ΕΠΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΡΙΒΑ-ΔΙΓΕΝΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΦΙΛΟΙ , ΤΑ ΔΥΟ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΘΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΟΥΝ ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2014  ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΡΙΒΑ-ΔΙΓΕΝΗ. ΟΣΟΙ 

ΕΠΙΘΥΜΕΙΤΕ ΝΑ ΤΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΘΕΙΤΕ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΕΤΕ ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΣΤΟ 210 3628976 ΣΤΗΝ 

ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗ ΤΙΜΗ ΤΩΝ 40 Ε ΜΕ ΤΑ ΕΞΟΔΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΔΙΚΑ ΜΑΣ.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ * Βιβλιοπωλείο Ιωάννου Χρ. Γιαννάκενα

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ

Χαρ. Τρικούπη 14, τ.κ. 106 79 ΑΘΗΝΑ * Τηλ. 210 3628976 - 210 6440 021 και τοτ. 210 3638435

www.hellasbooks.gr και e-mail:acroceramo@hellasbooks.gr

facebook: ΠΕΛΑΣΓΟΣ – ΟΜΑΔΑ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ

http://enotikokinima.blogspot.gr/

Ο Ματρόζος της ΕΟΚΑ και της Κύπρου

Το βιβλίο "Αυγουστής Ευσταθίου- ο Ματρόζος της ΕΟΚΑ και της Κύπρου", το οποίο έγραψε ο Αυγουστής Ευσταθίου, συναγωνιστής του Σταυραετού του Μαχαιρά, παρουσιάστηκε πρίν μερικές μέρες, στην αίθουσα Ηρώων των Συνδέσμων Αγωνιστών της ΕΟΚΑ.
Πενήντα πέντε χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την θυσία του σταυραετού του Μαχαιρά και χθες, ο συναγωνιστής του Αυγουστής Ευσταθίου, ο άνθρωπος ο οποίος έζησε τον Γρηγόρη Αυξεντίου μέχρι τον ηρωικό και μαρτυρικό του θάνατο, παρουσίασε το βιβλίο του "Αυγουστής Ευσταθίου- ο Ματρόζος της ΕΟΚΑ και της Κύπρου".
Το βιβλίο παρουσίασε ο Αναπληρωτής καθηγητής στο τμήμα ιστορίας και αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου, Πέτρος Παπαπολυβίου.
Για τον Αυγουστή Ευσταθίου και όσα περιγράφει μέσα από το βιβλίο του μίλησε και ο πρόεδρος του Συμβουλίου Ιστορικής Μνήμης ΕΟΚΑ, Ανδρέας Πογιατζής.
Στο χαιρετισμό του ο Ματρόζος της ΕΟΚΑ, Αυγουστής Ευσταθίου, ευχαρίστησε το θεό που τον φώτισε όπως είπε χαρακτηριστικά, να ενταχθεί στη λεβεντομάνα ΕΟΚΑ.
Χαιρετισμό απηύθυναν επίσης, ο πρόεδρος των Συνδέσμων Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955-1959, Θάσος Σοφοκλέους και ο εκδότης του βιβλίου, Κώστας Επιφανίου.
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με πατριωτικά τραγούδια από την χορωδία των Συνδέσμων αγωνιστών ΕΟΚΑ.
Το βιβλίο κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις Επιφανείου.

