ΖΗΤΑ Ο ΓΓ ΤΟΥ ΟΗΕ - ΓΙΑ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΟΥ ΚΛΙΜΑΤΟΣ «Προσπάθειες και από τις δύο πλευρές»

Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Κι-Μουν κάλεσε τους ηγέτες των δύο κοινοτήτων στην Κύπρο να καταβάλουν προσπάθειες για βελτίωση του κλίματος, με περαιτέρω βελτίωση των σχέσεων σε όλα τα επίπεδα.

Στην έκθεσή του για ανανέωση της θητείας της ΟΥΝΦΙΚΥΠ για άλλους έξι μήνες και η οποία δόθηκε ατύπως στα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, ο κύριος Μπαν τονίζει ότι μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική ισότητα μεταξύ των δύο πλευρών θα αυξήσει τις πιθανότητες για επανένωση του νησιού.

Η Έκθεση, σύμφωνα με τον ανταποκριτή του ΡΙΚ στη Νέα Υόρκη, περιγράφεται ως τεχνοκρατικού χαρακτήρα και δεν υπάρχει αναφορά στις καλές υπηρεσίες του Γενικού Γραμματέα στο Κυπριακό, όπως είχε ζητήσει το Συμβούλιο Ασφαλείας. Αυτό θα γίνει προφορικώς από τον Αλεξάντερ Ντάουνερ ο οποίος θα βρίσκεται στη Νέα Υόρκη στις 15 Ιανουαρίου.

Περιορισμένες επίσης και ηπιότερες σε σύγκριση με την προηγούμενη έκθεσή του, είναι οι αναφορές του κυρίου Μπαν στα κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Είναι αναφέρει σημαντικό και οι δύο κοινότητες να επωφεληθούν από τον όποιο πλούτο βρεθεί. Εμμένω, προσθέτει, στην άποψη ότι οι εξελίξεις αυτές, αποτελούν ισχυρό κίνητρο για την εξεύρεση λύσης και για τις δύο πλευρές.

http://www.politis-news.com

Αέριο: πλούτος ισχύος ή αχίλλειος πτέρνα;

Του Δρα Γιάννου Χαραλαμπίδη

Επί μακρόν από αυτές τις στήλες αναφερόμαστε φορτικά, σε ανύποπτο χρόνο, στο κλασικό δίλημμα των διεθνών σχέσεων: Κανόνια ή βούτυρο; Μια απάντηση, η οποία βεβαίως δόθηκε από τους ρεαλιστές, οι οποίοι υποστήριξαν και υποστηρίζουν: Και κανόνια και βούτυρο. Παλαιότερα, κυρίως επί εποχής Πρωθυπουργίας Σημίτη, η αντίληψη περί της ενίσχυσης της άμυνας αντιμετωπιζόταν με χλευασμό. Το ίδιο έπραττε και η νεοφιλελεύθερη δεξιά, η οποία στήριζε και στηρίζει τα πάντα στο χρήμα. Προβαλλόταν, μάλιστα, ο ισχυρισμός: Εμείς δεν είμαστε Τουρκία. Έχουμε οικονομία και πλούτο, δεν θέλουμε όπλα, δηλαδή κανόνια. Κάποιοι μάλιστα, όπως ο πρώην Πρόεδρος Γ. Βασιλείου και άλλοι αριστεροί και νεοφιλελεύθεροι, μιλούσαν για μετατροπή της Κύπρου σε ανοχύρωτη πολιτεία.

Τουρκικά κανόνια, κυπριακό βούτυρο

Σήμερα, οι υποστηρικτές της ανοχύρωτης πολιτείας και της μειωμένης άμυνας διαψεύδονται από τα γεγονότα και συλλαμβάνονται αδιάβαστοι. Η Τουρκία έχει και κανόνια και βούτυρο, δηλαδή ανάπτυξη. Και τώρα θέλει το φυσικό μας αέριο. Τον πλούτο μας. Εμείς δεν έχουμε ούτε κανόνια ούτε οικονομία. Τα έχουμε διαλύσει και τα δυο. Διαθέτουμε όμως βούτυρο, τον οποίον δεν δυνάμεθα να προστατεύσουμε, διότι δεν έχουμε κανόνια ούτε χρήματα για τον σκοπό αυτό, τουλάχιστον επί του παρόντος. Βεβαίως, δεν έχουμε ούτε και αξιόπιστες συμμαχίες για να προστατεύσουμε το βούτυρό μας. Απόδειξη τούτου είναι ότι οι Τούρκοι αλωνίζουν εντός της κυπριακής ΑΟΖ, χωρίς να μπορούν οι Κυπριακές Ένοπλες Δυνάμεις να πράξουν οτιδήποτε.

