέρωφ Νεοφύτου για «λύση», ώστε να επιτευχθεί «υποθαλάσσια σύνδεση Κύπρου - Τουρκίας, για να της πουλούμε πιο φτηνό Φυσικό Αέριο» (ΚΕΒΕ 5.12.13) και του Γ.Γρ. του συνοδοιπορούντος ΑΚΕΛ κ. Άντρου Κυπριανού, για «λύση ώστε να μπορέσει ΚΑΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ να εμπλακεί στην αξιοποίηση του Φυσικου Αερίου» («Χαραυγή» 21.11.13), όπως γνωρίζει και όσα συζητήθηκαν περί Κοιτασμάτων στο Λονδίνο 15-16.1.14 μεταξύ του ΠτΔ κ. Αναστασιάδη και των συνοδών του, με την κυβέρνηση της Αυτής Μεγαλειότητος των άχρι… στο διηνεκές Κάππα Πι Βήτα (Κυρίαρχων Περιοχών των Βάσεων)…

ΕΡΩΤΗΣΗ
Μετά από τις δηλώσεις του κ. Ερντογάν την Τρίτη στις Βρυξέλλες, δεν μπορούσε άραγε αυθημερόν να πληκτρολογήσει και να στείλει με το διαδίκτυο, από τη Μασσαλία όπου βρίσκεται, ένα αρθρίδιο απόσυρσης του γελοιοποιηθέντος «ερντογανισμένου» άρθρου του τής Κυριακής στον «Π», τής Τρίτης στη «Σ» και στην «Αλ» και… πάλιν χθες 2η φορά (!!!) στον «Π» και να ζητήσει μια δημόσια συγγνώμη, για τις ανεπίτρεπτες για πολιτικό Ψευδαισθήσεις του, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κυβερνώντος ΔηΣυ κ. Νίκος Τορναρίτης;

http://www.sigmalive.com/simerini

Τα ενεργειακά της Κύπρου

Του Σάββα Καλεντερίδη

Διαβάσαμε με προσοχή όσα είπε στην ομιλία του ο Πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης, στο δείπνο που παρέθεσε προς τιμήν του στην ιστορική έπαυλη Lancaster House του κεντρικού Λονδίνου ο υφυπουργός Ενέργειας του Ηνωμένου Βασιλείου Μάικλ Φάλον. Να σημειώσουμε ότι στο δείπνο, εκτός των υπουργών Κασουλίδη και Λακκοτρύπη, συμμετείχαν και επιχειρηματίες της Βρετανίας που δραστηριοποιούνται κυρίως στον τομέα των υδρογονανθράκων.

Μεταξύ άλλων, ο κ. Αναστασιάδης αναφέρθηκε και στο ζήτημα των υδρογονανθράκων και της διαδικασίας εξόρυξης και εκμετάλλευσής τους, που απαιτούν τεράστιες επενδύσεις, τις οποίες είναι σε θέση να κάνουν μόνο ενεργειακοί γίγαντες από μεγάλες χώρες.

Σύμφωνα με τα λεχθέντα, το όραμα της Κύπρου είναι η αξιοποίηση των ενεργειακών αποθεμάτων να μετατραπεί σε εργαλείο συνεννόησης και συνεργασίας με τις γειτονικές χώρες, αλλά και με εκείνες που θα εμπλακούν στην αξιοποίηση, η οποία θα λειτουργήσει και ως ένας καταλύτης για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή.

Το πιο κρίσιμο ίσως σημείο της ομιλίας του ήταν εκείνο που τόνιζε την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να υλοποιήσει τα μέτρα που απαιτούνται, ώστε η Κύπρος να καταστεί ενεργειακό κέντρο προς όφελος της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Εξαιρετικά μεγάλης σημασίας ήταν επίσης το γεγονός ότι σύμφωνα με τις ανακοινώσεις συμφωνήθηκε να συνεχιστεί η στενή συνεργασία Κυπριακής Δημοκρατίας και Ηνωμένου Βασιλείου και στα θέματα ενέργειας, ιδιαίτερα στην εκπαίδευση και την κατάρτιση, για αξιοποίηση των φυσικών πόρων της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κύπρου. Η έμπρακτη αναγνώριση της ΑΟΖ της Κύπρου από το Λονδίνο είναι ένα ζήτημα που εμπεδώνει ακόμα περισσότερο τα δικαιώματα της Λευκωσίας σε μια εκτεταμένη περιοχή και αποδυναμώνει τους ισχυρισμούς της Αγκυρας ότι «αφού δεν υπάρχει κράτος με το όνομα Κύπρος δεν υπάρχει και κυπριακή ΑΟΖ»!