Πηγή : www.ant1.com.cy

Η αυτοθυσία του 286 ΜΤΠ, βιβλίο του ιστορικού-ερευνητή Δημ.Ταλιαδώρου

Το 286 ΜΤΠ, για εμάς τους νεότερους, μπορεί να είναι ένα νούμερο μιας εκ των μηχανοκίνητων μονάδων πεζικού, στις οποίες κάποιοι -λιγότερο ή περισσότερο-, να ήθελαν να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία ή μέρος αυτής. Αποτελούσε έναν αριθμό? όπως το 289 ΜΤΠ, το 287 ΜΤΠ, κλπ, πίσω από τον οποίο, για τον καθένα ξεχωριστά, κρυβόταν μια φήμη, ένας διοικητής, ένας βαθμός δυσκολίας για την επιτέλεση της υπηρεσίας και κατ’ επέκτασιν ένας χώρος, μια έδρα και μια περιοχή που μετριόταν σε χιλιόμετρα από τον τόπο διαμονής μας.
Ποια και πόση ήταν η ενημέρωση των οπλιτών που υπηρέτησαν τη στρατιωτική τους θητεία σ’ αυτού του τύπου μονάδες, για τη δράση και το ρόλο του 286 ΜΤΠ κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής του 1974, για την αυτοθυσία και τις μάχες μέχρι τελικής πτώσης, που η μονάδα αυτή έδωσε για να κρατήσει την πατρώα γη; Ανεπαρκής ώς μηδαμινή! Το έργο της Πολιτείας και της Εθνικής Φρουράς ήρθαν να καλύψουν οι ίδιοι οι πολεμιστές του 286 ΜΤΠ-1974 και ο σύνδεσμός τους, μέσω της γραφίδας του ιστορικού - ερευνητή Δημ. Ταλιαδώρου, με τις μαρτυρίες ή τα ανέκδοτα ημερολόγια των ίδιων των συμμετεχόντων, το ημερολόγιο της μονάδας, μαρτυρίες και υλικό προσωπικού άλλων σχηματισμών, καθώς, επίσης, υλικό προερχόμενο από τουρκικές πηγές, που με πολύ κόπο συνέλεξε ο συγγραφέας.
Με τρόπο λιτό και απέριττο, ο συγγραφέας παραθέτει τα γεγονότα τηρώντας αυστηρά ημερολογιακή σειρά και δίνει πλήρη εικόνα στον αναγνώστη για την αλληλουχία των γεγονότων, τις αδυναμίες, την ανεπάρκεια, τα ασυγχώρητα και τραγικά λάθη της δικής μας πλευράς, τον τρόπο ανάπτυξης του τουρκικού στρατού και την υποχώρηση των φίλιων δυνάμεων μπροστά στις ορδές του Αττίλα, ενίοτε οργανωμένη και άλλοτε άτακτη και ανοργάνωτη. Το βιβλίο, το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση κινηματογραφικής ταινίας ή ντοκιμαντέρ προβληματισμού του Ελληνισμού, δεν αποτελεί πόνημα ψυχρής παράθεσης γεγονότων. Είναι απόρροια του πόνου και της κατακραυγής όλων εκείνων που βίωσαν στο πεδίο της μάχης την προδοσία από το κέντρο των Αθηνών και του ΓΕΕΦ, την υποταγή στις ντιρεκτίβες της εποχής, και των συγγενών όλων όσοι έχασαν τη ζωή τους, αγνοούνται ή τραυματίστηκαν υπερασπιζόμενοι την πατρίδα. Η συμμετοχή του τάγματος στο πραξικόπημα ήταν ελάχιστη, αφού του δόθηκε επικουρικός ρόλος, όπως ελέγχου οδικών αρτηριών και προσώπων, με μικρή εμπλοκή σε μάχες εντός Λευκωσίας, καθώς η διοίκησή του δε συγκαταλεγόταν στις «φίλιες», με το καθεστώς των Αθηνών, δυνάμεις. Ο Δ. Ταλιαδώρος γράφει (σελ. 113): «Το συμπέρασμα που εξάγεται από το σύνολο των μαρτυριών των αξιωματικών και οπλιτών του 286 ΜΤΠ, οι οποίοι συμμετείχαν στην επιχείρηση κατάληψης της Αρχιεπισκοπής, είναι ότι ουσιαστικά το Τάγμα δεν έλαβε μέρος στην επιχείρηση, αφού οι άνδρες του δεν χρησιμοποίησαν καθόλου οπλισμό».