Ούτε καν να τους παρακολουθήσουν, διότι τα ραντάρ μας δεν καλύπτουν ολόκληρη την ΑΟΖ. Και το γεγονός ότι έγιναν οι γεωτρήσεις στο οικόπεδο 12 οφείλεται στη συγκυρία συμφερόντων με τις ΗΠΑ -λόγω Noble- και με το Ισραήλ. Όμως, εφόσον δεν υπάρχει, κυρίως με το Ισραήλ που είναι περιφερειακή δύναμη, σταθερή στρατηγική συμμαχία, καμιά ασφάλεια δεν μπορεί να υπάρξει. Το φυσικό αέριο, από εργαλείο ισχύος, υπάρχει ο κίνδυνος να εξελιχθεί σε αχίλλειο πτέρνα. Δηλαδή, σε εργαλείο εκβιασμών και για τη λύση και για την εκμετάλλευσή του.

Από τη Μαρμαρίδα στην Αλεξανδρέττα

Οι Τούρκοι είναι πάντοτε ξεκάθαροι στους στόχους τους. Τους οποίους μάς κοινοποιούν. Χωρίς εμείς να τους λαμβάνουμε υπόψη. Από τα μέσα της δεκαετίας του ΄90, ο μακαρίτης Ισμαΐλ Τζέμ, ως Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, σε κάθε του επίσκεψη στο εξωτερικό εξηγούσε πώς η χώρα του θα καταστεί κεντρικός ενεργειακός κόμβος και τον τρόπο με τον οποίο θα αναστήσει τον δρόμο του μεταξιού αλλά σε νέα μορφή, υπό την έννοια ότι θα ελέγχει τις οδούς των πετρελαίων. Και για να επιτύχει τον στόχο αυτόν, η Τουρκία θα έπρεπε να είχε ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, καθότι χωρίς στρατιωτική ισχύ και ασφάλεια δεν μπορείς να κάνεις «business».

Έπρεπε, βεβαίως, να διαθέτει και κάτι άλλο: Γεωπολιτικό έλεγχο της περιοχής από τη Μαρμαρίδα ώς την Αλεξανδρέττα. Εξού και η θεωρία της τουρκικής λίμνης, που σημαίνει ότι εσαεί το βόρειο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου και δη η περιοχή του Αποστόλου Ανδρέα, ένεκα Τσεϊχάν, έπρεπε και πρέπει να τελεί υπό τουρκικό έλεγχο και κατοχή. Τον Σεπτέμβριο του 2011, ο Τούρκος Πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν ήταν σαφής: Όπως είπε, η θαλάσσια περιοχή της γειτονιάς μας είναι μια τουρκική λίμνη.

Τουρκική vs ελληνική λίμνη

Οι δηλώσεις των αξιωματούχων της Άγκυρας περί τουρκικής λίμνης δεν είναι τυχαίες. Με βάση το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, η Τουρκία, ως προς το θέμα της ΑΟΖ, περιορίζεται στα παράλιά της. Από την περιοχή της Κρήτης και της Ρόδου και δη του Καστελόριζου, ώς την ΑΟΖ του Ισραήλ

ΕΠΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΡΙΒΑ-ΔΙΓΕΝΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΦΙΛΟΙ , ΤΑ ΔΥΟ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΘΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΟΥΝ ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2014  ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΓΡΙΒΑ-ΔΙΓΕΝΗ. ΟΣΟΙ 

ΕΠΙΘΥΜΕΙΤΕ ΝΑ ΤΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΘΕΙΤΕ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΕΤΕ ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΣΤΟ 210 3628976 ΣΤΗΝ 

ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΗ ΤΙΜΗ ΤΩΝ 40 Ε ΜΕ ΤΑ ΕΞΟΔΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΔΙΚΑ ΜΑΣ.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ * Βιβλιοπωλείο Ιωάννου Χρ. Γιαννάκενα

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ

Χαρ. Τρικούπη 14, τ.κ. 106 79 ΑΘΗΝΑ * Τηλ. 210 3628976 - 210 6440 021 και τοτ. 210 3638435

www.hellasbooks.gr και e-mail:acroceramo@hellasbooks.gr

facebook: ΠΕΛΑΣΓΟΣ – ΟΜΑΔΑ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ

http://enotikokinima.blogspot.gr/

Ο σουλτάνος διχάζει την Τουρκία με φανατισμό – Οι επενδυτές ξεφορτώνονται τα τουρκικά ομόλογα

Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

Χρειάστηκαν λιγότεροι από 24 μήνες από τον Νοέμβριο του 2011, όταν οι αναγνώστες του περιοδικού «ΤΙΜΕ» ανακήρυσσαν πρόσωπο της χρονιάς τον Ταγίπ Ερντογάν, μέχρι τη στιγμή που άρχισε η διαδικασία αποκαθήλωσης του ανθρώπου που πίστεψε ότι μπορεί να γίνει (και σχεδόν το πέτυχε) «Σουλτάνος» μιας μεγάλης και ισχυρής ισλαμικής Τουρκίας.