Αφού κι εμείς με τη σειρά μας υπογραμμίσουμε την αυξανόμενη σημασία της ΑΟΖ στη λειτουργία των κρατών και τη διασφάλιση των συμφερόντων τους, δεδομένου ότι ήδη έχουμε εισέλθει σε άτυπη προεκλογική περίοδο, λόγω των επικείμενων ευρωεκλογών, θα σταθούμε στο όραμα του Νίκου Αναστασιάδη να καταστεί η Κύπρος ενεργειακό κέντρο προς όφελος της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Και θα σταθούμε στο ζήτημα αυτό επειδή, δυστυχώς, στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου για τις εκλογές συζητείται οτιδήποτε άλλο από το πελώριο ζήτημα της τύχης και της πορείας της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που είναι το μεγαλύτερο και πιο φιλόδοξο εγχείρημα της ανθρωπότητας για συνεννόηση των λαών και των εθνών, σε μια περιοχή όπου η ασυνεννοησία και οι ανταγωνισμοί προκάλεσαν πολέμους με εκατομμύρια θύματα.

Για να είναι δυνατή η υλοποίηση του οράματος Αναστασιάδη, πρέπει να ισχύουν απαρεγκλίτως δύο όροι: ο ένας είναι να παραμείνει η Ελλάδα στην ευρωζώνη και την Ε.Ε. και ο άλλος να συμφωνήσει το Ισραήλ σε μια από κοινού στρατηγική για τη μεταφορά του φυσικού αερίου στην Ευρώπη.

Κατά την άποψή μας, η επιλογή να γίνει η Ελλάδα μέλος της ΕΟΚ ήταν καθαρά πολιτική και γεωπολιτική και όχι οικονομική, όπως την εξέλαβαν άρχοντες και κομματικοί εγκάθετοι που διασπάθισαν τα κονδύλια της Ε.Ε. με απολύτως «προοδευτικό τρόπο», αφού προηγουμένως εξαπάτησαν τους ψηφοφόρους με συνθήματα του τύπου «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο».

Τώρα που οι νεολαϊκιστές με τα νέα συνθήματά τους του τύπου «Το ευρώ δεν είναι φετίχ» θέτουν σε κίνδυνο την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη, η γεωπολιτική αναγκαιότητα της παραμονής στην Ε.Ε. γίνεται περισσότερο επιβεβλημένη από ποτέ, επειδή η συμμετοχή καθιστά την Κύπρο και την Ελλάδα νησίδες σταθερότητας σε ένα γεωπολιτικό περιβάλλον που στην κυριολεξία βράζει (Τυνησία, Λιβύη, Αίγυπτος, Παλαιστίνη, Λίβανος, Συρία, Κουρδιστάν, Τουρκία). Επιπλέον, χωρίς συμμετοχή της Ελλάδα στην Ε.Ε. το όραμα της Κύπρου είναι αδύνατον να πραγματοποιηθεί.

Ο άλλος όρος που πρέπει να τηρείται απαρεγκλίτως είναι η συμφωνία του Ισραήλ να

Ομοσπονδία «ιδρυτικών κρατών»

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ

Κλείνει την πόρτα της λύσης από τις Βρυξέλλες ο Ταγίπ Ερντογάν
Καμιά άλλη λύση δεν χωρεί στο τραπέζι, είπε ο Τούρκος Πρωθυπουργός και ισχυρίστηκε ότι η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι αντίθετη με το κεκτημένο και το Διεθνές Δίκαιο

Κλείνει την πόρτα της λύσης του Κυπριακού και διατηρεί ανοιχτή την πύλη της διχοτόμησης ο Τούρκος Πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος υποστήριξε χθες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο λύση ομοσπονδίας με «δυο ιδρυτικά κράτη» (two founded states). Η διάσκεψη Τύπου ήταν κοινή με τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς και πραγματοποιήθηκε στην παρουσία του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου.