Το 286 ως το μοναδικό μηχανοκίνητο τάγμα της εποχής, από τα σχέδια αμύνης που εκπονήθηκαν και προέβλεπαν πιθανή τουρκική επιδρομή σε οκτώ πιθανούς χώρους απόβασης, βάσει των αναγνωρίσεων που έγιναν εν καιρώ ειρήνης από τη διοίκηση της μονάδας (σελ. 39), μία από τις αποστολές του ήταν η απόκρουση του εισβολέα στην περιοχή Κερύνειας. Στις 18 Ιουλίου 1974, ο κύριος όγκος της μονάδας μετακινήθηκε στο παλαιό στάδιο ΓΣΠ. Παρά τις πληροφορίες για επικείμενη εισβολή, το ΓΕΕΦ δεν εξέδωσε διαταγή μετακίνησης της μονάδας κατά τις βραδινές ώρες της 19ης Ιουλίου, αλλά, εγκληματικά, η διαταγή δόθηκε το πρωί της επομένης, με αποτέλεσμα η τουρκική αεροπορία να πετύχει το τάγμα παρά το χωριό Κοντεμένος, με αποτέλεσμα τον ανηλεή βομβαρδισμό του. Η ανυπαρξία αντιαεροπορικής κάλυψης, η κίνηση των οχημάτων τεθωρακισμένων BTR που δεν τηρούσαν τα στοιχειώδη μέτρα ασφάλειας κίνησης μηχανοκίνητης φάλαγγας, αποτέλεσαν ανυπεράσπιστο στόχο για τους Τούρκους αεροπόρους. Αξίζει να σημειωθεί ότι προηγουμένως είχε κτυπηθεί στον ίδιο χώρο το 281 ΤΠ. Το πρώτο αυτό ράπισμα, τόσο στο έμψυχο όσο και στο άψυχο υλικό, αποτέλεσε σταθμό για το ηθικό του προσωπικού. Ο τραυματισμός του διοικητή Μπούτου (απεβίωσε στην Αθήνα στις 3 Αυγούστου 1974), ο θάνατος άλλων έξι, αξιωματικών και οπλιτών, και ο τραυματισμός άλλων 25 ανδρών της μονάδας ήταν η απαρχή της δάντειας κολάσεως που θα περνούσε το τάγμα τις επόμενες μέρες. Οι μάχες με τους Τούρκους στα προγεφυρώματα, οι αντεπιθέσεις των φίλιων δυνάμεων, η προσπάθεια συντονισμού με άλλες μονάδες υπό το «Συγκρότημα Μπούφα», οι λαθεμένες διαταγές σε ανώτατο επίπεδο, που το οδήγησαν σε ατραπούς, η αυτοθυσία και η αυταπάρνηση είναι συνυφασμένες με την ιστορία του 286ΜΤΠ.
Όλ’ αυτά συνοψίζονται στη μαρτυρία του τότε έφεδρου ανθυπολοχαγού και σημερινού προέδρου του συνδέσμου των πολεμιστών του 286 ΜΤΠ-1974, Χρ. Τουφεξή (σελ. 396): «Το αίσθημα να φεύγεις και να εγκαταλείπεις το πεδίο της μάχης ήταν τρομερό. Ήξερα ότι δεν μπορούσαμε να τους αντιμετωπίσουμε, αλλά τουλάχιστον ας κρατούσαμε επαφή με τον εχθρό. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι εγκαταλείπαμε τα χωριά μας στον Τούρκο επιδρομέα». Από τη δύναμη της μονάδας 10 άνδρες έπεσαν ή τραυματίστηκαν θανάσιμα στο πεδίο της μάχης, 30 συγκαταλέγονται στον κατάλογο των αγνοουμένων και 54 στον κατάλογο των τραυματισθέντων. Στην κριτική του επί της στρατιωτικής δράσης του 286 ΜΤΠ, ο αντιστράτηγος ε.α. και πρώην Υπ. Αμ. Φοίβος Κλόκκαρης σημειώνει με δεικτικό τρόπο (σελ. 482): «Στην περίπτωση του τουρκικού προγεφυρώματος στο Πέντε Μίλι Κερύνειας, υπήρχε η δυνατότητα στρατιωτικής νίκης της Ε.Φ., που χάθηκε επειδή το ΓΕΕΦ και η Ελλάδα δεν εφάρμοσαν το ΣΑΚ [Σχέδιο Αμύνης Κύπρου]. Υπήρχε ο χρόνος, οι πληροφορίες, οι δυνάμεις, οι οχυρώσεις και τα μέσα».
Τιμή στους πολεμιστές του 286 ΜΤΠ και συγχαρητήρια σε όσους συνέβαλαν στην έκδοση τού τόσο κατατοπιστικού πονήματος, διότι, όπως κάποιοι καταθέτουν τη «δική τους αλήθεια», εδώ καταγράφεται η αλήθεια για το 286 ΜΤΠ.

