Η Αμμόχωστος είναι Ιστορία

TOY ΑΝΔΡΕΑ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Πρώην συνδικαλιστή

Επειδή το θέμα της Αμμοχώστου επανέρχεται από καιρού εις καιρό στην επικαιρότητα, δεν θα ασχοληθώ με αυτό αλλά θα σταχυολογήσω ελάχιστα από τις εκατοντάδες από αυτά που γράφτηκαν διαχρονικά κατά τους περασμένους αιώνες για το μεγαλείο της πόλης του Ευαγόρα, όπως αποκαλείται.
«Από το ακρωτήριο Πηδάλιο μέχρι τα νησάκια η απόσταση είναι 80 στάδια = 14,720 μέτρα. Υπάρχει εκεί μία έρημη πόλη που λέγεται Αμμόχωστος. Έχει λιμάνι κατάλληλο για κάθε άνεμο. Όμως υπάρχουν ξέρες στην είσοδο. Πρόσεξε…»
Μετάφραση από αναφορά στο έργο «Σταδιασμός δηλαδή Περίπλους της Μεγάλης Θαλάσσης». Πρόκειται για ένα ναυτικό εγχειρίδιο βοήθημα για ναυτιλομένους και εγράφη ακριβώς κατά τον 4ον μ.Χ. αιώνα. Είναι η πρώτη γραπτή αναφορά στο όνομα Αμμόχωστος. 
«Η Αμμόχωστος είναι το κλειδί και η καρδιά της Κύπρου» (Αντώνιο Λορεντάτο – capitano–Γενικός Καπετάνιος της θάλασσας).
«Όταν η Άκκρα κατελήφθη από τους Σαρακηνούς το 1291 οι Σταυροφόροι αποσύρθηκαν στην Αμμόχωστο. Έκτισαν τα τείχη της και την κατέστησαν μία από τις μεγάλες πόλεις της Χριστιανοσύνης». (Ρίτσιαρντ Γκούλντ – Άνταμς).
«Από μακριά η θέα της Αμμοχώστου την οποία είχαμε δει πριν μια ώρα είναι εντυπωσιακά και ωραία» (Γουΐλιαμ Τέρνερ).
«Η Αμμόχωστος υπήρξε η πλουσιότερη από τις πόλεις της Κύπρου. Κατά τον Kirherr οι κάτοικοι της πόλης αυτής προίκισαν τόσο πλουσιοπάροχα τις θυγατέρες των έτσι που και αυτή η βασίλισσα της Γαλλίας δεν είχε τόσα πολύτιμα κοσμήματα όσα είχαν εκείνες. Λέγεται ακόμη ότι κάποτε ένας πολίτης αυτής της πόλης είχε πωλήσει στο σουλτάνο της Αιγύπτου για 60,000 χρυσά νομίσματα μια χρυσή σφαίρα διακοσμημένη με πολύτιμους λίθους όπως διαμάντια, ρουμπίνια και ζαφείρια και ύστερα θέλοντας να τα πάρει πίσω πρόσφερε στο σουλτάνο 100,000 χρυσά νομίσματα, όμως εκείνος δεν δέχθηκε να τα δώσει».
«Και λέγεται ακόμη στην ίδια αυτή πόλη κατοικούσαν και πολύ πλούσιες εταίρες και κάθε μια από αυτές ήταν κάτοχος πολλών κτημάτων. Κατά τη διάρκεια της κατοχής της από τους Βενετούς, η πόλη αυτή έφθασε στη μεγίστη της ακμή. Αυτοί (οι Βενετοί) ίδρυσαν και επισκοπική έδρα στην πόλη και την οχύρωσαν με τόσο ισχυρά τείχη, ώστε ο Μουσταφά πασάς την κτυπούσε για 11 μήνες, προσπαθώντας να την αλώσει και την άλωσε τελικά το 1571 αφού είχε τεράστιες απώλειες και κατέχεται μέχρι σήμερα (από τους Οθωμανούς)». Kristof Harant, Τσέχος ευγενής. έτος 1598.
Όπως είναι γνωστό, κατά τη διάρκεια της Φραγκοκρατίας και όταν οι Μουσουλμάνοι κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ και τους Αγίους Τόπους, οι βασιλείς εστέφοντο πρώτα εις τον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Σοφίας στη Λευκωσία ως βασιλείς της Κύπρου και στη συνέχεια στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Νικολάου στην Αμμόχωστο, ως βασιλείς της Ιερουσαλήμ.
«Το νησί παράγει άφθονα και εύγευστα χρυσόμηλα από συνηθισμένα δένδρα που έχουν μια πολύ δυνατότερη γεύση από εκείνα που παράγονται στη Ροζέττα, άλλα εξίσου επικίνδυνα στους ξένους και που προκαλούν αμέσως πυρετό εάν δεν καταναλωθούν με πολύ φειδώ. Εκείνα της Αμμοχώστου είναι τα περισσότερο φημισμένα και αυτά στέλλονται ως ευπρόσδεκτα δώρα στην πρωτεύουσα Λευκωσία» (Έντουαρτ Ντάνιελ Κλαρκ – Edward Daniel Clarke 1802, καθηγητής ορυκτολογίας, Πανεπιστήμιο Cambridge)».
«Στα πιο ευνοϊκά κλίματα του πλανήτη μας βρίσκουμε περισσότερα από ένα χαρίσματα… που είναι τα ρόδια ισάξια με αυτά της Αμμοχώστου». (H.W. Dixan–Βρετανός Στρατιωτικός 1878)
«Ο Σαίξπηρ στον Οθέλλο του ομιλεί για ένα φρούριο στην Κύπρο χωρίς να καθορίζει συγκεκριμένο χώρο. Επειδή οι Βενετοί καπετάνιοι της Κύπρου είχαν την έδρα τους στην Αμμόχωστο περιλαμβανομένου και του Κριστόφορο Μόρο που απετέλεσε κάποιο είδος πρόσωπο για τον Οθέλλο η παράδοση του δήθεν πύργου του Οθέλλου στην Αμμόχωστο».
«Το νησί είχε παλαιότερα διάφορες ωραίες πόλεις, αλλά τώρα απομένουν μόνον η Λευκωσία και η Αμμόχωστος, που διατηρούν κάτι από το αρχαίο τους μεγαλείο. Οι υπόλοιπες δεν είναι τίποτε άλλο παρά χωριά».
«Το μόνο της λιμάνι είναι η Αμμόχωστος στα ανατολικά. Είναι μια διάσημη πόλη την οποία έκτισε ο Πτολεμαίος ο Φιλάδελφος» (Girolano Randini–καθηγητής Θεολογίας- Περούτσια, Ιταλίας 1596-97)
«Μάλιστα την Αμμόχωστο – τη θαλάσσια πρωτεύουσα».
«… και η Αμμόχωστος τοποθετημένη στο απώτατο τμήμα του νησιού προς

ΕΚΘΕΣΗ Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

Το Υπουργείο Άμυνας και το Υπουργείο Μακεδονίας και Θράκης διοργανώνουν έκθεση κειμηλίων με θέμα «Η προσφορά των Κυπρίων στους Αγώνες του Έθνους από την Επανάσταση του ΄21 στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο».

Στις προθήκες και στα πανό θα εκτίθενται τεκμήρια της έμπρακτης συμμετοχής των Κυπρίων στους εθνικούς αγώνες του ελλαδικού χώρου, καθώς και προσωπικά αντικείμενα Κυπρίων ηρώων ιδιαίτερης ιστορικής και συναισθηματικής αξίας. 

Τα εγκαίνια της έκθεσης, μέσα από την οποία αναδεικνύεται η προσφορά των Κυπρίων στους αγώνες του Έθνους αλλά και ο ισχυρός δεσμός ανάμεσα στη Μακεδονία και τη μεγαλόνησο, θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 31 Ιανουαρίου και ώρα 19:00, από τον Υπουργό Μακεδονίας – Θράκης κ. Θεόδωρο Καράογλου και τον Υπουργό Άμυνας της Κύπρου κ. Φώτη Φωτίου.

Η έκθεση θα ολοκληρωθεί στις 7 Φεβρουαρίου, και στη συνέχεια θα ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη και θα φιλοξενηθεί στο ιστορικό κτίριο του Διοικητηρίου.

Επιμελητές της είναι ο Διευθυντής του Ιδρύματος Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα κ.Βασίλειος Νικόλτσιος και ο κ. Νικόλαος Νικόλτσιος, ενώ τα κείμενα και τις φωτογραφίες διέθεσε ο αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου Κύπρου κ.Πέτρος Παπαπολυβίου.

Επίσης, για την υλοποίηση της έκθεσης, συνεργάστηκαν το Ελληνικό Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, το Γ.Ε.ΕΘ.Α., το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς, το Ίδρυμα Αρχιεπισκόπου Μακαρίου του Γ΄ και η Τράπεζα Κύπρου.

Αναφερόμενος στη σημασία της έκθεσης, ο κ. Καράογλου σημείωσε: «Η έκθεση εξιστορεί τον ηρωισμό, τα κατορθώματα και τις μάχες που έδωσαν οι Κύπριοι αδελφοί μας στους αγώνες του Έθνους στον Ελλαδικό χώρο, σφυρηλατεί τους ακατάλυτους δεσμούς Ελλάδας και Κύπρου, θεμελιώνει την ελληνική ομοψυχία, και διδάσκει ότι η ελευθερία κερδίζεται και διατηρείται με θυσίες, αγώνες και συνεχή προσπάθεια. Δημιουργήσαμε λοιπόν αυτό το “ζωντανό” μάθημα ιστορίας, με απώτερο σκοπό να υπενθυμίσουμε ότι ο Ελληνισμός ενωμένος δεν γονατίζει, αλλά συνεχίζει να μάχεται μέχρι τη δικαίωση, όσες θυσίες και αν χρειαστούν, όσοι αγώνες και αν απαιτηθούν».

Διοργανώνεται σε συνεργασία με το Δήμο Λευκωσίας.

Ώρες Λειτουργίας: 10:00 – 13:00 και 16:00 – 20:00

Και ας τρώγωμεν πέτρες…

Του Δρα Γιάννου Χαραλαμπίδη

Σήμερα 15 Ιανουαρίου, κλείνουν 64 χρόνια από την επέτειο του Ενωτικού Δημοψηφίσματος, που αποτελεί, πλέον, αναπόσπαστο κομμάτι της Ιστορίας μας και του ελληνικού Έθνους. Και η μνήμη πρέπει να διατηρείται ζωντανή σε κορυφαία γεγονότα, τα οποία είναι σημαντικό να αναλύονται εξ αποστάσεως και να αξιολογούνται ορθά, ειδικότερα όταν πρεσβεύουν ένα διαχρονικό σύστημα αρχών και αξιών, καθορισμένο παλαιότερα μέσω του ΟΗΕ και σήμερα μέσω της Ε.Ε.