Είχαν προηγηθεί οι επαφές Ερντογάν με τους άλλους δυο αξιωματούχους της Ε.Ε., τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Χέρμαν Βαν Ρομπάι και Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο αντίστοιχα. Μιλώντας για τη λύση του Κυπριακού, ο κ. Ερντογάν υποστήριξε ότι η τουρκική πλευρά ήταν πάντα θετική σε μια λύση ομοσπονδίας με «δυο συνιδρυτικά κράτη», τονίζοντας ότι «οποιαδήποτε άλλη λύση δεν μπορεί να μπει στο τραπέζι». Ταυτοχρόνως, εξέφρασε την προσδοκία να είναι το ίδιο θετική και η ελληνοκυπριακή πλευρά όσο η τουρκική.

Η εκπροσώπηση Τουρκοκυπρίων
Ερωτηθείς ο κ. Σουλτς για το θέμα της εκπροσώπησης των Τουρκοκυπρίων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αναφέρθηκε σε «πολίτες του βόρειου τμήματος» (citizens of the northern part), και πρόσθεσε ότι κατά την τηλεφωνική συνομιλία του με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη «συζήτησε πώς θα μπορούσε να εκλεγεί κάποιος από τον Βορρά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο». Και πρόσθεσε: «Η Κυπριακή Δημοκρατία εντάχθηκε ολόκληρη στην Ε.Ε. και η πραγματικότητα είναι ότι η «τουρκική δημοκρατία της βόρειας Κύπρου» αναγνωρίζεται μόνο από την Τουρκία. Εάν με ρωτάται πώς να εξηγήσω την κατάσταση, σας λέω ότι δεν έχω τρόπο και εργαλείο για να το κάνω» (δηλαδή την εκπροσώπηση των Τουρκοκυπρίων εκτός Κυπριακής Δημοκρατίας).

Δεν εκπροσωπούνται
Εν συνεχεία τον λόγο πήρε ο Τούρκος Πρωθυπουργός, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι η ένταξη των Ελληνοκυπρίων, όπως αποκαλούσε την Κυπριακή Δημοκρατία, είναι αντίθετη με το κοινοτικό κεκτημένο και με το Διεθνές Δίκαιο. Στην Κύπρο, είπε, είχαν πραγματοποιηθεί δημοψηφίσματα και οι Τουρκοκύπριοι είπαν ναι κατά 67%, ενώ οι Ελληνοκύπριοι είπαν όχι κατά 76%. Σύμφωνα με τον κ. Ερντογάν, κακώς εντάχθηκαν μετά από αυτό το αποτέλεσμα οι Ελληνοκύπριοι στην Ε.Ε., και πρόσθεσε ότι με τη λύση αυτήν ο τουρκικός στρατός θα έφευγε από την Κύπρο. Ο «Νότος», επισήμανε ο Τούρκος Πρωθυπουργός, «δεν εκπροσωπεί τους Τουρκοκυπρίους και το σύνολο του νησιού».

Το ανοικτό παράθυρο…
Ο Μάρτιν Σουλτς επενέβη εκ νέου, τονίζοντας ότι ως εκπρόσωπος θεσμού της Ε.Ε. θα ήθελε να επισημάνει ότι είναι ολόκληρη η Κύπρος που εντάχθηκε στην Ε.Ε. και ανέφερε ότι ο πληθυσμός της βόρειας Κύπρου πρέπει να έχει τα οφέλη της Ε.Ε. Και πρόσθεσε ότι δεν μπορεί να αρνηθεί ότι με το σχέδιο Ανάν θα τερματιζόταν η διχοτόμηση, αλλά, όπως είπε: «Ο κ. Αναστασιάδης, που δεν ήταν τότε Πρόεδρος και είναι σήμερα, ήταν υπέρ του σχεδίου Ανάν.