Πηγή : http://www.sigmalive.com/

 Διζωνική: Μέγα σφάλμα του Μακαρίου

ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ



Την αποδέχτηκε χωρίς ανταλλάγματα και χωρίς σοβαρή μελέτη για τα ολέθρια συνεπακόλουθά της.Η πρώτη διχοτόμηση της Κύπρου έγινε το 1963-64. Η δεύτερη έγινε το 1974 με την τουρκική εισβολή. Η τρίτη διχοτόμηση έγινε μετά τη σύσκεψη των Αθηνών (Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1974), όταν η ελληνική πλευρά, υποχωρώντας μονομερώς, αποδέχτηκε ένα σύστημα γεωγραφικής ομοσπονδίας, χωρίς επιστημονική μελέτη της έννοιας της ομοσπονδίας και χωρίς καμία αντίληψη των αναπόφευκτων συνεπακόλουθων της αποδοχής του ομοσπονδιακού πολιτεύματος.Αποδοχή της διζωνικής συνεπάγεται αναγνώριση και νομιμοποίηση των τετελεσμένων της τουρκικής εισβολής.Το τσιμέντωμα της διχοτόμησης της Κύπρου έγινε με την πιο εξωφρενική και οδυνηρή υποχώρηση της ελληνικής πλευράς, διά της αποδοχής της διζωνικής ομοσπονδίας από το Μακάριο, το 1977. Απομένει η διά της υπογραφής μας, σε μια μελλοντική λύση, επισημοποίησή της, ώστε τα τετελεσμένα της τουρκικής εισβολής να νομιμοποιηθούν επισήμως από τα ελληνικά θύματά της. Όταν πολιτικοί ηγέτες επισείουν τον μπαμπούλα με το ψευτοδίλημμα, «ή λύση τώρα ή διχοτόμηση», δεν λένε την αλήθεια στους πολίτες και κατά τρόπο εκβιαστικό και εκφοβιστικό επιδιώκουν να τους παρασύρουν να προσυπογράψουν τη νομιμοποίηση των αρπαγέντων από τους Τούρκους εισβολείς.