Η μεγάλη μάχη και σύγκρουση στην Τουρκία τώρα μόλις έχει ξεκινήσει και ο Ταγίπ Ερντογάν είναι ένας ιδιαίτερα σκληρός και ανθεκτικός παίκτης, καθώς αντλεί δύναμη από την ισχυρή επιρροή που ασκούν ακόμη ο δημαγωγικός λόγος του και η ισλαμική «ταυτότητά» του, σε ένα πολύ σημαντικό τμήμα του τουρκικού λαού.

Οι καταιγιστικές εξελίξεις των τελευταίων δύο εβδομάδων, αποτέλεσμα σε μεγάλο βαθμό της σύγκρουσης για τη νομή της εξουσίας στη «μετακεμαλική» Τουρκία, μεταξύ του Τ. Ερντογάν ως πιο σημαντικού εκπροσώπου της «Εθνικής Αποψης» (Milli Gorus) και του Φετουλάχ Γκιουλέν και της «Κοινότητάς» του που εκπροσωπούν το φιλελεύθερο Ισλάμ της παράδοσης του Σαΐντ Νουρσί, δημιουργούν νέα εκρηκτικά δεδομένα στη γειτονική χώρα, που το 50% των πολιτών είναι σταθερά αντίθετο στην ισλαμική και αυταρχική ατζέντα του ΑΚΡ.

Η ευρωπαϊκή ατζέντα

Η σύγκρουση αυτή όμως δημιουργεί σοβαρές ανησυχίες όχι μόνο για τη σταθερότητα αλλά και για τον στρατηγικό προσανατολισμό της Τουρκίας, καθώς η τροπή της παρούσας κρίσης την απομακρύνει ακόμη περισσότερο από την ευρωπαϊκή ατζέντα της. Ο Ερντογάν ταυτίζει πλέον τον εαυτό του και την πολιτική τύχη του με την ίδια την τύχη της Τουρκίας, μια προσέγγιση ιδιαίτερα επικίνδυνη και εμφυλιοπολεμική, καθώς επιχειρεί να ενοχοποιήσει ως «αντεθνική» κάθε αποκάλυψη για τα σκάνδαλα της κυβέρνησής του, ακόμη και την άσκηση κριτικής προς την κυβερνητική πολιτική.

Σε συγκέντρωση του κόμματός του κάλεσε τους οπαδούς του να αγωνιστούν εναντίον όλων των «λόμπι του χάους» χαρακτηρίζοντας τη «νέα εποχή» τόσο σημαντική όσο και τον «Πόλεμο της Ανεξαρτησίας» (του Κεμάλ εναντίον του Ελληνικού Στρατού στη Μικρά Ασία). Η «συνωμοσία αυτή δεν στρέφεται απλώς εναντίον του κυβερνώντος κόμματος και του πρωθυπουργού, αλλά εναντίον του έθνους των 76 εκατομμυρίων πολιτών», είπε ο Ερντογάν.

Ο Τούρκος ηγέτης βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα πρωτοφανές σκάνδαλο διαφθοράς το οποίο έχει αγγίξει τον στενό πυρήνα του κυβερνητικού επιτελείου του και απειλεί να του αφαιρέσει το πιο σημαντικό επιχείρημά του, αυτό του «Σταυροφόρου» της διαφάνειας και του αμείλικτου πολέμιου της διαφθοράς.

Ο Ταγίπ Ερντογάν, ύστερα από έντεκα χρόνια στην εξουσία

Γκιούλ και Μπαμπατζάν: Δεν είναι φανατικοί, δεν είναι επικίνδυνοι λένε στην Ουάσιγκτον…

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Οι περισσότεροι αναλυτές δείχνουν να έχουν εκπλαγεί με το νέο «πρόσωπο» του αυταρχικού ηγέτη, που εμφάνισε ο Ταγίπ Ερντογάν το τελευταίο διάστημα. Κάνουν και τώρα λάθος, όπως έκαναν και πριν, όταν τον υμνούσαν ως ένα ισλαμιστή μεν, αλλά μετριοπαθή ηγέτη, που εμπνέεται από τα δημοκρατικά ιδανικά.

Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας έχει ένα και μοναδικό πρόσωπο από την ημέρα που εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή της γειτονικής χώρας. Και οφείλω να αναγνωρίσω ότι οι Αμερικανοί διπλωμάτες που υπηρέτησαν στην Τουρκία, ενημέρωσαν έγκαιρα τους προϊσταμένους τους, και για τον βούρκο της διαφθοράς και για τις απολυταρχικές τάσεις του. Οταν τον κυριαρχούσε η οξύτατη κλειστοφοβία, θα μπορούσε και να παρουσιάσει βίαιες διαθέσεις έλεγαν.. Και πόσο δίκιο είχαν… Αλλωστε, εάν έχετε το χρόνο να παρακολουθήσετε ένα οποιοδήποτε βίντεο των δημόσιων ομιλιών του, ιδιαίτερα σε προεκλογική περίοδο, θα δείτε από μόνοι σας το …θέαμα.

Η Αμερική προχώρησε σε στρατηγική απόφαση να συνεργαστεί μαζί του, ακόμα και όταν υπέστη την απόλυτη προδοσία από τον Ταγίπ Ερντογάν τον Μάιο του 2003, για ένα και μοναδικό λόγο: η αμερικανική γραφειοκρατία είναι χειρότερη από το Βατικάνο. Δύσκολα αλλάζει θέσεις και πολιτική, ακόμα και αν οι ίδιοι οι γραφειοκράτες αναγνωρίζουν ότι περπατούν σε λάθος μονοπάτι. Πιστεύω επίσης –και ας με συγχωρέσουν οι φίλοι Αμερικανοί διπλωμάτες- πως η γραφειοκρατία του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ αντιμετωπίζει με κόμπλεξ και ένα περίεργο φόβο την Τουρκία λόγω της στρατηγικής της σχέσης. Είναι γνωστό άλλωστε, ότι και ο Ερντογάν, και ο ανίδεος Αχμέτ Νταβούτογλου έχουν προσβάλει αρκετές φορές Αμερικανούς συνομιλητές τους -ο τελευταίος την πρώην υπουργό Εξωτερικών, Χίλαρι Κλίντον, η οποία ύψωσε με τη σειρά της τη φωνή της και το επεισόδιο έληξε εκεί…

Το ιδανικό για την Ουάσιγκτον, αν και ουδείς τολμά να το εκστομίσει, είναι μία Τουρκία όπου η παλαιά φρουρά του στρατού –όχι η νέα που πιστεύει στο φανατικό ισλάμ- θα έχει το πάνω χέρι και η κυβέρνηση θα αποτελείται από τους Κεμαλιστές, που εσχάτως τείνουν να εκλείψουν. Βεβαίως, δεν θα τους χαλούσε καθόλου, εάν αναλάμβανε τα ηνία της χώρας μία ομάδα υπό τον Αμντουλλάχ Γκιούλ και τον Αλί Μπαμπατζάν. Εχουν δοκιμαστεί, δεν είναι φανατικοί και δεν θεωρούνται επικίνδυνοι λένε στην Ουάσιγκτον…

Read more: http://mignatiou.com/?p=18638#ixzz2p8r1uvn0

Στην Κύπρο για νέα αξιολόγηση οι δανειστές στις 28 Ιανουαρίου Αρχή με αποκρατικοποιήσεις ενόψει της καθόδου της Τρόικας

Λευκωσία: Το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων, το τραπεζικό σύστημα, ο νόμος πλαίσιο για τα δημόσια οικονομικά και το νέο σύστημα κοινωνικής-επιδοματικής πολιτικής της κυβέρνησης αποτελούν τα τέσσερα σημεία κλειδιά για τη νέα αξιολόγηση της προόδου εφαρμογής της δανειακής σύμβασης της χώρας μας. Το κλιμάκιο της Τρόικας, αναμένεται να βρίσκεται στο νησί για τη νέα αξιολόγηση του μνημονιακού προγράμματος μεταξύ 28 Ιανουαρίου και 12 Φεβρουαρίου. 

Σε δηλώσεις του στον «Φ» ο υπουργός Οικονομικών, Χάρης Γεωργιάδης, τόνισε πως το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων αποτελεί χωρίς αμφιβολία ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που θα εξεταστεί στην επόμενη αξιολόγηση της Τρόικας. Θα πρέπει, μέχρι τότε, συνέχισε, να επικυρωθεί η νομοθεσία που θα καθορίζει τον τρόπο υλοποίησης του προγράμματος.

«Σημαντικό, επίσης, θεωρώ τον Νόμο Πλαίσιο που θα διέπει τη διαχείριση των δημοσίων οικονομικών και ο οποίος μεταξύ άλλων προβλέπει τη θεσμοθέτηση του μεσοπρόθεσμου δημοσιονομικού πλαισίου, νέες διαδικασίες ελέγχου και διαχείρισης του προϋπολογισμού και την ίδρυση ανεξάρτητου δημοσιονομικού συμβουλίου», συμπλήρωσε ο κ. Γεωργιάδης.