Ο Γεωπολιτικός σεισμός πλησιάζει…

Του Κώστα Μαυρίδη

Εκτός απροόπτου -εν αναμονή περαιτέρω ενημέρωσης από την Κυβέρνηση-, η πρόσφατη συμφωνία για τις αγγλικές βάσεις αποτελεί μια σημαντική εξέλιξη με σοβαρή  προοπτική. Η αξιοποίηση των ιδιωτικών περιουσιών εντός των αγγλικών βάσεων και το κοινό ανακοινωθέν μεταξύ Κυπριακής Δημοκρατίας και Αγγλίας για το κυπριακό αφήνουν ικανοποιημένη την πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων. Δυστυχώς, εδώ φτάσαμε με την πολιτική του καλού παιδιού... Η αναφορά σε περίγραμμα λύσης Δ.Δ.Ο. αποτελεί εξ ορισμού ασάφεια. Ωστόσο, στο κείμενο επαναφέρονται με σαφήνεια αναφορές στο περιεχόμενο της λύσης (π.χ. μία αδιαίρετη κυριαρχία, αρχές Ε.Ε., τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας/ΟΗΕ κ.ά.), που η τουρκική πλευρά αντιμετωπίζει όπως ο διάβολος το λιβάνι. Και όταν αυτά προέρχονται από συμφωνία με την Αγγλία, η θετική έκπληξη καθώς και ο σκεπτικισμός για τη συνέχεια είναι εύλογα.

Κάποιοι ίσως αναμένουν μετά από δεκαετίες όταν αποχαρακτηριστούν απόρρητα έγγραφα για να μελετήσουν την «λογική» που έσπρωξε τις πλευρές σήμερα. Για εμάς, επί της ουσίας τα πράγματα είναι καθαρά από ΤΩΡΑ. Κινητήριος δύναμη για τις εξελίξεις και μεταστροφή (προς το παρόν λεκτική που θα κριθεί στην πράξη), είναι η αξιοποίηση των ενεργειακών πόρων εντός της Κυπριακής ΑΟΖ. Ας μην υπάρχει αμφιβολία. Ο ιστορικός ρεαλισμός υποδεικνύει ότι πίσω από τα πυροτεχνήματα και τα επικοινωνιακά σχόλια περί «κοινών αξιών, σταθερότητας,  ειρήνης και ευημερίας», το σπουδαίο στην Ιστορία είναι το συμφέρον (κέρδος/κόστος). Συμφέρον που στη σύγχρονη οικονομία πηγάζει από οριοθετημένο πλούτο με στρατηγική σημασία.

Με απαρχή το δημοψήφισμα το 2004, πρωτοστατήσαμε στην αποκάλυψη της Τούρκο-Αγγλικής συμπαιγνίας με στόχο τον υποθαλάσσιο ενεργειακό πλούτο της Κύπρου. Ο σχεδιασμός ξεκινούσε στο κύριο μέρος του Σχ. Ανάν και με αλληλοσύνδεση διαφόρων προνοιών (π.χ. μηχανισμοί λήψης αποφάσεων, πρωτόκολλο περί Αγγλικών Βάσεων, περί υφαλοκρηπίδας νόμοι κ.ά.) με επιδίωξη τον υποθαλάσσιο ενεργειακό πλούτο της Κύπρου. Αναφέρω ένα μόνο παράδειγμα. Με την λύση Ανάν, Τουρκία και Αγγλία παρέμβαιναν στην Κυπριακή ΑΟΖ. Οι μεν Άγγλοι, από το 2001, προέβαλαν επίσημα το δήθεν κυριαρχικό δικαίωμα σε «χωρικά ύδατα» με εφαλτήριο τις δύο περιοχές των «κυρίαρχων βάσεων» τους (Λεμεσό και Δεκέλεια). Και προχώρησαν στην έκδοση χαρτών όπου χαρτογράφησαν τα κυρίαρχα αγγλικά «χωρικά ύδατα» και τα «Διεθνή Ύδατα». Όλα στη σημερινή Κυπριακή ΑΟΖ όπου η Αγγλία έβαζε χέρι και η Κύπρος έχανε το δικαίωμα ρύθμισης της ΑΟΖ χωρίς την Αγγλία. Αυτά εμπεδώνονταν συγκαλυμμένα μέσω του Σχ. Ανάν με στόχο τα ενεργοφόρα θαλάσσια «οικόπεδα». Ανάλογη παρέμβαση διά των «λεπτομερειών»

Κύπρος: Στο χείλος της καταστροφής

του Κρίνου Μακρίδη
Πρόεδρος, Κίνημα Ελληνικής Αντίστασης (Κύπρος)