Πριν από λίγες ημέρες, από τις εκδόσεις Καστανιώτη, κυκλοφόρησε ένα νέο βιβλίο από τον γνωστό νομικό, Πολύβιο Γ. Πολυβίου, με τίτλο: «Μακάριος: τα τρία λάθη». Ο Πολυβίου αναφέρεται και αναλύει τα 13 σημεία, τις ενδοκυπριακές συνομιλίες και την ομοσπονδία. Επειδή πάλι γίνεται μεγάλη συζήτηση για τη διζωνική, με αφορμή τις μονομερείς «γενναίες παραχωρήσεις» του Προέδρου Χριστόφια στους Τούρκους και τα φροντιστήρια για τη διζωνική, στα οποία η Κυβέρνηση θέλει να… εκπαιδεύσει τους πολίτες, το βιβλίο του Πολυβίου είναι περισσότερο από επίκαιρο. Είναι συνθλιπτικά καταπέλτης κατά της διζωνικής. Κατηγορεί ευθέως και κατ’ επανάληψιν το Μακάριο και τους συνεργάτες του ότι, με τη Συμφωνία Υψηλού Επιπέδου, που υπέγραψε στις 12 Φεβρουαρίου 1977 με τον κατοχικό Ντενκτάς, όχι μόνο διέπραξε μέγα και ολέθριο σφάλμα αλλά, χωρίς κανένα αντάλλαγμα, νομιμοποιεί τα τετελεσμένα της τουρκικής εισβολής. Τον Αύγουστο του 1974, στις συνομιλίες της Γενεύης, η ελληνική πλευρά απέρριψε τις τουρκικές προτάσεις, που σαφώς εισήγαγαν ένα σύστημα γεωγραφικής και κοινοτικής ομοσπονδίας, στη βάση των «νέων πραγματικοτήτων», που δημιούργησε η τουρκική εισβολή. Υποστήριζε, ορθά, ότι αποδοχή τέτοιας ομοσπονδίας θα ισοδυναμούσε με αναγνώριση των νέων γεωγραφικών και άλλων δεδομένων, που προκάλεσε η εισβολή. Κι όμως: Παρά τις μεγαλόστομες και στομφώδεις διακηρύξεις του Μακαρίου και των συνεργατών του, σε διάστημα τριών χρόνων, η ελληνική πλευρά ανέτρεψε την πολιτική στοχοθεσία της και ο Μακάριος συμφώνησε με τον Ντενκτάς στην «αναζήτηση» «μιας ανεξάρτητης, αδέσμευτης, δικοινοτικής ομοσπονδιακής Δημοκρατίας». Η δραματική αυτή αλλαγή στις θέσεις της ελληνικής πλευράς έγινε εμφανώς χωρίς καμία σοβαρή μελέτη για τα συνεπακόλουθα του νέου πολιτειακού συστήματος, χωρίς επαρκή κατανόηση της έννοιας της ομοσπονδίας και χωρίς κανένα αντάλλαγμα από πλευράς των Τούρκων. Όπως ο Πολυβίου εξηγεί, τα ομοσπονδιακά κράτη συνήθως δημιουργούνται από την ένωση κυρίαρχων κρατών ή ανεξάρτητων επαρχιών ή περιφερειών, που αποφασίζουν να αποτελέσουν ένα κράτος. Το ομοσπονδιακό σύστημα βασίζεται στον γεωγραφικό διαχωρισμό των κρατών/περιφερειών/εδαφών που συνενώνονται. Το νέο ομόσπονδο κράτος θα είναι και δικοινοτικό, δηλ. η κάθε κοινότητα θα ελέγχει ουσιαστικά τη γεωγραφική περιφέρεια, που θα της εκχωρηθεί και θα έχει πληθυσμιακή υπεροχή. Επομένως, παρατηρεί ο Πολυβίου, αυτά αποτελούν επιπρόσθετη αναγνώριση των τετελεσμένων της εισβολής, ως αποτέλεσμα της οποίας «θα υπάρξουν περιορισμοί στις βασικές ελευθερίες και στα ανθρώπινα δικαιώματα των Ε/κ».
Ο Πολυβίου κάνει εκτενή αναφορά πώς μεταξύ Αυγούστου 1974 και Φεβρουαρίου 1977 έγινε η μεγάλη και ολέθρια ανατροπή και πώς ο Μακάριος και οι συνεργάτες του έφτασαν στη «δυσμενέστατη», όπως τη χαρακτηρίζει, Συμφωνία του 1977. Ο Πολυβίου καταλογίζει ευθέως μέγιστες ευθύνες και στο Γλαύκο Κληρίδη, ο οποίος, διά της γνωστής ομιλίας του στην «Αργώ», στις αρχές Νοεμβρίου 1974, αναφέρθηκε στην ανάγκη επανεξέτασης της ε/κ πολιτικής. Μη αποκλειομένης και της αποδοχής της ομοσπονδίας. Τότε γίνεται για πρώτη φορά αναφορά σε «πολυπεριφερειακή ομοσπονδία». Ο Μακάριος και ο Σπ. Κυπριανού απορρίπτουν κάθε ιδέα για αποδοχή της τουρκικής αξίωσης για γεωγραφική ομοσπονδία, «η οποία όχι μόνον θα αποτελούσε μιαν απάνθρωπη λύση αλλά και θα μετέβαλλε την ταυτότητα της νήσου». Η σύσκεψη στην Αθήνα (30 Νοεμβρίου-1 Δεκεμβρίου 1974) αποφασίζει «λύσιν πολυπεριφερειακής ομοσπονδίας επί δικοινοτικής βάσεως με κεντρικήν κυβέρνησιν διαθέτουσαν ουσιώδεις εξουσίας». Μελέτη των πρακτικών της σύσκεψης, γράφει ο Πολυβίου, καταδεικνύει ότι η αποδοχή γεωγραφικής ομοσπονδίας, έστω και πολυπεριφερειακού τύπου, «συνιστά ένα εξαιρετικά σοβαρό σφάλμα, στο οποίο κατέληξαν οι παριστάμενοι χωρίς επιστημονική μελέτη της έννοιας της ομοσπονδίας, χωρίς αντίληψη των αναπόφευκτων συνεπακόλουθων της αποδοχής ομοσπονδιακού πολιτεύματος και χωρίς συναίσθηση ότι με αυτόν τον τρόπο διέπρατταν την πλέον οδυνηρή υποχώρηση χωρίς κανένα αντάλλαγμα και χωρίς οποιαδήποτε πιθανότητα υπαναχώρησης ή παρέκκλισης». Ο Πολυβίου συμπεραίνει:
Πρώτον, η ελληνική πλευρά αποδέχεται την ομοσπονδία χωρίς να κατανοεί τις επιπτώσεις της πολιτικής της.
Δεύτερον, η ομοσπονδία προϋποθέτει ύπαρξη χωριστών γεωγραφικών περιοχών, δηλ. γεωγραφικό διαχωρισμό της επικράτειας.
Τρίτον, υιοθέτηση της ομοσπονδίας συνεπάγεται «αποδοχή των τετελεσμένων» της τουρκικής εισβολής.
Τέταρτον, η ομοσπονδία είναι όχι μόνον γεωγραφική αλλά και δικοινοτική.
Πέμπτον, η ύπαρξη μόνο δύο συνεταίρων αναπόφευκτα δημιουργεί αδιέξοδα και όχι δημοκρατικές πλειοψηφίες, δηλ. είναι σίγουρη συνταγή για δυσλειτουργία του κυβερνητικού σχήματος και παράλυση του κράτους. Και αυτό με τη σειρά του οδηγεί σε διάλυση του κράτους.
Έκτον, η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, που προδιαγράφεται στη Συμφωνία Υψηλού Επιπέδου του 1977, «προϋποθέτει και συνεπάγεται κοινοτικές και εθνικές πλειονότητες, συμπεριλαμβανομένης πρωτίστως τ/κ και τουρκικής πλειονότητας στα υπό κατοχήν εδάφη». Η Συμφωνία του 1977 δεν προβαίνει σε οποιαδήποτε αναφορά στην υφιστάμενη και αναγνωρισμένη διεθνώς Κυπριακή Δημοκρατία, αλλ’ οι Μακάριος και Ντενκτάς θα «αναζητήσουν» μιαν ανεξάρτητη, αδέσμευτη, δικοινοτική ομοσπονδία.
Όπως ο Πολυβίου υποστηρίζει, «στη Συμφωνία του 1977 ενυπάρχει δυστυχώς το σπέρμα της παρθενογένεσης». «Μάταια» γράφει, «αναζητεί κανείς λόγους ή στοιχεία που να δικαιολογούν την υιοθέτηση διπεριφερειακής δικοινοτικής ομοσπονδίας, με τον τρόπο που έγινε το Φεβρουάριο του 1977».
Ο Πολυβίου επισημαίνει στην ανάλυση ότι ουδείς έχει αποδείξει οποιοδήποτε όφελος το οποίο προέκυψε από τη Συμφωνία του 1977, αντίθετα συνιστά «τόσο χρονικά όσο και από άποψη τακτικών και στρατηγικών κριτηρίων, μια συνταγματικά και πολιτειακά ακατανόητη ενέργεια και ουσιαστική αποδοχή και νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής». Όπως υποστηρίζει, η Συμφωνία του 1977 συνεπάγεται σοβαρούς περιορισμούς στις βασικές ελευθερίες και στα ανθρώπινα δικαιώματα είτε των Ε/κ, που κατοικούσαν πριν από την τουρκική εισβολή στο έδαφος της Δημοκρατίας, που θα διοικείται από την τ/κ πλευρά, είτε των Ε/κ που θα επιστρέψουν ή θα κατοικήσουν στην τ/κ επαρχία ή πολιτεία μετά την επίλυση του Κυπριακού. Ο Πολυβίου διερωτάται: «Υπήρχαν ή υπάρχουν άλλες πιθανές ή υπαλλακτικές λύσεις από τη δικοινοτική ομοσπονδία; Ενδεχομένως, ναι. Η ε/κ πλευρά θα μπορούσε να εμμείνει σε μορφές ενισχυμένης αυτοδιοίκησης χωρίς μετακίνηση πληθυσμού. Να προτείνει τη δημιουργία αυτόνομης τ/κ περιοχής στο βόρειο μέρος του νησιού, στο πλαίσιο ομοσπονδιακού κράτους, χωρίς οι νόμιμοι κάτοικοι να καταστούν πρόσφυγες ή και να υιοθετήσει σταδιακή επίλυση του προβλήματος». Ο Πολυβίου καταγγέλλει ότι η διαδικασία των συνομιλιών συνεχίζει να είναι και σήμερα η ίδια όπως πριν από δεκαετίες, παρά την τουρκική εισβολή, που άλλαξε δραματικά τα δεδομένα. Με απλά λόγια, ο Πολυβίου επιμένει ότι, πρώτον, η ε/κ πλευρά δεν έκανε καμία σοβαρή προσπάθεια αλλαγής της διαδικασίας των συνομιλιών και, δεύτερον, οι συνομιλίες έπρεπε να διεξάγονται με την Τουρκία, τουλάχιστον για τις διεθνείς πτυχές του Κυπριακού, «ή τουλάχιστον σε forum που να περιλαμβάνει και την Τουρκία». Η μόνη απόπειρα διεθνοποίησης του Κυπριακού έγινε τον Απρίλιο του 1986 από τον Σπ. Κυπριανού.
 
 
Πηγή : Εφημερίδα Σημερινή