Καθολικό αίτημα

Όλοι, πλην πέντε από τους ψηφίσαντες στους ιερούς ναούς της νήσου, είπαν ναι στην Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Όπως αναφέρεται στην «Ελληνική Κύπρο», το εκφραστικό όργανο της Εθναρχούσας Εκκλησίας της Κύπρου: «Συνολικώς, επί 224.747 Ελλήνων Κυπρίων οίτινες ήταν εγγεγραμμένοι εις τους εκλογικούς καταλόγους και εδικαιούντο να ψηφίσουν εν Κύπρω εψήφισαν, κατά τας μέχρι τούδε πληροφορίας, 215.108. Ήτοι η σημειωθείσα αποχή ήτο 4,27 επί τοις εκατόν. Εκ των 215.108 οίτινες συμμετέσχον του Δημοψηφίσματος, 215.103 εψήφισαν υπέρ της Ενώσεως και 5 εναντίον αυτής. Εναντίον της Ενώσεως εψήφισεν και εις Άγγλος εις Αμμόχωστον. Εκτός τούτων εψήφισαν αυθορμήτως υπέρ της Ενώσεως και αρκετοί Τούρκοι, Αρμένιοι και Καθολικοί Κύπριοι, μολονότι δεν είχαν κληθή προς τούτου και δεν είχον συμπεριληφθή εις τους εκλογικούς καταλόγους».

Και η Αριστερά υπέρ της Ένωσης

Η διοργάνωση του δημοψηφίσματος από την Εθναρχούσα Εκκλησία της Κύπρου είχε την στήριξη όλων, δεξιών, κεντρώων και αριστερών. Στις 11.12. 1949 το εκφραστικό όργανο του ΑΚΕΛ, «Νέος Δημοκράτης», αναφέρει τα εξής: «Το Ενωτικό Δημοψήφισμα της 15ης του Γενάρη είναι η καλύτερη υποστήριξη του υπομνήματος της λαϊκής παράταξης προς τον ΟΗΕ. Όλοι στη μάχη για το δημοψήφισμα. Όλοι με μια φωνή. Ενότητα, συμφιλίωση στην πάλη για την Ένωση. Στις επάλξεις στον αγώνα πιστοί και τίμιοι μαχητές στην υπηρεσία του λαού μας».

Αυτοδιάθεση και το περιβάλλον της εποχής

Το δημοψήφισμα αποτελεί τη γνήσια και άδολη βούληση των Κυπρίων για αυτοδιάθεση, Ένωση, όπως το άρθρο 1, παράγραφος 2 του Χάρτη των Ην. Εθνών αναφέρει. Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης ήταν και είναι ο κεντρικός πυλώνας επί του οποίου στηρίζεται η Χάρτα των Ην. Εθνών και αφορά στην αξιοπρέπεια και στο δικαίωμα των λαών να αποφασίζουν μόνοι τους, και ελεύθερα, για την τύχη και το μέλλον τους. Είναι γι' αυτό το δικαίωμα που χύθηκε το αίμα των Ελλαδιτών και των Κυπρίων που πολέμησαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς και των μαχητών άλλων εθνών. Για να ζει ο κόσμος ελεύθερος.

Οι Έλληνες της Κύπρου είχαν μεν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, το οποίο, όμως, αρνείτο πεισματικά να αποδεχθεί η Βρετανία. Και η νομική τεκμηρίωση του δικαιώματος της αυτοδιάθεση για τους Έλληνες της Κύπρου εδράζεται επί των θεωριών του Τζέλινεκ περί του τι είναι λαός και ποια είναι τα δικαιώματά του, καθώς και από την ίδια την Χάρτα του ΟΗΕ. Ως εκ τούτου, οι Έλληνες της Κύπρου είχαν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης καθότι αποτελούσαν συγκεκριμένο πληθυσμό και λαό, ο οποίος κατοικούσε διαρκώς σε συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο, ενώ από την πλευρά της η Τουρκία με τη Συνθήκη της Λοζάνης είχε παυθεί από κάθε δικαίωμα επί της νήσου.

Άλλωστε και οι ίδιοι οι Άγγλοι θεωρούσαν τους Τουρκοκύπριους ως μειονότητα. Όσον αφορά το πολιτικό και ιστορικό περιβάλλον, ήταν εύφορο ως προς την έγερση και τη διεκδίκηση της αυτοδιάθεσης για τους ακόλουθους λόγους:

1. Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης ήταν κατοχυρωμένο εντός της Χάρτας του ΟΗΕ, ο οποίος ήταν στα πρώτα στάδια της ζωής του και, ως εκ τούτου, είχε αρκετή επιρροή στο διεθνές σύστημα, καθότι εκτός των άλλων η ανθρωπότητα εξήλθε με εκατόμβες νεκρών, που θυσιάστηκαν για την ελευθερία και τη δημοκρατία.

2. Είχε αρχίσει το ξήλωμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και η ελευθερία των λαών και ο αγώνας κατά του άξονα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν εμπνεύσει τους υπόδουλους λαούς να εξεγερθούν τις δεκαετίες του '50 και του '60 κατά της αποικιοκρατίας. Συνεπώς, οι Κύπριοι, λόγω της ελληνικής τους ταυτότητας και της ιστορίας που κουβαλούσαν, λόγω του συστήματος αρχών και αξιών τους, το οποίο είχε κρατήσει ζωντανό η Εθναρχούσα Εκκλησία, ουδόλως θα μπορούσαν να απέχουν. Άλλωστε, το δημοψήφισμα ήταν μια ειρηνική δημοκρατική έκφραση, που εν συνεχεία, εφόσον οι Βρετανοί ήταν ανένδοτοι, νομιμοποιούσε από κάθε άποψη τον ένοπλο αγώνα της ΕΟΚΑ, ο οποίος ήταν μονόδρομος.

Η ορθότητα ή όχι της Ένωσης και της ΕΟΚΑ

Η ανατροπή Νίξον στις αποφάσεις του Εβραϊκού Λόμπι με στόχο την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο

Σε δηλώσεις δηλώσεις ΣΟΚ προέβει ο Τούρκος πρώην υπουργός υγείας Χαλίλ Σιβγκίν για την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο το καλοκαίρι του 1974. Προμελετημένο σχέδιο μεγάλης διεργασίας και διαδικασίας απεκάλυψε για άλλη μια φορά τούρκος αξιωματούχος.

Υποστήριξε ότι το εβραϊκό λόμπι είχε ανατρέψει τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον επειδή ήταν αντίθετος με την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, αντίθετα με τον τότε Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Χένρι Κίσινγκερ, ο οποίος την υποστήριζε.

Σε δηλώσεις του στο τηλεοπτικό κανάλι aHaber, ο Χαλίλ Σιβγκίν δήλωσε ότι ο Νίξον είχε χάσει το αξίωμά του επειδή αντιτάχθηκε στην απόβαση της Τουρκίας στην Κύπρο, κάτι που δεν εξυπηρετούσε τα σχέδια των Ισραηλινών.

Όπως ανέφερε, "το σκάνδαλο ''Watergate'' προέκυψε εξαιτίας αυτής της σκληρής στάσης του Νίξον. Εμείς, για να μπορέσουμε να επέμβουμε στην Κύπρο, χρειαζόταν η έγκριση των ΗΠΑ. Αλλά υπήρχε η εκτίμηση ότι ο Νίξον δεν θα επέτρεπε να γίνει κάτι τέτοιο. Το ίδιο και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Ο τρίτος τη τάξει ήταν τότε ΥΠΕΞ ήταν ο Κίσινγκερ. Ο Νίξον έχασε τη θέση του, αλλά ο Κίσινγκερ παρέμεινε στη θέση του και είναι εκείνος που μας έδωσε τη δυνατότητα για να επέμβουμε στην Κύπρο. Δηλαδή, οι δυνάμεις, που έριξαν από τη θέση τους το Νίξον και το δεύτερο τη τάξει, κράτησαν στη θέση του τον εβραϊκής καταγωγής Κίσινγκερ για να καταφέρουμε να επέμβουμε στην Κύπρο".

Σύμφωνα με τον Χαλίλ Σιβγκίν, η δύναμη αυτή ήταν το εβραϊκό λόμπι.«Η Κύπρος για τους Εβραίους είναι πολύ σημαντική. Εάν η Κύπρος βρίσκεται στα χέρια της Ελλάδας, τότε οι ορθόδοξοι δεν θα έχουν καλές σχέσεις με το Ισραήλ. Οι πολιτικές Ελλάδας και Ισραήλ είναι αντίθετες μεταξύ τους. Εμείς ως Τούρκοι δεν έχουμε κάποια εχθρότητα με τους Εβραίους.Με αυτή την επιχείρηση δεν θα επιτρεπόταν να περάσει η Κύπρος στα χέρια της Ελλάδας. Σε περίπτωση που περνούσε στα χέρια της Ελλάδας τότε θα δημιουργείτο κίνδυνος για το Ισραήλ. Αυτοί ήταν οι υπολογισμοί που έγιναν. Τουλάχιστον, η Κύπρος θα χωριζόταν στα δύο. Εμείς θα βρισκόμασταν σε διαμάχη με την Ελλάδα, αλλά αυτό δεν θα αποτελούσε απειλή για το Ισραήλ", είπε ο Χαλίλ Σιβγκίν.

Μετά από 40 χρόνια το Κυπριακό βρίσκεται και πάλι στο επίκεντρο από τις υπερδυνάμεις της γης. Αν και παραγραμμένη η σύγχρονη Κυπριακή ιστορία, οι αποδείξεις αναδεικνύουν την πραγματική αλήθεια για το 1974. Όπως τότε που υπήρξε μειοδοτική κυβέρνηση και υπόκυψε-συμφώνησε στις αποφάσεις των ξένων κέντρων αποφάσεων και με τη στάση της ευνόησε τις συνθήκες για εισβολή, έτσι και σήμερα η Κύπρος βρίσκεται ένεκα των ίδιων προβλημάτων.

Οι ήρωες των "μότορσιπς" και οι δειλοί που εγκατέλειψαν τα πλοία τους - Κύπρος 1974

Στο τελευταίο μέρος της μελέτης του Αντιναύαρχου  ε. α  Σήφη Μανουσογιαννάκη αποκαλύπτονται συγκλονιστικές ιστορίες από τις ώρες του Αττίλα. Η δειλία που επέδειξαν συγκεκριμένοι αξιωματικοί και  ο χλευασμός που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν από τους υφισταμένους τους. 