Το Κίνημα Ελληνικής Αντίστασης πιστεύει και επαναλαμβάνει ότι η κοινωνία μας έχει φθάσει στο χείλος της καταστροφής, εθνικής, πνευματικής και οικονομικής, λόγω των επιβουλών ξένων μαγειρείων, αλλά και λόγω των εδώ εκπροσώπων τους, που δρουν σαν δούρειοι ίπποι, 
υπονομεύοντας τα θεμέλια και διαβρώνοντας την ατομική και συλλογική συνείδηση του έθνους. Η δε αδιαφορία, ανέχεια και η εθνική διάβρωση του απλού πολίτη έχει βάλει την ταφόπετρα στον τάφο της πατρίδας. Η αναξιοκρατία και η κομματοκρατία κυριαρχούν και αυτοί που επιλέγουν να λειτουργούν πειθήνια έναντι της παγκόσμιας νέας τάξης, ανταμείβονται παίρνοντας τα ψίχουλα της εξουσίας. Οι «αντάρτες», οι γραφικοί κατά το κατεστημένο αγνοούνται, υπονομεύονται και περιθωριοποιούνται. Αυτή είναι η πραγματικότητα....

Και αυτή η πραγματικότητα διαιωνίστηκε πρόσφατα και για μια ακόμη φορά, μέσω του διαμοιρασμού των λαφύρων της εξουσίας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση αναφερόμαστε στους διορισμούς των μελών των διοικητικών συμβουλίων των ημικρατικών οργανισμών.

Και πάλιν οι κατάλογοι από τα κόμματα της καθεστηκυίας τάξης, οι λεγόμενες ισορροπίες, οι συγγένειες και οι κουμπαριές καθόρισαν ποιοι θα διοικήσουν τους ημικρατικούς οργανισμούς, οι οποίοι αποτελούν περιουσία της κοινωνίας, δηλαδή του λαού. Οι οκτακόσιες δε αιτήσεις για διορισμούς στα συμβούλια των ημικρατικών Οργανισμών αποδεικνύει ότι ούτε ο λαός αλλά ούτε το σύστημα έχει αλλάξει. Οι ίντριγκες στα παρασκήνια έγιναν με στόχο την αποκόμιση οφέλους, πολιτικού, κομματικού και οικονομικού και όχι με γνώμονα την εξυπηρέτηση του συλλογικού  συμφέροντος, αλλά και την υποταγή το σύστημα. Τα τελευταία απομεινάρια αξιοπρέπειας του λαού έγιναν βορά στην αδηφαγία των κομματικών αρχόντων, αυτών που υποτίθεται έπρεπε να υπηρετούν το λαό και όχι να τον εκμεταλλεύονται.

Η κατάσταση στην Κύπρο δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά αποτελεί μέρος της μεγάλης εικόνας σε παγκόσμιο επίπεδο. Το Κίνημα Ελληνικής Αντίστασης θεωρεί ότι η θεοποίηση του κέρδους, από τους Δυτικούς προκλήθηκε από την πνευματική κατάπτωση και την απουσία αρχών και αξιών, όπως αυτές του Ελληνικού πολιτισμού, σκοτώνει σιγά, αλλά σταθερά τον πλανήτη και οι διεφθαρμένοι Δυτικοί επιχαίρουν για τα πρόσκαιρα λάφυρα τους! Ο δυτικός, δήθεν πολιτισμένος κόσμος, με την άκρατη εκβιομηχάνιση και την ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, δεν έχει οδηγήσει μόνο σε σταδιακή φτωχοποίηση κοινωνίες και κράτη, αλλά έχει προκαλέσει ανεπανόρθωτα πλήγματα στο περιβάλλον και στην εξαθλίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Τα ακραία καιρικά φαινόμενα, που παρατηρούνται σε όλο τον κόσμο είναι ένα σύμπτωμα της βαριάς ασθένειας του περιβάλλοντος, που βαραίνει τους εκπροσώπους του κεφαλαίου και των άλλων γεοπολιτικών συμφερόντων.