Εκτιμά επίσης ότι θα δοθεί βαρύτητα και στην πρόοδο που θα έχει επιτευχθεί μέχρι τότε σε σχέση με το νέο σύστημα κοινωνικής-επιδοματικής πολιτικής, το οποίο θα βασίζεται στο ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα.

Από την ατζέντα της Τρόικας, βεβαίως δεν θα λείπει και η επαναξιολόγηση της όλης κατάστασης στο τραπεζικό σύστημα και τους τραπεζικούς περιορισμούς στη διακίνηση κεφαλαίων.

Στην επέτειο του Ενωτικού Δημοψηφίσματος, εκδήλωση ΚΥΚΕΜ και Εθνοφυλάκων “Ακρίτες” στη Λεμεσό, με θέμα: “από την Ένωση στη Διζωνική”

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Εκδήλωση Κυπριακού Κέντρου Μελετών και

Συνδέσμου Εθνοφυλάκων «Ακρίτες»

στη Λεμεσό, στις 15 Ιανουαρίου, ημέρα Τετάρτη, ώρα 20.00,

στο αμφιθέατρο ΤΕΠΑΚ με θέμα:

«Από την Ένωση στη Διζωνική»

Ομιλητές:

Χρήστος Ιακώβου: Η συρρίκνωση στόχων του Κυπριακού  Ελληνισμού

Φοίβος Κλόκαρης: Η Ασφάλεια στα πλαίσια της Λύσης

Τηλέφωνα επικοινωνίας: 99652587, 99440041

Λογαριασμοί για το 2014

Με τον Λάζαρο Μαύρο

Σ Τ Ο Ν ΕΤΗΣΙΟ λογαριασμό εθνικών κερδοζημιών, το μόλις λήξαν 2013 υπήρξε χειρότερο του 2012, όπως, με την πλειονότητα των πραγματιστικά σκεπτομένων, προέβλεψε 1.1.13 κι αυτή η στήλη. Ανίκανοι κι ανεπαρκέστατοι ηγέτες, της πρωταίτιας Κομματοκρατίας, υποδούλωσαν το 2012 την Κυπριακή Δημοκρατία στην Τροϊκοκρατία...

Ι Σ Α Ξ Ι Ω Ν , ΦΕΥ, προσόντων διάδοχοί τους, υποτάχθηκαν και στο «κούρεμα» μετατροπής της σε παγκόσμιο «πειραματόζωο». Χωρίς καν το αποκούμπι της πανεθνικής αλληλεγγύης, αφού ήδη η μητέρα Ελλάδα βρίσκεται στα ίδια και αθλιότερα χάλια, αποδυναμώθηκαν, έτι περαιτέρω, όλοι οι Συντελεστές Εθνικής Ισχύος της ΚΔ:
- Η χρεοκοπημένη οικονομία τής Δανείου Υποτελούς πολιτείας.
- Η όση απέμεινε στην κατάντια της Αμυντική της Θωράκιση.
- Η πληττόμενη, απ’ τη διεύρυνση της ανεργίας και κοινωνικής δυστυχίας, κοινωνική της συνοχή.
- Η παραλυμένη κρατική και θεσμική της οργάνωση.
- Η υπό εξαφάνιση αφοσίωση κι εμπιστοσύνη τών πολιτών στους διαπλεκόμενους και διεφθαρμένους κομματικούς θεσμούς του πολιτεύματος και στους επικεφαλής του πολιτικού της συστήματος κομματάρχες.
- Η επιπρόσθετη κατάρρευση του εθνικού φρονήματος κι η μείωση της πατριωτικής αυτοπεποίθησης.
- Ιδίως η απόγνωση του λαού, που κόβει και των ελπίδων τις φτερούγες, απ’ την επαναλαμβανόμενη τραυματική εμπειρία ότι δεν διαθέτει ΕΝΑΝ ΑΞΙΟ, λαοπρόβλητο ηγέτη, ικανό να οδηγήσει τον λαό κι όλες τις δυνατότητες του κράτους σε μια νέα Εθνική Στρατηγική ανόρθωσης, αποτελεσματικής αντίστασης κι αποτελεσματικότερης διεκδίκησης της απελευθέρωσης των σκλαβωμένων εδαφών της Κύπρου.

Μ Ο Ν Η ΑΠΟΦΕΥΧΘΕΙΣΑ, προσώρας, χειρότερη και τελειωτική ζημιά, η διάλυση της ΚΔ κι η μετατροπή της μεγαλονήσου σε συγκυριαρχούμενο από τους Τούρκους διζωνικό προτεκτοράτο. Ευτυχώς, προς το παρόν,

Το μελανό στίγμα της παραπληροφόρησης στην Κύπρο

Στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος» φιλοξενήθηκε σήμερα ένα άκαιρο άρθρο, που κάνει δριμεία επίθεση κατά του Εθνικού Λαϊκού Μετώπου (Ε.ΛΑ.Μ.) άνευ λόγου και αιτίας. Αποδεικνύουν κατ’ αυτόν τον τρόπο τον φόβο που έχει κυριεύσει κάποιους βλέποντας την ραγδαία άνοδο του Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος δημοσκοπικά αλλά και την απήχηση που έχουν στην κοινωνία οι θέσεις και οι απόψεις του. Τρέχουν να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα, ενώ παράλληλα προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο όσο είναι ακόμη καιρός με γελοίες τακτικές και τεχνάσματα.