Περίοδος ανακωχής από 221600 ΙΟΥΛ έως 140500 ΑΥΓ.
Το βράδυ της 24ης Ιουλίου ομάδα του Ναυτικού υπό τον Παπαργύρη μετέβη στην Λεμεσό ξεφόρτωσε από ένα Μότορσιπ πυρομαχικά που είχαν αποσταλεί για την ΕΦ και τα μετέφερε το πρωί της επομένης στις αποθήκες της. Η Κύπρος και η περιοχή 40 ναυτ. μίλια γύρω της είχε κηρυχθεί από τους Τούρκους ‘Ζώνη ναυτικού και αεροπορικού αποκλεισμού’. Είναι αξιομνημόνευτη η στάση του Καπετάνιου του Ε/Γ-Ο/Γ ΡΕΘΥΜΝΟ Ν.Λιάτσικα που απέπλευσε με το πλοίο του τα μεσάνυχτα της 21ης για την Κύπρο μεταφέροντας ένα τάγμα πεζικού, μια ίλη ελαφρών αρμάτων, και 600 Κύπριους εθελοντές. Δυστυχώς το πλοίο αργότερα διατάχθηκε να αναστρέψει και να επαναπλεύσει στον Πειραιά. Ο επικεφαλής του τάγματοςΣυνταγματάρχης Παπαποστόλου αρνήθηκε να εκτελέσει την διαταγή και για να πειστεί  διατάχθηκε να πλεύσει προς Ρόδο που οι Τούρκοι δήθεν έκαναν απόβαση. Είναι ακόμααξιομνημόνευτη η πατριωτική στάση των Καπετάνιων και των πληρωμάτων  τεσσάρων μότορσιπ που σπάζοντας τον ναυτικό αποκλεισμό κατάφεραν να μεταφέρουν στην Κύπρο πολεμοφόδια για την ενίσχυση της Εθνικής Φρουράς. Το πρώτο M/S ΑΙΓΑΙΟ (δεν αναγράφεται όνομα Καπετάνιου) ξεφόρτωσε το βράδυ της 24ης. Το δεύτερο M/S EVANGELOS με Καπετάνιο τον Α.Τσαλαπατάνη από την Σάμο ξεφόρτωσε το βράδυ της 25ης. Το τρίτο (δεν αναγράφεται ούτε όνομα πλοίου ούτε όνομα Καπετάνιου) ξεφόρτωσε το βράδυ της 27ης. Το τέταρτο M/S SPICA με Καπετάνιο τον Ε.Τσαλαπατάνη, Σαμιώτη επίσης, εξάδελφο του Καπετάνιου του M/S EVANGELOS ξεφόρτωσε το βράδυ της 30ης .[46]
Την 24η κατόπιν εντολής του Παπαγιάννη παρουσιάστηκε ενώπιον του ο Παπαδάκης όπου,[47] «Με φοβισμένο ύφος και έτοιμος να κλάψει μου είπε ότι την ημέρα της εισβολής ακούγοντας τον Τσομάκη να λέει… με βομβαρδίζουν…με βομβαρδίζουν κτλ φοβήθηκε και τα έχασε τόσο πολύ που έχασε κάθε έλεγχο για τους υφισταμένους του με αποτέλεσμα ο Τσαταλός να δηλώσει ψευδώς βλάβη, να επιστρέψει στη ΝΒΧ, και να εγκαταλείψει την Τ/Α του και μάλιστα πήγε κατ ευθείαν στην οικία του ο δε Κανδαλέπας Κυβερνήτης της Τ/Α που επέβαινε και ο ίδιος ακόμη πιο φοβισμένος  να του ζητάει να πάνε στο λιμάνι της Αμμοχώστου δήθεν για να πάρουν τσιγάρα  όπου θα εγκατέλειπαν την Τ/Α πηγαίνοντας σπίτια τους. Τελικώς αποφάσισαν να προσαράξουν την Τ/Α  στην ακτή βορείως της Αμμοχώστου να την εγκαταλείψουν εκεί και να γυρίσουν στη Βάση δια ξηράς. Όταν την προσάραξαν αντελήφθησαν ότι η περιοχή ήταν ναρκοπέδιο της ΕΦ και με το ραδιοτηλέφωνο της Τ/Α ειδοποίησαν την Βάση που έστειλε πλωτό μέσο και τους μάζεψε. Βέβαια ύστερα από αυτό δεν ήταν δυνατό να εξασκήσει διοίκηση διότι οι Υπαξιωματικοί κυρίως αλλά και οι ναύτες τον χλεύαζαν πίσω από την πλάτη του τους δε δύο Υποπλοιάρχους Κυβερνήτες των Τ/Α ούτε που ήθελαν να τους ξέρουν. Μου ανέφερε επίσης ότι ο υποδιοικητής της Βάσεως Δούκας δεν ήταν στη Βάση τις τρείς μέρες του πολέμου αλλά στο σπίτι του λόγω στομαχικών διαταραχών όπως είχε δηλώσει. ( Ο Γουλέας[48] γράφει ότι ο Δούκας προσβλήθηκε από παρωτίτιδα νοσηλευθείς οίκοι). Ο Υποπλοίαρχος Ντάνος ήταν ενεργός στα συνεργεία και σε ολόκληρη τη Βάση και αυτά εν μέσω αεροπορικών επιθέσεων. Ο Υποπλοίαρχος Γουλέας Διοικητής ΟΥΚ και ο βοηθός του ΠΥ ήταν στη Βάση παρέμεναν όμως αδρανείς. Στην ουσία δηλαδή την βάση την υπερασπίζοντο οι Υπαξιωματικοί και οι ναυτοδίοποι και ο Κυβερνήτης του Π/Π ΛΕΒΕΝΤΗΣ Υποπλοίαρχος Ταβλαρίδης με το πλήρωμα του. Είπα στον Παπαδάκη να φύγει και ότι θα κάνω ΕΔΕ για το θέμα όπως και πως ότι μου είπε προφορικά να μου τα υποβάλει και γραπτά».[49]  Τα αναφερθέντα από τον Παπαδάκη ο Παπαγιάννης τα μεταβίβασε στον Α/ΓΕΕΦ Γεωργίτση και διέταξε την διενέργεια ΕΔΕ από τον Παπαργύρη. Την 25η διατάχθηκε η συγκρότηση δύο Ναυτικών Σταθμών, ενός στη Λεμεσό, και ενός στη Λάρνακα υπό την διοίκηση στρατευσίμων Σημαιοφόρων. Οι νέοι Ν Σταθμοί άρχισαν να λειτουργούν μετά από δύο μέρες. Την 27η γράφει ο Παπαγιάννης[50] «Γυρίζοντας στο γραφείο μου αργά το απόγευμα με περίμενε οΚανδαλέπας που είχε έλθει από την ΝΒΧ  και ζήτησε να με δει. Κλαίγοντας μου ανέφερε ότι είχε μετανιώσει για την δειλία που είχε επιδείξει κατά τις επιχειρήσεις ότι θα ήθελε να υπηρετήσει ξανά μαζί μου διότι με εκτιμούσε αφάνταστα, παρακαλώντας με να φροντίσω να τοποθετηθεί στο Α/Τ ΣΦΕΝΔΟΝΗ στο οποίο θα πήγαινα Κυβερνήτης και τέλος μου ανέφερε ότι φοβάται να επιστρέψει στη ΝΒΧ διότι οι Υπαξιωματικοί κυρίως τον απειλούν για την δειλία του και φοβάται μήπως τον….σκοτώσουν». Μετά τα γεγονότα των πρώτων ημερών της εισβολής δηλαδή την επιστροφή της μιας Τ/Α από την αποστολή της λόγω βλάβης και την προσάραξη της άλλης στη Βάση επικράτησε κλίμα διχόνοιας. Οι Υπαξιωματικοί που συγκροτούσαν τις ομοχειρίες των αντιαεροπορικών κατά την εισβολή, και βρισκόταν συνεχώς στα πυροβόλα, κατηγορούσαν τους Αξιωματικούς ότι επέδειξαν παθητικότητα και ότι βρισκόταν κλεισμένοι στα δωμάτια τους χωρίς να συμπαρίστανται. Ο Παπαγιάννης το πληροφορήθηκε και την 27η ΙΟΥΛ επισκέφθηκε τη ΝΒΧ και ομίλησε σε συγκέντρωση των Υπαξιωματικών κάνοντας τους τις πρέπουσες συστάσεις. Το κλίμα αυτό το περιγράφει ο τότε Αρχικελευστής Η/Λ Δ.Κωνσταντίνου.[51] Στις 27 ΙΟΥΛ με ΣΗΜΑ ΓΕΕΦ 272000 διατάχθηκε η αναδιοργάνωση των  Μονάδων της Ε.Φρουράς. Με ΣΗΜΑ Α/ΓΕΕΦ 051005ΑΥΓ προφανώς μετά από εισήγηση του Παπαγιάννη,( ο οποίος με ΣΗΜΑ ΝΔΚ 051101 ΑΥΓ διέταξε την εφαρμογή του) διατάχθηκε:

1 H τοποθέτηση του Δούκα στην Τ/Α-6 στην θέση του Τσαταλού.
2 Η τοποθέτηση του Ταβλαρίδη στην Τ/Α-4 στην θέση του Δούκα προσωρινά και μέχρι την επισκευή του Π/Π ΛΕΒΕΝΤΗΣ.
3 Η τοποθέτηση του Γουλέα ως Υποδιοικητού της ΝΒΧ (με νεώτερο σήμα τοποθετήθηκε ως ΔΔ/ΝΒΧ και όχι ως υποδιοικητής).
4 Οι Υποπλοίαρχοι Κανδαλέπας και Τσαταλός να περιορισθούν στα στην Βάση καθήκοντα τους . Ο Κανδαλέπας να παραμείνει κυβερνήτης της προσαραγμένης Τ/Α-2.
5 Τα εν ενεργεία πλοία να τεθούν υπό την πλήρη διοίκηση του ΝΔΚ και τα υπό επισκευή υπό την διοίκηση του διοικητού ΝΒΧ.
6 Την τακτική διοίκηση εν πλω να ασκεί ο αρχαιότερος Κυβερνήτης.

"Θα χυθεί πολύ αίμα στην ανατροπή Μακαρίου αλλά δεν θα γίνει η Ελλάδα Κούβα"!

Το δεύτερο μέρος της μελέτης του Σήφη Μανουσογιαννάκη Αντιναύαρχου ε.α και τέως Υπαρχηγού ΓΕΝ για την εμπλοκή του ΠΝ στα δραματικά γεγονότα της Κύπρου το 1974.

Πραξικόπημα κατά Αρχιεπισκόπου Μακαρίου

Το πραξικόπημα για την ανατροπή του Μακαρίου αποφασίστηκε να πραγματοποιηθεί την 15η Ιουλίου και ώρα 08:15 το πρωί. Ο Αντιπλοίαρχος Γ.Παπαγιάννης  ήταν φίλα προσκείμενος στο δικτατορικό καθεστώς της Ελλάδας και ενήμερος για τα σχέδια αυτού του καθεστώτος για την Κύπρο. Αυτό προκύπτει από τα αναγραφόμενα στην γραπτή εξιστόρηση  που κάνει ο ίδιος, για τα γεγονότα στην Κύπρο όπως τα έζησε :[17] 

«Μετά την λήψη της επιστολής από την Ελλάδα αποφασίσθηκε η ανατροπή του Μακαρίου από το Ελληνικό ΓΕΕΘΑ και τον Πρόεδρο Γκιζίκη. Με ένα Ταγματάρχη που υπηρετούσε στην Κύπρο και είχε κληθεί στο ΓΕΕΘΑ για ταχυδρομείο η απόφαση έγινε γνωστή σε μικρό κύκλο Αξιωματικών μεταξύ των οποίων και εμού από τον ταχυδρόμο άμα τη επιστροφή του στην Κύπρο στις 5 Ιουλίου». Και συνεχίζει: 

« Κάναμε 2-3 μυστικές συναντήσεις στις οποίες καταστρώσαμε το πλάνο της ενέργειας, τους αντικειμενικούς σκοπούς, και την αποστολή κάθε μονάδας που θα ελάμβανε μέρος, βασιζόμενοι σε ήδη υπάρχον από το 1968 απόρρητο σχέδιο επί του αντικειμένου που υπήρχε στα αρχεία της Εθν. Φρουράς. Το μεγαλύτερο μέρος είχε πέσει στην Επιλαρχία αρμάτων που είχε κυρίως Ελλαδίτες, στους καταδρομείς (τρία τάγματα) που ήταν στην πλειοψηφία τους καλά εκπαιδευμένοι και ενωτικοί, στην Ναυτ. Διοίκ. Κύπρου που το προσωπικό της ήταν κατά 85% από την Ελλάδα και στην ΕΛΔΥΚ που ήταν αμιγώς Ελληνικό σύνταγμα». 