Καύσωνας και πολικές θερμοκρασίες έχουν εκδηλωθεί ταυτόχρονα σε μια χώρα, όπως η Αυστραλία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ζουν σκηνές από ταινίες επιστημονικής φαντασίας, που οι ίδιοι οι αμερικανοί έφτιαξαν, για την καταστροφή του πλανήτη. Η Ευρώπη πλήττεται από πρωτοφανείς χαμηλές

Και ας τρώγωμεν πέτρες…

Του Δρα Γιάννου Χαραλαμπίδη

Σήμερα 15 Ιανουαρίου, κλείνουν 64 χρόνια από την επέτειο του Ενωτικού Δημοψηφίσματος, που αποτελεί, πλέον, αναπόσπαστο κομμάτι της Ιστορίας μας και του ελληνικού Έθνους. Και η μνήμη πρέπει να διατηρείται ζωντανή σε κορυφαία γεγονότα, τα οποία είναι σημαντικό να αναλύονται εξ αποστάσεως και να αξιολογούνται ορθά, ειδικότερα όταν πρεσβεύουν ένα διαχρονικό σύστημα αρχών και αξιών, καθορισμένο παλαιότερα μέσω του ΟΗΕ και σήμερα μέσω της Ε.Ε.

Καθολικό αίτημα

Όλοι, πλην πέντε από τους ψηφίσαντες στους ιερούς ναούς της νήσου, είπαν ναι στην Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Όπως αναφέρεται στην «Ελληνική Κύπρο», το εκφραστικό όργανο της Εθναρχούσας Εκκλησίας της Κύπρου: «Συνολικώς, επί 224.747 Ελλήνων Κυπρίων οίτινες ήταν εγγεγραμμένοι εις τους εκλογικούς καταλόγους και εδικαιούντο να ψηφίσουν εν Κύπρω εψήφισαν, κατά τας μέχρι τούδε πληροφορίας, 215.108. Ήτοι η σημειωθείσα αποχή ήτο 4,27 επί τοις εκατόν. Εκ των 215.108 οίτινες συμμετέσχον του Δημοψηφίσματος, 215.103 εψήφισαν υπέρ της Ενώσεως και 5 εναντίον αυτής. Εναντίον της Ενώσεως εψήφισεν και εις Άγγλος εις Αμμόχωστον. Εκτός τούτων εψήφισαν αυθορμήτως υπέρ της Ενώσεως και αρκετοί Τούρκοι, Αρμένιοι και Καθολικοί Κύπριοι, μολονότι δεν είχαν κληθή προς τούτου και δεν είχον συμπεριληφθή εις τους εκλογικούς καταλόγους».

Και η Αριστερά υπέρ της Ένωσης

Η διοργάνωση του δημοψηφίσματος από την Εθναρχούσα Εκκλησία της Κύπρου είχε την στήριξη όλων, δεξιών, κεντρώων και αριστερών. Στις 11.12. 1949 το εκφραστικό όργανο του ΑΚΕΛ, «Νέος Δημοκράτης», αναφέρει τα εξής: «Το Ενωτικό Δημοψήφισμα της 15ης του Γενάρη είναι η καλύτερη υποστήριξη του υπομνήματος της λαϊκής παράταξης προς τον ΟΗΕ. Όλοι στη μάχη για το δημοψήφισμα. Όλοι με μια φωνή. Ενότητα, συμφιλίωση στην πάλη για την Ένωση. Στις επάλξεις στον αγώνα πιστοί και τίμιοι μαχητές στην υπηρεσία του λαού μας».

Αυτοδιάθεση και το περιβάλλον της εποχής

Το δημοψήφισμα αποτελεί τη γνήσια και άδολη βούληση των Κυπρίων για αυτοδιάθεση, Ένωση, όπως το άρθρο 1, παράγραφος 2 του Χάρτη των Ην. Εθνών αναφέρει. Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης ήταν και είναι ο κεντρικός πυλώνας επί του οποίου στηρίζεται η Χάρτα των Ην. Εθνών και αφορά στην αξιοπρέπεια και στο δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν μόνοι τους, και ελεύθερα, για την τύχη και το μέλλον τους. Είναι γι' αυτό το δικαίωμα που χύθηκε το αίμα των Ελλαδιτών και των Κυπρίων που πολέμησαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς και των μαχητών άλλων εθνών. Για να ζει ο κόσμος ελεύθερος.