Βλέπουμε να παρουσιάζουν το γνωστό αναμασημένο και χιλιοειπωμένο παραμύθι, με την γνωστή πλέον μέθοδο λάσπης αλλά και την κούφια συνθηματολογία κατά του κινήματος μας. Το γεγονός αυτό είναι έκδηλο από τον τίτλο του και μόνο, « Το μελανό στίγμα του φασισμού στην Κύπρο», το  οποίο συνοδεύεται από μια φωτογραφία από πορεία του Εθνικού Λαϊκού Μετώπου (Ε.ΛΑ.Μ.).

Δυστυχώς για την συγγραφέα του άρθρου, αλλά και τους όμοιους της, δεν αποτελεί πρόβλημα η παρουσία κατοχικού στρατού στην Κύπρο, η παράνομη εισβολή και κατοχή εδάφους του νησιού, ο εποικισμός που αποτελεί έγκλημα πολέμου (ψιλά γράμματα για κάποιους), ούτε η οικονομική κατάπτωση της κοινωνίας, η αύξηση στα κοινωνικά παντοπωλεία, η λαθρομετανάστευση, η ανεργία, η υποταγή μας στους διεθνείς τοκογλύφους και η υποδούλωση ενός ολόκληρου λαού σε ένα μνημόνιο που οδηγεί σε αδιέξοδο και τα μυριάδες άλλα προβλήματα που ταλανίζουν όλη την Κυπριακή κοινωνία σήμερα, από τον πιο μεγάλο σε ηλικία εως τον πιο μικρό.

Ενώ μέσα από άκρατο λαϊκισμό και λίγες γραμμές προσπαθεί να σκιαγραφήσει το που και το πως κινείται το Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα, όμως σε κανένα σημείο του άρθρου δεν πρόβαλε ουδεμία από τις θέσεις μας και σε πιο σημείο διαφωνεί με αυτές, δείχνοντας πόσο ατεκμηρίωτα είναι όλα όσα μας κατηγορεί.

Δεν θα μπούμε στην διαδικασία να απαντήσουμε στα περί φασιστικών και νεοναζιστικών επιθέτων που μας προσάπτονται ακόμα μια φορά, αφού είναι χιλιάδες οι φορές που ασκήσαμε το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, και τονίσαμε ότι είμαστε Έλληνες Εθνικιστές, σε σημείο μάλιστα που κατάντησε κουραστικό για τον λαό.

Μαζικός φόβος και ανασφάλεια – Έρευνα για τη συμπεριφορά κυβέρνησης και κομμάτων

ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Σε περιόδους κρίσης, επιστρατεύονται ως πολιτικά εργαλεία ο φόβος, τα διλήμματα και γενικά οι ρητορικές της επιβολής. Είναι αυτές οι πρακτικές αποτέλεσμα πολιτικής αδυναμίας ή μια προσφιλή πρακτική επιβολής πολιτικών;

Τον περασμένο Μάρτιο, η Κύπρος βρέθηκε ενώπιον νέων δεδομένων μετά τον οδοστρωτήρα που πέρασε πάνω από την οικονομία της χώρας, ως αποτέλεσμα των αποφάσεων του Eurogroup( κούρεμα καταθέσεων, κλείσιμο μιας τράπεζας, περιορισμοί στις συναλλαγές).

Μια σημαντική και άκρως ενδιαφέρουσα έρευνα έκανε η Ομάδα Έρευνας σε Ρητορική Επικοινωνία και Πειθώ  του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιά. Η ερευνητική ομάδα αποτελούμενη από τους Κωνσταντίνο Αγγέλου, Νίκο Κουτσιμπογιώργο και Βαρβάρα Κωνσταντίνου  υπό την επιστημονική  καθοδήγηση του Αθανάσιου  Ν. Σαμαρά και της Μυρσίνης Δογάνη εξέτασε  τη λειτουργία του φοβικού επιχειρήματος, την κρατική αυτοεικόνα και τη διαμόρφωση πολιτικής, βάσει ποιοτικής ανάλυσης των διαγγελμάτων του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, και των πρακτικών της Κυπριακής Βουλής, αναφορικά με το μνημόνιο.