Επίσης από την ΕΔΕ (Προς διακρίβωσιν της βασιμότητος και εκτάσεως των καταγγελομένων υπό του Αντιπλοιάρχου Α.Παπαδάκη και Υποπλοιάρχου Α.Κανδαλέπα ως διαπραχθεισών αντικανονικών ενεργειών εν Κύπρω κατά το χρονικόν διάστημα από 9ης Ιουλίου 1974 έως 25 Αυγούστου 1974….)  που διενέργησε ο τότε Πλοίαρχος Κ.Μεταλληνός το 1975[18]  προκύπτει ότι από τον Μάρτη ή Απρίλη του 1974  ο Αντιπλοίαρχος Γ.Παπαγιάννης άρχισε έντονη αντιμακαριακή πολιτική λέγοντας στους υπ αυτόν Αξιωματικούς ότι «ο Μακάριος θα έπρεπε πραξικοπηματικώς να φύγει από την μέση». Επίσης οπωσδήποτε ικανό χρόνο προ της 15ης Ιουλίου 1974 εκμυστηρεύτηκε στους υπ αυτόν Αξιωματικούς, Παπαδάκη, Δούκα, Γουλέα υπό τύπο ενημερώσεως ότι « σχεδιαζόταν ανατροπή του Μακαρίου κατά τον χρόνο της επισκέψεως του στην Κίνα».[19] 

Την Τρίτη 9η Ιουλίου ο Παπαγιάννης μετέβη στην ΝΒΧ και συγκάλεσε σύσκεψη Αξιωματικών.Στην σύσκεψη συμμετείχαν ο Αντιπλοίαρχος Α.Παπαδάκης οι Υποπλοίαρχοι Π.Δούκας, Ε.Τσαταλός, Α.Κανδαλέπας,Γ.Ντάνος και ο Ανθυποπλοίαρχος Γ.Αρμενιάκος. Βραδύτερα προσήλθε και ο Υποπλοίαρχος Σ.Γουλέας.
Αρχίζοντας την ομιλία του ο Παπαγιάννης είπε[20] «Μετά την επιστολή του Μακαρίου προς την Ελληνική κυβέρνηση και την διάθεση του να μας διώξει όλους τους Έλληνες ‘εξ Ελλάδος’ από την Κύπρο και την ανησυχητική εξάπλωση του κομμουνιστικού κινδύνου στην Κύπρο η εδώ κατάσταση έφθασε εις το απροχώρητο και αποφασίσθηκε υπό του Προέδρου της Δημοκρατίας Στρατηγού Γκιζίκη, του ΑΕΔ Στρατηγού Μπονάνου και του Ταξιάρχου Δ.Ιωαννίδη όπως την 02:00 της Δευτέρας Ιουλίου να κινηθεί η Εθνοφρουρά προς ανατροπή του Μακαριακού καθεστώτος. Το Ναυτικό λόγω του μεγάλου δυναμικού του σε Ελληνοελλαδικό προσωπικό θα διαδραματίσει πρωτεύοντα ρόλο. Αυτό είναι εν γνώσει και της Ελληνικής κυβέρνησης». 

Επεσήμανε ότι « επειδή αναμένεται ένοπλος αντίσταση θα χυθεί πολύ αίμα και ότι διά να επιτύχει ο ιερός σκοπός μας οιοσδήποτε φέρει αντίσταση είτε ναύτης είτε αστυνομικός να εκτελείται επί τόπου διότι η Ελλάς κινδυνεύει να γίνει η Κούβα της Μεσογείου». Στη συνέχεια διένειμε στους παρευρισκομένους σημειώματα, από φάκελο που είχε προαποστείλει και φυλασσόταν στη ΝΒΧ, με συνημμένα σε αυτά σχεδιαγράμματα οδών και οικιών των μελλόντων να συλληφθούν Υπουργών ή ανωτάτων στελεχών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Σε κάθε Αξιωματικό ανέθετε την σύλληψη δύο ή τριών ατόμων. Μετά το πέρας της ενημέρωσης  ο Παπαγιάννης ερώτησε τους παρευρισκόμενους εάν υπάρχουν διαφωνούντες εις τις οδηγίες του. Οι Υποπλοίαρχοι Ε.Τσαταλός και Α.Κανδαλέπας δήλωσαν ότι διαφωνούν. Ο Αντιπλοίαρχος Α.Παπαδάκης και οι Υποπλοίαρχοι Π.Δούκας και Σ.Γουλέας διαφωνούντες συζητούσαν. Ο Υποπλοίαρχος Ντάνος αποδέχθηκε την συμμετοχή αλλά δήλωσε ότι δεν επιθυμούσε να προβεί σε συλλήψεις και ο Ανθυποπλοίαρχος Γ.Αρμενιάκος  δεν ομίλησε αποδεχόμενος ίσως τις εντολές του ΝΔΚ.[21] 

Μετά το πέρας της ενημέρωσης ο Παπαγιάννης παρέδωσε στον Παπαδάκη φάκελο που περιείχε στοιχεία περί του τρόπου ενεργείας του Ναυτικού κατά το πραξικόπημα και αποχώρησε. Στις οδηγίες προς τον Παπαδάκη  προβλεπόταν η συγκέντρωση των οικογενειών των Ελλήνων που κατοικούσαν στην περιοχή και η μεταφορά τους υπό συνοδεία προστασίας στις θερινές εγκαταστάσεις των Αξιωματικών στην Αμμόχωστο ώστε να μην υποστούν αντίποινα από τους Εφεδρικούς. Επίσης να τεθεί σε ετοιμότητα ένοπλη ομάδα από 50 ναύτες με  6 Υπαξιωματικούς υπό Αξιωματικό για να την αποστείλει στην ΝΔΚ στην Λευκωσία όταν διαταχθεί από τον ΝΔΚ. Στην ομάδα αυτή ζήτησε και τέθηκε επί κεφαλής ο Υποπλοίαρχος Ντάνος.  Μετά την αποχώρηση του ο Παπαδάκης ζήτησε από τους παρευρισκόμενους να συγκεντρωθούν την επομένη μέρα το πρωί 11 Ιουλίου στο γραφείο του για να ξανασυζητήσουν το θέμα. 

Όντως την επομένη έγινε νέα συγκέντρωση των Αξιωματικών όπου συζητήθηκε ξανά το θέμα και αποφασίσθηκε ομόφωνα όπως μη συμμετάσχουν στο πραξικόπημα εκτός του Υποπλοιάρχου(Μ) Ντάνου ο οποίος δήλωσε ότι εφόσον διατασσόταν υπό του ΝΔΚ ο οποίος θα είχε διαταγή από τα

"Ο Ετζεβίτ εισηγήθηκε στη Βρετανία κοινή επέμβαση στη Κύπρο"

Ο Αντιναύαρχος Σήφης Μανουσογιαννάκης ,τέως υπαρχηγός ΓΕΝ σε μια εξαιρετική μελέτη συνθέτει, από πρωτογενείς πηγές  τις εμπλοκές του προσωπικού του ΠΝ στα δραματικά γεγονότα του 1974 στην Κύπρο ,το πραξικόπημα κατά Μακαρίου και την εισβολή των Τούρκων.
Σήμερα το πρώτο μέρος:

                      Συγκρότηση- Πραξικόπημα-και Τουρκική εισβολή

(Υπό Αντιναυάρχου ΠΝ ε.α. Σήφη Μανουσογιαννάκη)
     
Το Κυπριακό πρόβλημα έχει ρίζες τόσο βαθιές και σύνθετες ώστε μια τεράστια βιβλιογραφία να συνοδεύει κάθε φάση της εξέλιξης του είτε σε πολιτικό επίπεδο, είτε σε διπλωματικό, είτε σε στρατιωτικό. Προκειμένου να γίνει αντιληπτή η συγκρότηση και η δράση ενός επιμέρους τομέα όπως του Κυπριακού Ναυτικού κρίνεται απαραίτητη μια σύντομη ιστορική αναδρομή στα γεγονότα και στις εμπλεκόμενες δυνάμεις που τα διαμόρφωσαν έτσι ώστε να γίνουν κατανοητές οι ενέργειες όλων εκείνων που εκόντες άκοντες  έπαιξαν κάποιο ρόλο σ’ αυτά.

Μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο οι Κύπριοι υπό την ηγεσία του Αρχ. Μακαρίουαπαίτησαν την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα με νομική και πολιτική βάση την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών. Η διακήρυξη αυτή εκδόθηκε από την Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών τον Νοέμβριο του 1950. Κατ αυτήν « ένας λαός που τελεί σε μόνιμη σχέση με συγκεκριμένο εδαφικό χώρο έχει το δικαίωμα να διαμορφώνει την πολιτειακή του υπόσταση με δημοκρατικό πολίτευμα και διακριτές τις εξουσίες του». Το 1950 διοργανώθηκε Πανκύπριο δημοψήφισμα για την ένωση με την Ελλάδα. Υπέγραψαν υπέρ της ένωσης το 97,5% μεταξύ των οποίων και μεμονωμένοι Τουρκοκύπριοι. Οι Άγγλοι πρότειναν στους Κυπρίους νέο σχέδιο Συντάγματος το οποίο τους παραχωρούσε μια μορφή «Διοικητικής Αυτονομίας». Οι Κύπριοι το απέρριψαν γιατί τους στερούσε το άμεσο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Τον Δεκέμβριο του 1952 νέο ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ ζητούσε από τα κράτη μέλη του να «προαγάγουν το δικαίωμα των λαών για αυτοδιάθεση και να διευκολύνουν την άσκηση του δικαιώματος τούτου στα εδάφη που είχαν υπό την διοίκηση τους με την διενέργεια δημοψηφίσματος» 

Το 1953 επιχειρήθηκε από τον Αρχ. Μακάριο η εγγραφή για συζήτηση του Κυπριακού στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Η Ελληνική κυβέρνηση δεν υποστήριξε τις προσπάθειες του. Ένα χρόνο μετά το 1954 η κυβέρνηση του Αλεξ. Παπάγου κατέθεσε την πρώτη προσφυγή για το Κυπριακό στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Παρά ταύτα η Αγγλία αδιαφόρησε για τις αποφάσεις του ΟΗΕ και δια στόματος του Υφυπουργού Αποικιών Χένρυ Χόπκινσον δήλωνε στις 28-7-1954 πως « ορισμένες περιοχές μέσα στην Κοινοπολιτεία λόγω των ιδιαζουσών συνθηκών δεν μπορούν να περιμένουν ότι θα ήταν ποτέ δυνατόν να καταστούν πλήρως ανεξάρτητες….».[1]

Την 1η Απριλίου 1955 άρχισε επίσημα ο ένοπλος απελευθερωτικός αντιαποικιακός αγώνας της ΕΟΚΑ με στόχο την Αυτοδιάθεση-Ένωση. Πολιτικός αρχηγός του αγώνα ο Μακάριος και στρατιωτικός ο Γ. Γρίβας-Διγενής. Κατά την διάρκεια του τετράχρονου αγώνα ο οποίος έλαβε παλλαϊκό χαρακτήρα υπήρξαν στιγμές απαράμιλλης ανδρείας και ηρωισμού των Κυπρίων που προκάλεσαν διεθνή θαυμασμό.