Οι Έλληνες της Κύπρου είχαν μεν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, το οποίο, όμως, αρνείτο πεισματικά να αποδεχθεί η Βρετανία. Και η νομική τεκμηρίωση του δικαιώματος της αυτοδιάθεση για τους Έλληνες της Κύπρου εδράζεται επί των θεωριών του Τζέλινεκ περί του τι είναι λαός και ποια είναι τα δικαιώματά του, καθώς και από την ίδια την Χάρτα του ΟΗΕ. Ως εκ τούτου, οι Έλληνες της Κύπρου είχαν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης καθότι αποτελούσαν συγκεκριμένο πληθυσμό και λαό, ο οποίος κατοικούσε διαρκώς σε συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο, ενώ από την πλευρά της η Τουρκία με τη Συνθήκη της Λοζάνης είχε παυθεί από κάθε δικαίωμα επί της νήσου.

Άλλωστε και οι ίδιοι οι Άγγλοι θεωρούσαν τους Τουρκοκύπριους ως μειονότητα. Όσον αφορά το πολιτικό και ιστορικό περιβάλλον, ήταν εύφορο ως προς την έγερση και τη διεκδίκηση της αυτοδιάθεσης για τους ακόλουθους λόγους:

1. Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης ήταν κατοχυρωμένο εντός της Χάρτας του ΟΗΕ, ο οποίος ήταν στα πρώτα στάδια της ζωής του και, ως εκ τούτου, είχε αρκετή επιρροή στο διεθνές σύστημα, καθότι εκτός των άλλων η ανθρωπότητα εξήλθε με εκατόμβες νεκρών, που θυσιάστηκαν για την ελευθερία και τη δημοκρατία.

2. Είχε αρχίσει το ξήλωμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και η ελευθερία των λαών και ο αγώνας κατά του άξονα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν εμπνεύσει τους υπόδουλους λαούς να εξεγερθούν τις δεκαετίες του '50 και του '60 κατά της αποικιοκρατίας. Συνεπώς, οι Κύπριοι, λόγω της ελληνικής τους ταυτότητας και της ιστορίας που κουβαλούσαν, λόγω του συστήματος αρχών και αξιών τους, το οποίο είχε κρατήσει ζωντανό η Εθναρχούσα Εκκλησία, ουδόλως θα μπορούσαν να απέχουν. Άλλωστε, το δημοψήφισμα ήταν μια ειρηνική δημοκρατική έκφραση, που εν συνεχεία, εφόσον οι Βρετανοί ήταν ανένδοτοι, νομιμοποιούσε από κάθε άποψη τον ένοπλο αγώνα της ΕΟΚΑ, ο οποίος ήταν μονόδρομος.

Η ορθότητα ή όχι της Ένωσης και της ΕΟΚΑ

Η ιδεοληψία γράφει Ιστορία

Του Σάββα Παύλου

Γράψαμε στο προηγούμενο σημείωμα για την προσπάθεια των νεοκυπριακών κύκλων για την αναδιήγηση της κυπριακής ιστορίας μετά το 1974, μια αναδιήγηση  η οποία, ενισχυμένη από ξένα κέντρα εξουσίας, θα δικαιολογούσε τα τετελεσμένα της κατοχής και την άδικη λύση που μεθοδευόταν.

Ας δούμε, λοιπόν, μια επαναλαμβανόμενη θέση αυτών των κύκλων: Οι κοινές εξεγέρσεις μουσουλμάνων και χριστιανών στην Κύπρο κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας. Ότι μαζί, δήθεν, οι τουρκοκύπριοι και οι ελληνοκύπριοι, κάτω από κοινά οράματα και εν πνεύματι ισότητος και ισότιμης πορείας, εξεγέρθηκαν για ένα κοινό μέλλον. Πρόκειται για μια εκκωφαντική ανοησία, που εκτοξεύεται εναντίον της ταλαιπώρου κυπριακής ιστορίας και δημιουργεί συγκινησιακό κραδασμό στους ιδεοληπτικούς και αυτούς που θέλουν να κατασκευάσουν μια νέα ιστορική αφήγηση ερήμην των μαρτυριών και  των δεδομένων της Ιστορίας και ερήμην των θεωρητικών εμβαθύνσεων που έχουν κατατεθεί.

