Ανακοινώθηκαν τα ονόματα στους Ημικρατικούς Οργανισμούς.

Το Υπουργικό Συμβούλιο προχώρησε χθές στο διορισμό νέων διοικητικών συμβουλίων των Ημικρατικών Οργανισμών των οποίων για πρώτη φορά η θητεία θα έχει διάρκεια 30 μηνών.

Ο Αναπληρωτής Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Βίκτωρας Παπαδόπουλος είπε ότι στα ΔΣ διορίστηκαν άτομα με ακαδημαϊκή κατάρτιση, υψηλά ποιοτικά χαρακτηριστικά επαγγελματισμού, ενώ στα ΔΣ των ΗΟ υπάρχει «ισχυρή συμμετοχή γυναικών».

Ο κ. Παπαδόπουλος είπε ότι τα ΔΣ των ΗΟ δεν δύναται να προβαίνουν σε προσλήψεις ή προαγωγές.

Ενδεικτικά κάποιοι από τους διορισμούς είναι:

Πρόεδρος της ΑΗΚ διορίστηκε ο Γιώργος Πίπης, επιχειρηματίας και Αντιπρόεδρος η Δήμητρα Καραντώκη.

Στη Cyta Πρόεδρος θα είναι ο εκάστοτε Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Οικονομικών, που σήμερα είναι ο Χρήστος Πατσαλίδης και αντιπρόεδρος ο Ανδρέας Μαραγκός, δικηγόρος.

 Στον ΚΟΤ Πρόεδρος διορίστηκε ο Κώστας Καδής, ακαδημαϊκός, και αντιπρόεδρος ο Αγγελος Λοϊζος.

Στον ΚΟΑ Πρόεδρος η Κλέα Χατζηστεφάνου-Παπαέλληνα, ακαδημαϊκός, και αντιπρόεδρος ο Κλεάνθης Γεωργιάδης, δικηγόρος.

Στην ΑΛΚ Πρόεδρος θα είναι ο εκάστοτε διευθυντής του Υπουργείου Συγκοινωνιών, που σήμερα είναι ο Αλέκος Μιχαηλίδης.

Στο ΡΙΚ Πρόεδρος διορίστηκε ο Γιώργος Τσαλακός, δημοσιογράφος και αντιπρόεδρος οΑντης Τρυφωνίδης, πρώην ΓΔ Υπουργείων.

Αναλυτικά:

Ακολουθεί αναλυτικά ο κατάλογος των Προέδρων και μελών των ΔΣ και οι ιδιότητές τους. Σημειώνεται ότι για το ΤΕΠΑΚ και το Πανεπιστήμιο Κύπρου ο Πρόεδρος θα προκύψει μέσα από διαβούλευση των διορισθέντων μελών των ΔΣ με τις Συγκλήτους.

Πανεπιστήμιο Κύπρου
Μάνθος Μαυρομμάτης -Οικονομολόγος - Επιχειρηματίας

Έλενα Ζαχαριάδου - Λειτουργός Νομικής Υπηρεσίας

Παύλος Φωτιάδης - Επιχειρηματίας

Πάντης Παπαλοϊζου - Επιχειρηματίας

ΤΕΠΑΚ
Χάρης Πουαγκαρέ - Πολιτικός Μηχανικός-Οικονομικά, Γ.Δ. Τράπεζας Κύπρου

Δημοσθένης Μαυρέλης - Δικηγόρος

Χριστόδουλος Γαλατόπουλος - Ψυχίατρος

Πανίκος Λεωνίδου - Νομικός (πτυχίο Πολιτικών Επιστημών)

Αλέξανδρος Διογένους - Επιχειρηματίας

Σπύρος Σπύρου - Επιχειρηματίας

Μιχάλης Μιχαήλ - Εγκεκριμένος Λογιστής (Μέλος του Συνδέσμου Εγκεκριμένων Λογιστών Κύπρου και Ηνωμένου Βασιλείου)

ΑΗΚ
Πρόεδρος: Γιώργος Πίπης - Επιχειρηματίας, Πτυχίο Οδοντιατρικής (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης)