Μέσα σε αυτό το κλίμα και κυρίως υπό την πίεση που άσκησε ο ξεσηκωμός του Κυπριακού λαού και η ένοπλη δράση της ΕΟΚΑ η Αγγλική διπλωματία προώθησε την λύση της ανεξαρτησίας της Κύπρου με μειωμένη εθνική κυριαρχία. Μετά την απομάκρυνση της από την Ιορδανία, το Ιράκ, και τη διώρυγα του Σουέζ η Κύπρος παρέμενε η μόνη της αποικία στην Μ.Ανατολή και αγωνιζόταν να μην την χάσει. Σαν μέσο για την επίτευξη του στόχου της χρησιμοποίησε τους Τουρκοκυπρίους αναβαθμίζοντας τον ρόλο τους. Γνώριζε βέβαια ότι οι Τουρκοκύπριοι ελέγχονταν από την Τουρκία την οποία με αυτόν τον τρόπο καθιστούσε μέρος του προβλήματος παρά το γεγονός ότι με την Συνθήκη της Λοζάνης του 1923 η Τουρκία είχε απεμπολήσει κάθε δικαίωμα της στο νησί.

Οι ΗΠΑ που από το 1957 είχαν ενεργή ανάμιξη στο Κυπριακό προωθούσαν λύσεις που θα ήταν κοινά αποδεκτές τόσο από την Ελλάδα όσο και από την Τουρκία. Αυτό δήλωνε η άποψη « λύση στα πλαίσια του ΝΑΤΟ». Η βασική τους επιδίωξη ήταν να αποκλείσουν κάθε πιθανότητα ένοπλης σύρραξης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και να αποκλείσουν την πιθανότητα διολίσθησης της Κύπρου προς τον Σοβιετικό συνασπισμό.[2]

Το 1956 η Τουρκική κυβέρνηση καθόρισε τους στρατηγικούς της στόχους για το Κυπριακό. Ανέθεσε στον καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Νιχάτ Ερίμ την εκπόνηση σχεδίου για την επανάκτηση της Κύπρου. Το σχέδιο που συνέταξε ο Νιχάτ Ερίμ περιελάμβανε τις ακόλουθες πέντε βασικές αρχές που παρατίθενται κατωτέρω γιατί αποτελούν έκτοτε τις Τουρκικές πάγιες θέσεις για την Κύπρο.
     
Οι διεκδικήσεις στην Κύπρο θα πρέπει να στηρίζονται σε πολιτικούς λόγους χωρίς να    διαταράσσονται οι σχέσεις με την Μεγάλη Βρετανία.
    
Στο νησί υπάρχουν δύο διαφορετικές κοινότητες η κάθε μία από τις οποίες έχει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης. Η λύση θα αποφασισθεί με διαφορετικά δημοψηφίσματα.
     
Η αρχή της αυτοδιάθεσης θα πρέπει να εφαρμοσθεί με την μετακίνηση Ελληνικού πληθυσμού για να υπάγονται στην διοίκηση της επιθυμίας τους αλλά και για να μην καταπατούνται τα δικαιώματα της Τουρκικής κοινότητας που είναι μειοψηφία και να διασφαλίζεται επίσης η ασφάλεια της Τουρκίας.

«Θα πάρω μιαν ανηφοριά θα πάρω μονοπάτια να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη λευτεριά»....Σαν σήμερα....​.ΜΝΗΜΗ ΕΥΑΓΟΡΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔ​Η

13 Μαρτίου του 1957 Κύπρος, Λευκωσία. Ο 19χρονος μαθητής του Ελληνικού Γυμνασίου Πάφου, Ευαγόρας Παλληκαρίδης οδηγείται από τους Άγγλους δήμιους, στην αγχόνη. Παρά τις απεγνωσμένες εκκλήσεις για απονομή χάριτος, η αγγλοβασίλισσα Ελισάβετ και το......
δολοφονικό όργανό της στην Κύπρο, ο Κυβερνήτης Χάρτινγκ, αρνούνται πεισμόνως.
Ο εθνομάρτυρας ανεβαίνει γαλήνιος τα σκαλοπάτια της θυσίας και της δόξας. Το εικονοστάσι του Γένους, το Συναξάρι της πατρίδας λαμπρύνεται μ’ έναν ακόμη ήρωα.
Στις 5-12-1955 ο Ευαγόρας άφηνε τα μαθητικά θρανία και ανέβαινε «κλέφτης στα βουνά» προσχωρούσε στην θρυλική Ε.Ο.Κ.Α. Γράφει ο πατέρας του Μιλτιάδης Παλληκαρίδης:
«Φεύγοντας από το σπίτι ο Ευαγόρας, κατά τις 4 μ.μ. επέρασεν από το Ελληνικό Γυμνάσιο Πάφου, και αφήνει επί της έδρας το εγερτήριο σάλπισμά του. Και γράφει προς τους συμμαθητές του, και γράφει προς τους φίλους, γράφει σε κάθε τίμιο μαθητή, γράφει σε κάθε Κύπριο:
«Παλιοί συμμαθηταί:
Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας∙ κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγον ελεύθερο αέρα∙ κάποιος που μπορεί να μην το ξαναδείτε, παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του. Δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό μονάχα».
Και στη συνέχεια γράφει στον μαυροπίνακα ο ήρωας – ποιητής τον «Θούριο» του: «Θα πάρω μιαν ανηφοριά/ θα πάρω μονοπάτια…».
Το ποίημα αποτελούμενο από 8 στροφές τελειώνει με την εξής προφητική για την ζωή του:«- Κόρη πανώρια θα της πω
άνοιξε τα φτερά σου
και πάρε με κοντά σου
μονάχα αυτό ζητώ».
(Από το βιβλίο: «Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο έφηβος ποιητής και ηρωομάρτυρας», Π. Στυλιανού, Λευκωσία 1986).
Σήμερα το μνήμα του, κενό γιατί οι Άγγλοι έκαιγαν με ασβέστη τα λείψανα των αγωνιστών, βρίσκεται στα «Φυλακισμένα Μνήματα» της Λευκωσίας, μαζί με τους άλλους αντρειωμένους που ο θάνατός τους θάνατος δε λογιέται.
Οι Άγγλοι κατακτητές εξαφάνιζαν τα ιερά κόκαλα των αγωνιστών του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α., διότι αγνοούν ως γνήσια δυτικά περικαθάρματα, ότι η μνήμη δεν αλυσοδένεται. Η μνήμη είναι το πιο ισχυρό αμυντήριο ενός έθνους. Κι αν σήμερα κάποιοι τσαρλατάνοι της ιστοριογραφίας παλεύουν να την εξαλείψουν ματαιοπονούν.
Έγραφε ο Σεφέρης τον Οκτώβρη του 1954 στην αδελφή του Ιωάννα από την Κύπρο για τους Κύπριους:
«Ένας πιστός λαός, πεισματάρικα και ήπια σταθερός. Για σκέψου πόσοι και πόσοι πέρασαν από πάνω τους. Σταυροφόροι, Βενετσιάνοι, Τούρκοι, Εγγλέζοι – 900 χρόνια. Είναι αφάνταστο πόσοι πιστοί στον εαυτό τους έμειναν και πόσο ασήμαντα ξέβαψαν οι διάφοροι αφεντάδες πάνω τους. Και τώρα γράφουν στους τοίχους των χωριών τους: «Θέλωμεν την Ελλάδα μας κι ας τρώγωμεν πέτρες…». (Ν. Ορφανίδη, «Η πολιτική διάσταση της ποίησης του Γ. Σεφέρη», εκδ. «ΑΣΤΗΡ», σελ. 171).
Πώς άλλαξαν τα πράγματα; Σήμερα «τρώγωμεν» την Ελλάδα, χωρίς το «μας» και τις πέτρες τις «θέλομεν» για να τις εκσφενδονίζουν, οι μπουχτισμένοι από καλοπέραση και τεμπελιά γόνοι των βορείων προαστίων, κατά των εχθρών του λαού: των καταστηματαρχών που οδεύουν σε λουκέτο.
Παρένθεση: Οι δολοφονίες των δυο αστυνομικών, όπως και πριν από ενάμιση περίπου χρόνο των τριών υπαλλήλων τράπεζας, οι οποίες καταπώς φαίνεται θα μείνουν ατιμώρητες, προμηνύουν το κακό που έρχεται. Ελπίζουμε να προφτάσει ο λαός και όχι οι ψυχανώμαλοι κουκουλοφόροι ή οι χιλιάδες λαθροβιούντες μουσουλμάνοι κατακτητές που μας μισούν.
Επανέρχομαι: να αναπνεύσουμε λίγο από τον αέρα που φτέρωνε τον Ευαγόρα, τον Αυξεντίου, τον Μάτση. «Θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στην Τήνο, που να ‘ρθει με την ευχή της Παναγίας και να καθαρίσει τον τόπο απ’ όλων των λογιών της Τουρκιάς και της γηραιάς Ευρώπης τ’ απομεινάρια». (Ελύτης)
Στο άκουσμα του θανάτου του Ευαγόρα Παλληκαρίδη ο Δωδεκανήσιος Φώτης Βαρέλης έγραψε ένα εξαίσιο ποίημα, το οποίο ο ραδιοσταθμός της Λευκωσίας το μετέδωσε τότε ως δημοτικό κυπριακό τραγούδι. Το παραθέτω:«Εψές πουρνό μεσάνυχτα στης φυλακής τη μάντρα
μες στης κρεμάλας τη θελιά σπαρτάραγε ο Βαγόρας.
Σπαρτάρησε, ξεψύχησε, δεν τ’ άκουσε κανένας.
Η μάνα του ήταν μακριά, ο κύρης τους δεμένος,
οι νιοι συμμαθητάδες του μαύρο όνειρο δεν είδαν,
η νια που τον ορμήνευε δεν είχε νυχτοπούλι.
Εψές πουρνό μεσάνυχτα θάψαν τον Ευαγόρα.
Σήμερα Σάββατο ταχιά όλη η ζωή σαν πρώτα.
Ετούτος πάει στο μαγαζί, εκείνος πάει στον κάμπο,
ψηλώνει ο χτίστης εκκλησιά, πανί απλώνει ο ναύτης,
και στο σκολειόν ο μαθητής συλλογισμένος πάει.
Χτυπά κουδούνι, μπαίνουνε στην τάξη του ο καθένας.
Μπαίνει κι η πρώτη η άταχτη κι η Τρίτη που διαβάζει,
μπαίνει κι η Πέμπτη αμίλητη, η τάξη του Ευαγόρα.
- Παρόντες όλοι;
- Κύριε, ο Ευαγόρας λείπει.
- Παρόντες, λέει ο δάσκαλος∙ και με φωνή που τρέμει:
- Σήκω Ευαγόρα, να μας πεις ελληνική ιστορία.
Ο δίπλα, ο πίσω, ο μπροστά, βουβοί και δακρυσμένοι,
αναρωτιούνται στην αρχή, ώσπου η σιωπή τους κάμνει
να πέσουν μ’ αναφιλητά ετούτοι κι όλη η τάξη.
- Παλληκαρίδη, άριστα, Βαγόρα, πάντα πρώτος,
στους πρώτους πρώτος, άγγελε πατρίδας δοξασμένης,
συ μέχρι χθες της μάνας σου ελπίδα κι αποκούμπι,
και του σχολειού μας σήμερα Δευτέρα Παρουσία.
Τα ‘πε κι απλώθηκε σιωπή πα’ σα κλαμένα νιάτα,
που μπρούμυτα γεμίζανε της τάξης τα θρανία,
έξω απ’ εκείνο τ’ αδειανό, παντοτινά γεμάτο».
Αυτό το αριστούργημα περιεχόταν στο παλιό - προ του 2006 - βιβλίο Γλώσσας της Στ΄ Δημοτικού, στο γ΄ τεύχος.
Δεν άρεσε στα κνώδαλα του πολυπολιτισμού. Τους φάνηκε προφανώς «εθνικιστικό». Για ηρωισμούς θα μιλάμε τώρα στους μαθητές. Ο ηρωισμός είναι μια «παρωχημένη στάσις ζωής». Αίματα και κόκαλα, θα δημιουργήσουν ψυχολογικά προβλήματα στα παιδιά, δεν θα κοιμούνται, θα βλέπουν εφιάλτες.
Ενώ «οι συνταγές μαγειρικής», «οι οδηγίες χρήσης καφετιέρας», «η Σόνια, η γάτα που έγινε ήρωας» ανταποκρίνονται πλήρως στην υψηλή αποστολή της διά βίου….βλακείας.
Να βγαίνει ο Παλληκαρίδης από τα βιβλία και να μπαίνει στη θέση του συνταγή για μακαρόνια με κιμά.
Αχ, δυστυχισμένη πατρίδα «εκεί που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τ’ άρματα, κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια». Και πώς να μη θυμηθείς και πάλι τα λόγια του Σεφέρη που εξεικονίζουν αριστοτεχνικά αυτό που βιώνουμε σήμερα.
«Όσο προχωρεί ο καιρός και τα γεγονότα, ζω ολοένα με το εντονότερο συναίσθημα πως δεν είμαστε στην Ελλάδα, πως αυτό το κατασκεύασμα που τόσο σπουδαίοι και ποικίλοι απεικονίζουν καθημερινά, δεν είναι ο τόπος μας, αλλά ένας εφιάλτης με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα, γεμάτα με μια πολύ βαριά νοσταλγία. Να νοσταλγείς τον τόπο σου ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό».
Στις κρίσιμες ώρες που περνάμε, όσοι Έλληνες, πρέπει να βροντοφωνάξουμε: «Σήκω Ευαγόρα, σήκω Γρηγόρη, σήκω Παύλε, σήκω Μάρκο, σήκω Διάκο, να μας πείτε ελληνική ιστορία….
Πηγή : www.resaltomag.gr