Γιατί, μελετώντας τις επαναστατικές κινήσεις, εξεγέρσεις και αναταραχές της περιόδου της τουρκοκρατίας σημειώνουμε έντεκα σημαντικές. Απ’ αυτές οι πέντε έγιναν από τους Ελληνοκύπριους που προσέβλεπαν στην εμπλοκή και επέμβαση των ευρωπαϊκών δυνάμεων (Ισπανία, Σαβοΐα, Γαλλία και άλλες χώρες)  που θα τους λύτρωναν  από την τουρκοκρατία. Οι υπόλοιπες έξι έγιναν είτε από μουσουλμάνους που προσέβλεπαν σε απόκτηση προνομίων μέσα στα δεδομένα της παρακμής της οθωμανικής αυτοκρατορίας, (όπως στην περίπτωση του Αλή πασά στα Ιωάννινα), είτε στην επιτυχία φορολογικών ελαφρύνσεων ή, ακόμη,  στην εμπλοκή της μουσουλμανικής Αιγύπτου, που από το 1805 είχε ουσιαστικά αποκτήσει την αυτοδύναμη πορεία της υπό τον Μωχάμετ Αλή, βρισκόταν σε σύγκρουση με την Υψηλή Πύλη, και ήθελε να εντάξει το διαμάντι της Κύπρου στο αιγυπτιακό στέμμα.

Στην περίπτωση που είχαμε εμπλοκή και συνεργασία μουσουλμάνων και χριστιανών σε εξεγερσιακού τύπου κινήσεις δεν ήταν γιατί οι συμμέτοχοι είχαν κοινότητα οραμάτων και κοινότητα ιδεολογικών και πολιτικών στόχων, ότι δηλαδή θα έφτιαχναν μια Κύπρο όπου οι κάτοικοι της ισότιμα και από κοινού θα χάρασσαν το μέλλον τους, λες και βρισκόμασταν στα πρόθυρα της γαλλικής επανάστασης. Όσοι γράφουν αυτές τις ανοησίες δεν γνωρίζουν στοιχειώδη πράγματα για το οθωμανικό καθεστώς, τα μιλλέτια, τις νοοτροπίες, το ήθος το έθος και τη συνήθεια, τα προτάγματα που κινούσαν τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς και που εν πολλοίς είχαν ενσωματώσει και οι δυστυχείς υπόδουλοι του ελληνικού πληθυσμού. Γιατί όσες φορές είχαμε συμμετοχή και από τις δύο θρησκευτικές εθνικές ομάδες αυτή γινόταν γιατί οι μουσουλμάνοι ηγήτορες διεκδικούσαν κάποια σημαντικά δικαιώματα και αιτήματα για πάρτη τους και για τους τέταρτης κατηγορίας Έλληνες χριστιανούς συνεργάτες τους κάποιες ελαφρύνσεις που θα τους άφηναν όμως και πάλιν τέταρτης κατηγορίας κατοίκους. Με τις ίδιες σκέψεις κινούνταν και οι ελληνικοί πληθυσμοί στις ευάριθμες περιπτώσεις που συμμετείχαν στις εξεγέρσεις, ότι θα παρέμειναν τέταρτης κατηγορίας κάτοικοι της Κύπρου, θα παρέμεναν σκλάβοι αλλά θα είχαν το κέρδος κάποιων ελαφρύνσεων. Ακόμη πρέπει να τονίσουμε ότι όταν κινούνταν εξεγερσιακά οι τοπικοί οθωμανικοί ταγοί θεωρούσαν αυτονόητο ότι τα πρόβατα – ρωμιοί της περιοχής τους θα έπρεπε να τους ακολουθήσουν, και αυτοί εκόντες άκοντες το εκαναν.

Όμως οι νεοκύπριοι δημιουργούν την εντύπωση ότι στην Κύπρο οι κάτοικοι υπερέβαιναν διαχωρισμούς θρησκευτικούς ή εθνικούς, τους διαχωρισμούς κατακτητών και κατακτημένων και έφταναν στην ελευθερία, ισότητα και αδελφοσύνη, είχαμε,

με άλλα λόγια, στην αγροτική Κύπρο μια γαλλική επανάσταση πριν από τη γαλλική επανάσταση.