Αντιπρόεδρος: Δήμητρα Καραντώκη - Επιχειρηματίας – Διοίκηση Επιχειρήσεων

Αλεξάνδρα Πελαγία Χριστοδούλου - Δικηγόρος

Μαζικός φόβος και ανασφάλεια – Έρευνα για τη συμπεριφορά κυβέρνησης και κομμάτων

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Σε περιόδους κρίσης, επιστρατεύονται ως πολιτικά εργαλεία ο φόβος, τα διλήμματα και γενικά οι ρητορικές της επιβολής. Είναι αυτές οι πρακτικές αποτέλεσμα πολιτικής αδυναμίας ή μια προσφιλή πρακτική επιβολής πολιτικών;

Τον περασμένο Μάρτιο, η Κύπρος βρέθηκε ενώπιον νέων δεδομένων μετά τον οδοστρωτήρα που πέρασε πάνω από την οικονομία της χώρας, ως αποτέλεσμα των αποφάσεων του Eurogroup( κούρεμα καταθέσεων, κλείσιμο μιας τράπεζας, περιορισμοί στις συναλλαγές).

Μια σημαντική και άκρως ενδιαφέρουσα έρευνα έκανε η Ομάδα Έρευνας σε Ρητορική Επικοινωνία και Πειθώ  του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιά. Η ερευνητική ομάδα αποτελούμενη από τους Κωνσταντίνο Αγγέλου, Νίκο Κουτσιμπογιώργο και Βαρβάρα Κωνσταντίνου  υπό την επιστημονική  καθοδήγηση του Αθανάσιου  Ν. Σαμαρά και της Μυρσίνης Δογάνη εξέτασε  τη λειτουργία του φοβικού επιχειρήματος, την κρατική αυτοεικόνα και τη διαμόρφωση πολιτικής, βάσει ποιοτικής ανάλυσης των διαγγελμάτων του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, και των πρακτικών της Κυπριακής Βουλής, αναφορικά με το μνημόνιο.

Το βασικό συμπέρασμα της έρευνας είναι πως όταν οι πολιτικές επιλογές είναι συγκεκριμένες και περιορισμένες, ο πολιτικός λόγος προσπαθεί να πείσει δια του πάθους και ήθους, αντί των λογικών επιχειρημάτων. Ο διάχυτος και μαζικός φόβος, η γενικευμένη ανασφάλεια, όπως αυτά υπαγορεύονται από τον πολιτικό λόγο για την ενδεχόμενη απειλή προς τον δεκτή του μηνύματος, αποτελούν μια μορφή άσκησης εξουσίας, που στηρίζεται στην διαχείριση των ενστίκτων. Στην περίπτωση της Κύπρου το διακύβευμα παρουσιάζεται ως το υψηλότερο δυνατό, επειδή αφορά τη θεσμική συνέχεια και την οικονομική ανεξαρτησία της χώρας. Στα δύο πρώτα διαγγέλματα και στα κοινοβουλευτικά πρακτικά παρατηρείται αυξημένη χρήση επίκλησης φόβου, καθώς βρίσκονται σε εξέλιξη οι διαπραγματεύσεις και η διαδικασία διαμόρφωσης των μνημονιακών όρων, επομένως διακυβεύεται το κοινωνικο-πολιτικό μέλλον της χώρας. Αντίθετα, στο τρίτο διάγγελμα παρατηρείται μειωμένη στρατηγική κινητοποιήση φόβου, καθώς έχει ολοκληρωθεί ο κύκλος διαπραγματεύσεων.

ΔΙΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ

Στο πρώτο διάγγελμά του( 17 Μαρτίου) αναφορικά με το μνημόνιο, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ξεκινά με το συγκεκριμένο πλαίσιο. Η λέξη-κλεδί είναι το ρήμα «οδηγήθηκε» που δείχνει πως κάποιος έφερε τη χώρα σε αυτή τη δύσκολη θέση. Παρουσιάζεται, δηλαδή, η χώρα ως το αθώο θύμα, επομένως και κάθε πολίτης ξεχωριστά αποτελεί αθώο θύμα. Έχει παρατηρηθεί πως σε προεδρικές ομιλίες τα προβλήματα φέρονται να δημιουργούνται από εξωτερικούς παράγοντες, ώστε το κοινό να μη νιώσει υπαίτιο, αλλά να εσωτερικεύσει τον ρόλο του αθώου θύματος.

Γνωστική ασυμφωνία και αγιοποίηση πολιτικών ηγετών

                                                     Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Το 1956 ο αμερικανός καθηγητής ψυχολογίας Λέον Φέστινγκερ ανέπτυξε στο περίφημο πλέον βιβλίο του When Prophecy Fails (Όταν η Προφητεία Διαψεύδεται), τη θεωρία της «γνωστικής ασυμφωνίας» (cognitive dissonance), στην οποία επικεντρώθηκε στο πως οι άνθρωποι πασχίζουν να διατηρήσουν την εσωτερική τους συνοχή.