Ένα μουσείο φορτωμένο τιμή και δόξα.Στις 20 Ιουλίου οι έφεδροι καταδρομείς θα στεγάσουν την περήφανη ιστορία τους

Ιούλιος του 1974. Μαύρες ημέρες για την Κύπρο. Δραματικές για όσους τις έζησαν και ιδιαίτερα για όσους πολέμησαν τους εισβολείς. Στην ακτή του Καραβά, κάποια στιγμή που ηγήτορες τμημάτων, αλλά και απλοί καταδρομείς είχαν καθίσει κάπου για να ξαποστάσουν λίγο και να πάρουν μιαν ανάσα για να συνεχίσουν τον αγώνα που έδιναν, πήραν μιαν απόφαση. Πως όταν ολοκληρωθεί ο πόλεμος, θα δημιουργήσουν ένα σύνδεσμο και ένα μουσείο. Το πρώτο κομμάτι εκείνης της απόφασης των καταδρομέων που πολέμησαν σώμα με σώμα με τους Τούρκους εισβολείς υλοποιήθηκε το 1986 με την ίδρυση του Παγκύπριου Συνδέσμου Εφέδρων Καταδρομέων. Το δεύτερο κομμάτι παίρνει σύντομα σάρκα και οστά, 36 χρόνια μετά. Οι εργασίες κατασκευής του Μουσείου για την ιστορία και τον αγώνα των Καταδρομέων βρίσκονται προς το τέλος τους. Πρόκειται για μια μεγάλη προσπάθεια από τα μέλη του Παγκύπριου Συνδέσμου Εφέδρων Καταδρομών. Το αποτέλεσμα αποζημιώνει όλες τις προσπάθειες και τις θυσίες που έγιναν από τα μέλη, καθώς τα πρώτα δείγματα του Μουσείου είναι εντυπωσιακά.
Ο Πρόεδρος του Παγκύπριου Συνδέσμου Εφέδρων Καταδρομών Μάκης Οικονομίδης εξήγησε ότι οι καταδρομείς ήθελαν να διατηρήσουν, να διαφυλάξουν και να προβάλουν όχι μόνο τους αγώνες τους, αλλά και να αποτίσουν ελάχιστο φόρο τιμής σε εκείνους που έχουν χαθεί. «Χάσαμε 175 καταδρομείς (νεκροί και αγνοούμενοι). Θέλαμε να δημιουργήσουμε ένα χώρο όπου θα μνημονεύονται όσοι έπεσαν για την πατρίδα, ενώ ταυτόχρονα, θα προβάλλεται ο αγώνας των καταδρομών. Με το μουσείο φιλοδοξούμε να προσελκύσουμε τους μαθητές, αλλά και τα παιδιά που υπηρετούν στις καταδρομές», προσθέτει ο κ. Οικονομίδης. Ο εκθεσιακός χώρος του μουσείου διακρίνεται στο εσωτερικό, που περιλαμβάνει τέσσερις ενότητες, στον περιβάλλοντα χώρο και τον εξωτερικό αίθριο χώρο. Στο πρώτο τμήμα της έκθεσης του μουσείου εκτίθενται γενικά εκθέματα οπλισμού, στο δεύτερο η ιστορία των Καταδρομών, στο τρίτο σύγχρονο εκπαιδευτικό και συναφές υλικό και στο τέταρτο υλικό για τους πεσόντες και αγνοούμενους καταδρομείς. Η έκθεση καλύπτει χρονικά την περίοδο από την ίδρυση των Καταδρομών στην Κύπρο, το 1964 έως και σήμερα. Αναπτύσσεται σε μια διαδρομή περιμετρική του υπερυψωμένου ισογείου του κτηρίου. Τα εκθέματα παρουσιάζονται σε τέσσερις αίθουσες και σε δυο ειδικά διαμορφωμένους διαδρόμους, ακολουθώντας χρονολογική σειρά και επικεντρώνοντας κυρίως στις πολεμικές επιχειρήσεις της περιόδου 1964 και 1974. Σύμφωνα με τον κ. Οικονομίδη, αποστολή του μουσείου είναι η συγκέντρωση, η διαφύλαξη και η έκθεση των κειμηλίων των Καταδρομών, η μελέτη και η τεκμηρίωση της ιστορίας τους και η προβολή της ιδέας ανά τους αιώνες. Σύμφωνα με την ταξινόμηση του Διεθνούς Συμβουλίου (ΙCΟΜ), το Μουσείο των Καταδρομών ανήκει στην κατηγορία των ιστορικών-τεχνολογικών μουσείων που εξετάζουν και εκθέτουν μια συγκεκριμένη ανθρώπινη δραστηριότητα σε όλες της τις εκφάνσεις.
Στα εκθέματα μεταξύ άλλων υπάρχουν φωτογραφίες, χάρτες, λιθογραφίες και δελτάρια. Εκτίθενται αντικείμενα ανεκτίμητης αξίας, όπως οι στρατιωτικές στολές του διοικητή της 33ης Μοίρας Καταδρομών Γεωργίου Κατσάνη, ο οποίος έπεσε στον Άγιο Ιλαρίωνα, των αγνοούμενων αξιωματικών στις επικές μάχες Αγίου Γεωργίου Κερύνειας Νικολάου Κατούντα και Γωργίου Μελιφρονίδη, του πεσόντος Λοχία της 31ης Μοίρας Καταδρομών Νέαρχου Ανηλιάδη, του πρώην αρχηγού ΓΕΕΦ Ευάγγελου Φλωράκη, του πρώτου διοικητή της 31ης Μοίρας Καταδρομών Στρατηγού Γεωργίου Καρούσου, καθώς και άλλα προσωπικά αντικείμενα πεσόντων και αγνοούμενων καταδρομέων. Προβάλλονται επίσης λάφυρα από τις μάχες των Μοιρών Καταδρομών με τις ορδές των εισβολέων και οπλισμός που έχει χρησιμοποιηθεί στους αγώνες της πατρίδας μας (1963, 1967 και 1974). Στο Μουσείο του Συνδέσμου Εφέδρων Καταδρομέων, με τη βοήθεια της τεχνολογίας, καταχωρήθηκαν και θα προβάλλεται αρχειακό και φωτογραφικό υλικό. Επιπρόσθετα, έχουν ταξινομηθεί όλες οι σειρές που έχουν υπηρετήσει στις Δυνάμεις Καταδρομών από την ίδρυση της Εθνικής Φρουράς. Ακόμη, περιλαμβάνεται ειδικό αρχείο με τις διαχρονικές δραστηριότητες του Παγκύπριου Συνδέσμου Εφέδρων Καταδρομών.
Ο Σύνδεσμος Εφέδρων Καταδρομέων ανέλαβε εξολοκλήρου τα έξοδα κατασκευής του μουσείου. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του συνδέσμου, η κατασκευή του μουσείου στοίχισε γύρω στις €200.000. «Η δύναμή μας είναι τα μέλη μας. Έχουμε περισσότερα από 3.000 μέλη σε όλες τις πόλεις, και όλοι οι καταδρομείς βάλαμε το χέρι στην τσέπη για να δημιουργηθεί αυτό το μεγαλόπνοο έργο που λέγεται Μουσείο Συνδέσμου Εφέδρων Καταδρομέων». Ο κ. Οικονομίδης προσθέτει ότι ο σύνδεσμος βρίσκεται σε επαφή σε με το Δήμο Λευκωσίας για να προβάλλεται το μουσείο στα άξια θέασης μνημεία της πόλης.
Τα εγκαίνια του Μουσείου του Συνδέσμου Εφέδρων Καταδρομών θα τελεστούν στις 20 Ιουλίου 2010. «Η ημερομηνία είναι συμβολική. Έχει χυθεί πολύ αίμα από πλευράς των Μονάδων Καταδρομών και επειδή η αφετηρία του αγώνα ήταν η 20ή Ιουλίου 1974, θεωρήσαμε ότι αυτή η ημερομηνία είναι η πιο σωστή για να εγκαινιάσουμε το μουσείο», τόνισε ο κ. Οικονομίδης. Το μουσείο βρίσκεται στο οίκημα του συνδέσμου, στη συμβολή των οδών Νικοκλέους και Παναγίας Φανερωμένης στην εντός των τειχών πόλη της Λευκωσίας. Μετά την τέλεση των εγκαινίων το μουσείο θα είναι ανοικτό τις καθημερινές από τις 9 το πρωί μέχρι τις 2 το απόγευμα.