Το βασικό συμπέρασμα της έρευνας είναι πως όταν οι πολιτικές επιλογές είναι συγκεκριμένες και περιορισμένες, ο πολιτικός λόγος προσπαθεί να πείσει δια του πάθους και ήθους, αντί των λογικών επιχειρημάτων. Ο διάχυτος και μαζικός φόβος, η γενικευμένη ανασφάλεια, όπως αυτά υπαγορεύονται από τον πολιτικό λόγο για την ενδεχόμενη απειλή προς τον δεκτή του μηνύματος, αποτελούν μια μορφή άσκησης εξουσίας, που στηρίζεται στην διαχείριση των ενστίκτων. Στην περίπτωση της Κύπρου το διακύβευμα παρουσιάζεται ως το υψηλότερο δυνατό, επειδή αφορά τη θεσμική συνέχεια και την οικονομική ανεξαρτησία της χώρας. Στα δύο πρώτα διαγγέλματα και στα κοινοβουλευτικά πρακτικά παρατηρείται αυξημένη χρήση επίκλησης φόβου, καθώς βρίσκονται σε εξέλιξη οι διαπραγματεύσεις και η διαδικασία διαμόρφωσης των μνημονιακών όρων, επομένως διακυβεύεται το κοινωνικο-πολιτικό μέλλον της χώρας. Αντίθετα, στο τρίτο διάγγελμα παρατηρείται μειωμένη στρατηγική κινητοποιήση φόβου, καθώς έχει ολοκληρωθεί ο κύκλος διαπραγματεύσεων.

ΔΙΑΓΓΕΛΜΑΤΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ

Στο πρώτο διάγγελμά του( 17 Μαρτίου) αναφορικά με το μνημόνιο, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ξεκινά με το συγκεκριμένο πλαίσιο. Η λέξη-κλεδί είναι το ρήμα «οδηγήθηκε» που δείχνει πως κάποιος έφερε τη χώρα σε αυτή τη δύσκολη θέση. Παρουσιάζεται, δηλαδή, η χώρα ως το αθώο θύμα, επομένως και κάθε πολίτης ξεχωριστά αποτελεί αθώο θύμα. Έχει παρατηρηθεί πως σε προεδρικές ομιλίες τα προβλήματα φέρονται να δημιουργούνται από εξωτερικούς παράγοντες, ώστε το κοινό να μη νιώσει υπαίτιο, αλλά να εσωτερικεύσει τον ρόλο του αθώου θύματος.

Καθυστέρηση στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου του Λεβιάθαν

Η αυστραλιανή εταιρεία Woodside Petroleum, που συμμετέχει στην κοινοπραξία για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου Λεβιάθαν, με την κατασκευή μονάδας υγροποίησης φυσικού αερίου (LNG), στο Ισραήλ, δήλωσε ότι εξετάζει άλλες εναλλακτικές λύσεις για την περίπτωση που δεν καθορισθούν οι λεπτομέρειες άντλησης φυσικού αερίου από τα κοιτάσματα Λεβιάθαν, το πρώτο εξάμηνο του 2014.

Αυτό αναφέρεται στην ανταπόκριση του Jonathan Ferziger από το Τελ Αβίβ στο BLOOMBERG με τίτλο «Israel Gas Riddle Has Woodside, Gazprom Hanging: Israel Markets».

Αφού πέρασαν δύο χρόνια μέχρι να αποφασίσει η ισραηλινή κυβέρνηση το ποσοστό του φυσικού αερίου που θα διαθέσει για εξαγωγή, καθυστερεί τώρα την υπογραφή των συμφωνιών για την επίλυση άλλων θεμάτων όπως του χώρου όπου θα κατασκευαστούν οι μονάδες διύλισης, ενώ οι εταίροι δεν έχουν αποφασίσει για τον τρόπο μεταφοράς του καυσίμου.

Όπως δήλωσε προς τους δημοσιογράφους και αναλυτές, στις 10 Δεκεμβρίου, ο εκτελεστικός διευθυντής της Woodside Petroleum, Peter Coleman, θα πρέπει να υπάρξει ένας πειστικός επενδυτικός φάκελος, λόγω του ύψους της επένδυσης και της σημασίας της απόφασης. 

Όπως επισημαίνεται, μεταξύ άλλων, μεταξύ των προτάσεων που είχαν διατυπωθεί για τις εξαγωγές του φυσικού αερίου από τον Λεβιάθαν περιλαμβάνονταν η κατασκευή ενός αγωγού προς την Ελλάδα ή η συνεργασία με την Κύπρο για την κατασκευή κοινής μονάδας LNG.