Όταν η διαταραχή αυτής της εσωτερικής συνοχής, την οποία ο Φέστινγκερ ονομάζει «ασυμφωνία» (dissonance) γίνεται εμπειρία, η άνθρωποι στην πλειοψηφία τους δυσφορούν, θλίβονται, ταλανίζονται. Στην ουσία ο Φέστινγκερ απέδειξε ότι οι άνθρωποι όταν έρχονται αντιμέτωποι με στοιχεία που διαψεύδουν τις πεποιθήσεις τους, αντί να προσαρμόζουν τη συμπεριφορά και την αντίληψη τους σύμφωνα με τα νέα δεδομένα προσπαθούν να προσαρμόσουν τις πεποιθήσεις τους έτσι ώστε να ταιριάζουν με τη δική τους συμπεριφορά και τη δική τους ερμηνεία της πραγματικότητας, έστω και αν αυτό γίνεται με προκρούστεια λογική, δηλαδή ενάντια στην ορθολογική αντίληψη των πραγμάτων.

Πολλές φορές συναντούμε ανθρώπους, οι οποίοι θεωρούν ότι η βασική τους πεποίθηση για ένα πολιτικό ηγέτη είναι τόσο ισχυρή που μετατρέπεται σε απόλυτη γνώση και κρίση γι’ αυτόν. Όταν τους παρουσιάζονται στοιχεία τα οποία λειτουργούν ανατρεπτικώς προς αυτήν την πεποίθηση, τα νέα αυτά στοιχεία τούς προκαλούν ιδιαίτερα δυσάρεστη αίσθηση, όσο ισχυρά όμως και να είναι δεν τα κάνουν αποδεκτά, είναι εκ προοιμίου απορριπτέα. Είναι πάντοτε άνθρωποι, οι οποίοι ταυτίζουν την ιδεολογία τους ή την αντίληψη που έχουν για τις πολιτικές εξελίξεις, όχι με ορθολογικές πολιτικές θέσεις αλλά με πολιτικά πρόσωπα, με αποτέλεσμα στη σκέψη τους και στις πολιτικές τους επιλογές, ο πολιτικός ηγέτης να προτεραιοποιείται και να ταυτίζεται απολύτως με την ιστορική εποχή του, γινόμενος η βάση επί της οποίας αντιλαμβάνονται την ιστορία.

Εκεί που οι πεποιθήσεις τους θα έπρεπε να ήταν το βασικό στήριγμα για την ανεξαρτησία τους, μετατρέπονται σε βασικό στήριγμα της εξάρτησής και του αυτοεγκλωβισμού της σκέψης τους, με συνέπεια να διακατέχονται από ένα μονίμως υπολανθάνοντα φόβο έναντι της ορθολογικής αλήθειας, διότι η αλήθεια ανατρέπει τις ψευδαισθήσεις τους. Έτσι βιώνουν μία κατάσταση σύμφωνα με την οποία η πραγματικότητα αντιφάσκει με τις βασικές πεποιθήσεις μέσω των οποίων κατανοούν το πολιτικό τους περιβάλλον αλλά και την πολιτική εν γένει.

Δεν είναι λίγες οι φορές που σε απλές συζητήσεις πολιτικού περιεχομένου με ανθρώπους που είναι έντονα τοποθετημένοι υπέρ κάποιου πολιτικού προσώπου, το οποίο δεν χάνουν την ευκαιρία να το αγιολογούν, τούς παρουσιάζεις γεγονότα που αποδεικνύουν, έστω και εμμέσως, ότι ο «πολιτικός τους άγιος» έκανε ένα πολύ μικρό λάθος. Τότε βλέπεις τη γνωστική ασυμφωνία να εκδηλώνεται ως άμυνα. Όταν το αντιληφθούν αρχίζουν να βιώνουν μία δυσάρεστη κατάσταση την οποία προσπαθούν απεγνωσμένα να αλλάξουν, εισάγοντας νέα γνωστικά στοιχεία ή στρεβλώνοντας την αφήγηση των γεγονότων, με τα οποία πριν από λίγο συμφωνούσαν, ούτως ώστε να επανέλθουν στην πρότερη ισορροπία.