Πηγή : http://www.philenews.com/

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΠΑΤΗ; Η ΕΘΝΙΚΟΣ ΞΕΠΕΣΜΟΣ

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι η ιστορία του Ελληνικού Έθνους βρίθει ηρωομαρτύρων και ανδραγαθημάτων, που μας επέτρεψαν σήμερα να είμαστε περήφανοι για την καταγωγή μας και να αντλούμε δύναμη στις δύσκολες στιγμές.Ωστόσο, τον τελευταίο καιρό γίνεται μια προσπάθεια για ν’αποκοπεί ο σύγχρονος Έλληνας από τις ρίζες του και να καταστεί άθυρμα και άβουλο ον μέσα στον κυκεώνα που δημιουργεί η Νέα Τάξη πραγμάτων. Πολλοί ημέτεροι ανέλαβαν σταυροφορία και ξαναγράφουν τα ιστορικά γεγονότα σύμφωνα με τη «θεωρία του κατευνασμού», προσπαθώντας να αμβλύνουν τις τριβές με τη γείτονα Τουρκία.Γίναμε μάρτυρες απαράδεκτων ανακριβειών και προκλητικών φληναφημάτων, με σκοπό να σταματήσουμε να είμαστε τόσο εχθρικοί με τους γείτονες. Εξάλλου, κι εμείς «τους προκαλέσαμε πολλά δεινά», σύμφωνα με κάποιες καινοφανείς αντιλήψεις.
Εκτός από τη μετονομασία ιστορικών γεγονότων (η σφαγή στην προκυμαία της Σμύρνης που έγινε «συνωστισμός», η βάρβαρη τουρκική εισβολή στην Κύπρο που έγινε «ειρηνευτική επέμβαση»), αρκούντως επικίνδυνη είναι και η επινόηση γεγονότων που ουδέποτε συνέβησαν. Ένιοι ελληνόφωνοι «ερευνητές» ανακάλυψαν βαρβαρότητες των Ελλήνων της Κύπρου σε βάρος της μουσουλμανικής μειονότητας, κάτι που "μας κάνει συνυπεύθυνους με την Τουρκία για όσα διαδραματίστηκαν στο νησί και άρα, θα πρέπει να υποστούμε τις συνέπειες".Εξίσου επικίνδυνο, όμως, είναι το να δημιουργούμε ήρωες και γεγονότα που ποτέ δεν υπήρξαν, δημιουργώντας σύγχυση ως προς το τι ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και τι όχι.
Εν προκειμένω, μια τέτοια περίπτωση κατασκευής ηρώων και γεγονότων φαίνεται να έλαβε χώρα πριν δύο χρόνια στην Κύπρο. Με σειρά τηλεοπτικών εκπομπών του δημοσιογράφου Κώστα Χαρδαβέλλα, το Μάρτιο-Απρίλιο του 2008, παρουσιάστηκε η ιστορία μιας ομάδας 8 καταδρομέων που έδρασε στην Κύπρο την περίοδο 1964-1967 και αποδεκατίστηκε μετά από ρίψη βομβών ναπάλμ από την τουρκική αεροπορία στον Πενταδάκτυλο. Από τους 8 επέζησαν οι 2, ο λοχίας Αλεξίου και ο καταδρομέας Πατεράκης, που εξιστόρησαν το θάνατο των άλλων 6 και την περιπέτειά τους μέχρι να σωθούν. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των επιζώντων, η ομάδα αυτή δρούσε με πλήρη μυστικότητα, κανείς δε γνώριζε την ύπαρξή της, αλλά και ουδέποτε αναγνωρίστηκε η προσφορά των καταδρομέων αυτών από το ελληνικό κράτος.Μετά την αποκάλυψη αυτών των γεγονότων, τρεις Κύπριοι (Ν. Παππάς, Χ. Θεοφάνους, Μ. Σαββίδης) ευαισθητοποιήθηκαν και προέβησαν σε κινήσεις για να τιμήσουν τους «αθέατους καταδρομείς». Αρχικά, η «ομάδα των 3» ανέλαβε να διοργανώσει μια εκδήλωση μνήμης των Αφανών Ηρώων στις 23 Μαΐου 2008. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε σε μεγάλο ξενοδοχείο της Λεμεσού, με τη στήριξη του Δήμου Αθηναίων, Δήμου Ηλιούπολης, Δήμου Μηθύμνης Κρήτης, Επαρχιακού Συνδέσμου Εφέδρων Καταδρομέων Λεμεσού, Συλλόγου «Βετεράνοι Κύπρου 1974», αθλητικού σωματείου «Απόλλων» Λεμεσού και παρουσιαστής ήταν ο κ. Κώστας Χαρδαβέλλας.Σημειωτέον ότι, η βραδιά είχε μεγάλη επιτυχία, καθώς πολύς κόσμος συγκινημένος από την ιστορία των αθέατων καταδρομέων έσπευσε να τους τιμήσει, συμμετέχοντας και στον έρανο που διεξήχθη για ενίσχυση των οικογενειών τους.Επ’ αυτού, με επιστολή του κ. Νικόλαου Παππά, ημερομηνίας 30/04/2008, ζητήθηκε από το σύλλογο «Βετεράνοι Κύπρου 1974» ν’ αποστείλει κατάλογο των μελών του συλλόγου που πάσχουν από ανίατες ασθένειες και έχουν οικονομικά προβλήματα, ούτως ώστε να λάβουν οικονομική βοήθεια από τα έσοδα της ρηθείσας εκδήλωσης. Ο Σύλλογος ανταποκρίθηκε και στις 18/05/2008 με επιστολή του, αφού ευχαρίστησε τους «τρεις» για την πρωτοβουλία τους, παρέθεσε τα ονόματα 11 βετεράνων που πολέμησαν στην Κύπρο κατά την τουρκικη εισβολή το καλοκαίρι του 1974 και οι οποίοι έχρηζαν οικονομικής ενίσχυσης.Ακολούθως, την Κυριακή 25/05/2008, τελέστηκε το εκκλησιαστικό μνημόσυνο των 6 πεσόντων στον ιερό ναό του χωριού Ασγάτα Λεμεσού. Αργότερα, στο λατομείο του κ. Μάκη Σαββίδη, στη Βάσα Κελλακίου, έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου που ανήγειρε ο κ. Σαββίδης με δικές του δαπάνες, προς τιμήν των 6 νεκρών και των 2 επιζησάντων καταδρομέων του βομβαρδισμού. Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της Αστυνομίας, του ΓΕΕΦ, της ΕΛΔΥΚ, της τοπικής αυτοδιοίκησης και πλήθος κόσμου. Επίσης, στρατιωτικό άγημα απέδωσε τιμές.
Στην αποκάλυψη του μνημείου προέβη ο πρόεδρος του συλλόγου «Βετεράνοι Κύπρου 1974», κ. Νικόλαος Αργυρόπουλος. ‘Αμα τη αποκαλύψει του μνημείου, ο κ. Αργυρόπουλος είδε έκπληκτος ότι οι 6 καταδρομείς είχαν φονευθεί την 31η Ιουλίου 1966 κι επειδή δεν είχε υπόψιν του το γεγονός αυτό, ρώτησε τους διοργανωτές αν όντως είχε συμβεί κάτι τέτοιο. Εκείνοι του απάντησαν ότι το γεγονός αυτό είχε συμβεί, απλά εκείνος δεν το γνώριζε.
Μετά απ’ αυτό το περίεργο συμβάν, ο σύλλογος «Βετεράνοι Κύπρου 1974» κινητοποιήθηκε για να ξεκαθαρίσει την ιστορία αυτή. Με επιστολή του, την 22/09/2008- που κοινοποιήθηκε στον Υπουργό Άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας, τον Πρέσβη της Ελλάδας στην Κύπρο, τον Αρχηγό Γενικού Επιτελείου Στρατού Ελλάδος και Διευθυντή Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού- ο σύλλογος περιέγραφε τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην Κύπρο το Μάιο του 2008 και ζητούσε επαλήθευση του γεγονότος του βομβαρδισμού του Πενταδακτύλου από την τουρκική αεροπορία με βόμβες ναπάλμ, την 31η Ιουλίου 1966.Από τις απαντήσεις που λήφθησαν, άρχισε να επιβεβαιώνεται πως κάτι δεν πήγαινε καλά με την όλη υπόθεση. Σε απαντητική επιστολή της, την 01/10/2008, η Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού ανέφερε ότι στο Αρχείο της ΕΛΔΥΚ δεν υπήρχε καταγεγραμμένο τέτοιο συμβάν.
Ακόμη, με επιστολή του, την 11/10/2008, ο Αρχηγός του ΓΕΕΦ γνωστοποιούσε στο Σύλλογο ότι στα τηρούμενα Αρχεία του ΓΕΕΦ δεν υπήρχε ένα τέτοιο γεγονός. Επιπλέον ο Σύλλογος, με επιστολή του, την 17/10/2008, ζητούσε να μάθει από το Γενικό Επιτελείο Στρατού αν οι αναγραφόμενοι στο μνημείο, φερόμενοι ως πεσόντες καταδρομείς, περιλαμβάνονταν στα αρχεία απωλειών που τηρούνται στο 1ο Επιτελικό Γραφείο.
Την 10/11/2008 το 1ο Επιτελικό Γραφείο γνωστοποίησε με επιστολή του στο Σύλλογο, ότι το αίτημά του εξετάζεται και με νέα επιστολή, την 12/06/2009, η Διεύθυνση Μόνιμου Στρατιωτικού Προσωπικού ανέφερε τα εξής: στο αρχείο του ΓΕΕΦ δεν ανευρέθηκε οποιοδήποτε σχετικό στοιχείο, στο αρχείο της Διεύθυνσης Μόνιμου Στρατιωτικού Προσωπικού δεν ανευρέθηκαν σχετικά στοιχεία, στα Μητρώα των Στρατολογικών Γραφείων των τόπων καταγωγής των φερόμενων ως καταδρομέων, δε βρέθηκαν καταχωρημένα τα ονόματα που αναγράφονται στο μνημείο.
Όπως γίνεται αντιληπτό, τα στοιχεία οδηγούν σε μια απάτη μεγάλης ολκής. Ειδικά από το τελευταίο σημείο, συνάγεται ότι τα πρόσωπα των οποίων τα ονόματα αναγράφονται στο μνημείο, δεν υπήρξαν καν στην πραγματικότητα! Αυτό γιατί, κάθε αρσενικό παιδί που γεννιέται καταχωρείται αμέσως στα μητρώα του οικείου στρατολογικού γραφείου. Από τη στιγμή που τα ονόματά τους δεν υπήρχαν στα μητρώα αυτά, τότε καταλαβαίνουμε ότι τα πρόσωπα αυτά δεν ήταν υπαρκτά. Ωστόσο, ο αντίλογος λέει πως οι Ελλαδίτες αξιωματικοί και οπλίτες που υπηρέτησαν την περίοδο 1964-1967 στην Κύπρο, είχαν ψεύτικα ονόματα και δεν έρχονταν με τη στρατιωτική τους ιδιότητα, αλλά με διάφορους άλλους τρόπους (π.χ σαν τουρίστες) για να μην κινήσουν υποψίες, καθώς η Μεραρχία βρισκόταν στο νησί με βάση συμφωνίας Ελλάδας και Κύπρου, χωρίς βεβαίως τη συγκατάθεση Αγγλίας και Τουρκίας. Όμως, ακόμα και με αυτό το δεδομένο, έστω κι αν οι καταδρομείς αυτοί είχαν ψεύτικα ονόματα, δε θα ‘πρεπε στο μνημείο που στήθηκε προς τιμήν τους να αναγράφονται τα πραγματικά ονόματα;Δεν υπήρχε λόγος πλέον να μην αναφέρονται τα αληθινά τους ονόματα, ασχέτως με το τι συνέβαινε το 1964-1967. Εξάλλου, δίπλα από τα ονόματα υπάρχει και ο τόπος καταγωγής τους, όμως κανείς από τα μέρη εκείνα δε γνωρίζει τα πρόσωπα αυτά. Έτσι, λοιπόν, έχουμε ένα μνημείο το οποίο στήθηκε για ανύπαρκτα πρόσωπα και μηδέποτε συμβεβηκότα γεγονότα.
Πέραν των ιστορικών αναληθειών, προκύπτει και ζήτημα μη τήρησης της απαραίτητης διαδικασίας για την ανέγερση μνημείου. Για να ανεγερθεί ένα μνημείο, θα πρέπει οι ενδιαφερόμενοι να θέσουν το αίτημά τους ενώπιον της Επιτροπής Μνημείων του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού της Κυπριακής Δημοκρατίας και να πάρουν γνωμοδότηση από την αρμόδια πολεοδομική αρχή. Σε επιστολή του προς το Υπουργείο Παιδείας, την 07/07/2009, ο σύλλογος «Βετεράνοι Κύπρου 1974» αναφέρει τα σχετικά γεγονότα και τα συμπεράσματα που προέκυψαν από την έρευνά του, ζητώντας την άρση των ανακριβειών και την αποτροπή της παραχάραξης της Ιστορίας.
Σε απάντηση της ρηθείσας επιστολής, την 06/10/2009, οι πολιτιστικές υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας αναφέρουν ότι το θέμα είναι εις γνώσιν του Υπουργού. Επίσης, γνωστοποιείται ότι το μνημείο στο λατομείο του κ. Σαββίδη ανεγέρθηκε χωρίς προηγουμένως να τηρηθεί η προβλεπόμενη από το νόμο διαδικασία.
Εν κατακλείδι, βρισκόμαστε ενώπιον ενός πολύ δυσάρεστου γεγονότος. Κάποιοι άνθρωποι, εκμεταλλευόμενοι το φρόνημα Ελλαδιτών και Ελλήνων της Κύπρου, έστησαν μια σκευωρία που δημιουργεί κινδύνους, ως προς την παραχάραξη της Ιστορίας και τη μεθοδευμένη προσπάθεια πολλών προς την κατεύθυνση αυτή. Δεν ξέρουμε τα ακριβή κίνητρα εκείνων που κατασκεύασαν αυτή την υπόθεση. Μπορεί να το έκαναν για ν’ αποκομίσουν οικονομικά οφέλη, όμως πιθανόν να μην κατάλαβαν ποιες διαστάσεις μπορεί να πάρει το θέμα.Δηλαδή, όταν κάποιος απ’ όσους που γνωρίζουν την ιστορία αυτή έρθει και αμφισβητήσει τη γνησιότητα του μνημείου (τους «πεσόντες» και το «βομβαρδισμό») και, με βάση όσα προεκτέθηκαν, αποκαλύψει πως όλα αυτά ουδέποτε έγιναν, μπορεί αυτή η αμφισβήτηση να επεκταθεί και επί πολλών άλλων μνημείων, ηρώων και γεγονότων. Πολύ εύκολα μπορεί να πει κάποιος: «όπως φτιάξατε αυτό το μνημείο για ψεύτικους ήρωες, τόσο ψεύτικα μπορεί να είναι και τα Φυλακισμένα Μνήματα, ο τύμβος της Μακεδονίτισσας και άλλα μνημεία που στήνετε».Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, ότι κάτι τέτοιο είναι πιθανόν να θέσει υπό αμφισβήτηση τους ήρωες, τα κατορθώματα και τις ένδοξες στιγμές της Ιστορίας του Ελληνισμού, κάτι το οποίο είναι διαχρονική επιδίωξη κάθε είδους ανθελλήνων, ημετέρων και ξένων. Επίσης, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την ανοχή, αδράνεια και εκκωφαντική σιωπή σημαντικότατων Μέσων Ενημέρωσης της Κύπρου που, αν και γνωρίζουν από καιρό το θέμα αυτό, εντούτοις δεν προσπάθησαν να σταματήσουν αυτή την απάτη. Επιπλέον, όπως φαίνεται από τις επιστολές του συλλόγου «Βετεράνοι Κύπρου 1974», το ζήτημα αυτό είναι εις γνώσιν και των κυβερνώντων, στους οποίους κοινοποιήθηκαν όλα τα σχετικά έγγραφα. Τούτων δοθέντων, δεν μπορούν να επικαλεστούν άγνοια και να επαναπαυθούν σ’ αυτό.Όσοι γνωρίζουν και συμβιβάζονται με τη συγκεκριμένη κατάσταση , χωρίς να κάνουν κάτι για ν’ αλλάξει, θεωρούνται συνένοχοι στην προσπάθεια για διαστρέβλωση των ιστορικών γεγονότων. Είμαστε μια γενιά που βάλλεται πανταχόθεν, όχι πλέον από συμβατικά όπλα, αλλά από διάφορες έμμεσες και υπόγειες προσπάθειες εθνικής απονεύρωσης και άμβλυνσης των ηθικών αντιστάσεων. Μπορεί να φαίνεται πως οι διάφοροι εχθροί της πατρίδας πετυχαίνουν το στόχο τους, καθώς οι μόνοι που τυγχάνουν προβολής πλέον είναι οι ριψάσπιδες και οι απάτριδες, ωστόσο δεν υπολόγισαν καλά όσους δεν είναι τόσο ευήθεις για να πιστέψουν τα παραμύθια τους. Υπάρχουν πολλοί νέοι άνθρωποι που δε συμβιβάζονται με την κατοχή, τον εθνικό ξεπεσμό, την παραχάραξη της Ιστορίας και τον ενδοτισμό. Αυτοί θ’ αποτελέσουν το ισχυρό κοινωνικό ρεύμα που θ’ αντιταχθεί στον ωχαδερφισμό, το μιθριδατισμό και την αποδόμηση του Ελληνισμού.
Αδέλφια γρηγορείτε, πρέπει να σταθούμε ανάχωμα στο ξεπούλημα της πατρίδας!

Πηγή : http://christofias-watch.blogspot.com/

Στερνό αντίο σ' ένα συναγωνιστή, τον Γεώργιο Κάιζερ

Του Χαράλαμπου Χαραλαμπίδη

Συγκλονίστηκα μόλις είδα στην εφημερίδα την είδηση του θανάτου σου. Διάβασα δυο τρεις φορές την αγγελία με τη φωτογραφία σου που έλεγε: «Τον αγαπημένο μας σύζυγο, πατέρα και αδελφό Γεώργιο Ν. Κάιζερ από την Κερύνεια, που απεβίωσε την Πέμπτη 12/11/2009 σε ηλικία 73 ετών, κηδεύουμε σήμερα Κυριακή, 15/11/2009, στις 11.00π.μ., από τον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου Αγλαντζιάς και καλούμε όσους τιμούν τη μνήμη του να παραστούν...».Είχα την αγαθή τύχη να σε γνωρίσω και να συνεργαστώ μαζί σου σε αγώνες Εθνικούς. Σε αγώνες που μύριζαν Ελλάδα, Ένωση, απελευθέρωση. Κι όταν τα όνειρά μας προδόθηκαν, όταν είδες τη γενέθλια γη της θαλασσοφίλητης Κερύνειας τουρκοπατημένη, πόνεσες, έκλαψες, δεν λύγισες όμως, δεν απελπίστηκες, δεν κατέθεσες τα όπλα. Παρά την εθνική και την οικογενειακή σου τραγωδία, με το χαμό του αγαπημένου σου αδελφού Τάκη, που είναι ακόμα αγνοούμενος, είχες το κουράγιο ν' αγωνίζεσαι για την αγαπημένη σου Κερύνεια.Και μέχρι την περασμένη Πέμπτη που μας έφυγες για πάντα, αφήνοντας στον πόνο για το χωρισμό στη λατρευτή σου σύντροφο, τα παιδιά, τ' αδέρφια, τ' ανίψια, τους άλλους συγγενείς και τους φίλους και συναγωνιστές σου, που ήταν πάρα πολλοί κι εδώ και στην Ελλάδα, την Κερύνεια σου είχες στο νου και κατοχή της από τον εισβολέα, ήταν ο πιο μεγάλος σου καημός. Έφυγες χωρίς να τη δεις λεύτερη, μετερίζι των ελληνοχριστιανικών ιδανικών, πρωτοπόρα σ' όλους τους εθνικούς αγώνες του Ελληνισμού.
Στο καλό, αγαπημένε μας Γιώργο. Εκεί που θα πας δώσε τα χαιρετίσματα στο Μακάριο, τον Κυπριανό, τον Πολύκαρπο κι όλους τους άλλους που λάμπρυναν με τη δράση τους και τη στάση τους τη σύγχρονη ιστορία μας. Και πες τους ότι υπάρχουν ακόμη Έλληνες στην Κύπρο που επιμένουν να σκέφτονται Ελληνικά. Που μένουν πιστοί στον όρκο τους.


Αιωνία σου η μνήμη

Πηγή: Εφημερίδα Σημερινή

ΕΝΑΣ ΑΓΩΝΑΣ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΩΣΗ

Κυπριακέ λαέ. Του θεού δώρον είναι η ελευθερία. Της θείας ταύτης ευλογίας η μικρά πατρίς μας στερείται από αιώνων πολλών. Ξένος κυρίαρχος της Νήσου μας κατά την τελευταίαν εβδομηκονταετίαν παραμένει η Μεγάλη Βρεττανία.Δια την ανάκτησιν της ελευθερίας της η Κύπρος ουδέποτε έπαυσε να αγωνίζεται. Διαμαρτυρίαι, υπομνήματα, συλλαλητήρια, πρεσβείαι, ουδόλως έτυχον της προσοχής του κυριάρχου, όστις μετεχειρίσθη παν μέσον προς κατάπνιξιν και υπονόμευσιν του εθνικού φρονήματος του Κυπριακού λαού.
Και επήλθε τέλος ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, κατά τον οποίον μεγαλόστομοι ηκούσθησαν εκ νέου αι περί ελευθερίας και αυτοδιαθέσεως των λαών διακηρύξεις του στρατοπέδου των δημοκρατιών, εκ των ηγετών του οποίου ήσαν οι κυρίαρχοί μας Άγγλοι. Εις τον αγώνα εκείνον συνέβαλεν εκ των πρώτων η Κύπρος δια χιλιάδων στρατιωτών και του υλικού της πλούτου, ολοκαύτωμα δε κατέστη η Μήτηρ Ελλάς, δια να εξασφαλίσει δια της θυσίας της και την πρώτην και την τελικήν συμμαχικήν νίκηνΤερματισθέντος όμως του πολέμου, έπεα πτερόεντα απεδείχθησαν αι περί ελευθερίας και δικαιοσύνης επαγγελίαι της Μ. Βρεττανίας και φενάκη αι προς την Ελλάδα και την Κύπρον αφειδείς υποσχέσεις της περί μερισμού των αγαθών της νίκης.
Η μέχρι τούδε στάσις της κυριάρχου δυνάμεως έχει πείσει πάντας, ότι αύτη παραμένει ασυγκίνητος προ της θελήσεως ημών, όπως ενωθώμεν μετά της Μητρός Ελλάδος...
Κυπριακέ λαέ, καλείσαι όπως ηνωμένος και αδιάσπαστος επιτελέσεις και τώρα το προς την δούλην πατρίδα σου καθήκον μετ' ενθουσιασμού.
Δι Ένωσιν και μόνον Ένωσιν, ηγωνίσθης επί τόσα έτη. Ένωσιν και μόνον Ένωσιν καλείσαι να επισφραγίσεις δια της ψήφου σου.
Εμπρός Κύπριοι, όλοι εις τα επάλξεις δια την μάχην του Δημοψηφίσματος, δια την εθνικήν μας αποκατάστασιν, δια την Ένωσιν με την αθάνατον Μητέρα Ελλάδα>>.

8  Δεκεμβρίου 1949

Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ο Β΄