Ο Peter Coleman απέρριψε τους ισχυρισμούς ότι οι εταίροι του Λεβιάθαν εξέτασαν εναλλακτικές λύσεις πέραν της κατασκευής μονάδας LNG από την Woodside Petroleum. «Υπάρχει ακόμη η δυνατότητα για την δημιουργία προστιθέμενης αξίας από την Woodside εντός της κοινοπραξίας, και θέλω να διαβεβαιώσω τους μετόχους ότι είμαστε αποφασισμένοι να διασφαλίσουμε μια εμπορική λύση που θα έχει προστιθέμενη αξία» τόνισε ο Peter Coleman.

http://www.bloomberg.com/news/2013-12-29/israel-gas-riddle-has-woodside-gazprom-hanging-israel-markets.html

Παράνομη η κατοχύρωση 2 ευρωεδρών σε Τ/κ

Ερωτήματα εγείρονται μετά την δήλωση του Υπουργού Εξωτερικών, Ιωάννη Κασουλιδη, για εκλογή μέχρι και δύο Τ/κ ευρωβουλευτών κατά τις προσεχείς ευρωεκλογές. 

Όπως επεσήμαναν πολικοί αναλυτές στο Sigmalive,  το θέμα της υιοθέτησης νομοθετικών μέτρων, με στόχο την εκλογή συγκεκριμένου αριθμού Τ/κ στο ευρωκοινοβούλιο, έρχεται σε αντίθεση με τις σχετικές πρόνοιες της ΕΕ, βάση των οποίων ο οποιοσδήποτε μπορεί να υποβάλει υποψηφιότητα και να εκλεγεί ευρωβουλευτής ενός κράτους, είτε ως ανεξάρτητος είτε με κομματικό σχηματισμό.

Το δικαίωμα ανήκει σε όλους τους ευρωπαίους πολίτες ανεξαρτήτως εθνικότητας, καθώς ο εθνολογικός διαχωρισμός θεωρείται ρατσιστική διάκριση. Η Κύπρος διαθέτει έξι έδρες,  χωρίς οποιαδήποτε εθνολογική διάκριση

Στην περίπτωση της Κύπρου, Τ/κ μπορούν να διεκδικήσουν έδρες στο ευρωκοινοβούλιο, νοουμένου ότι εγγράφονται κανονικά στους εκλογικούς καταλόγους της Κυπριακή Δημοκρατίας. Ωστόσο, δεν μπορεί να υπάρξει ποσόστωση, βάση της οποίας συγκεκριμένα δύο από τις έξι έδρες της Κύπρου θα πρέπει να δοθούν σε Τ/κ, ακόμα και αν υπάρξει ομοσπονδιακή λύση του κυπριακού.
Άλλο ερώτημα που εγείρεται είναι ποια θα ήταν τα κίνητρα για έναν Τ/κ, ο οποίος θα διαγραφόταν από τους «εκλογικούς καταλόγους» των κατεχομένων, για να εγγραφεί στους καταλόγους της ΚΔ, με στόχο να εκλεγεί ή και να εκλέξει.

Κληθείς από το Sigmalive να σχολιάσει το θέμα, ο Πρόεδρος της Βουλής, Γιαννάκης Ομήρου αρκέστηκε να δηλώσει ότι το ζήτημα πρέπει να μελετηθεί. Παρουσιάστηκε παράλληλα επιφυλακτικός στο ενδεχόμενο νομοθετικών ρυθμίσεων επί της εκλογικής διαδικασίας, παραμονές εκλογών.

Ερωτηματικά και για το σενάριο παρατηρητών

Επιδέξιοι χειρισμοί από την Άγκυρα Το τουρκικό παιχνίδι της «επιτροπής ακινήτων» -

Εκατοντάδες Ελληνοκύπριοι έχουν περάσει μέχρι τώρα στα κατεχόμενα προκειμένου να καταχωρήσουν αίτηση στην «επιτροπή ακινήτων περιουσιών» που δημιούργησε η Τουρκία, εκτελώντας τις σχετικές αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Μέσα στα εφτά χρόνια λειτουργίας της (ξεκίνησε το 2006) η «επιτροπή» μέσα από έναν επιδέξιο χειρισμό από μέρους της Άγκυρας μετατράπηκε από ένα απλό όργανο επίλυσης ζητημάτων περιουσίας (και αυτή ήταν και η λογική που κυριάρχησε στις αποφάσεις του ΕΔΑΔ) σ’ ένα όργανο διευθέτησης μιας από τις πλέον σοβαρές πτυχές του κυπριακού προβλήματος, περιουσιακό και εδαφικό.

Από τον Μάρτη του 2010 και την απόφαση στην υπόθεση «Δημόπουλος και άλλοι εναντίον Τουρκίας» η «επιτροπή» έχει καταστεί μέρος της διαδικασίας των διαπραγματεύσεων επίλυσης του Κυπριακού καθώς η τουρκική πλευρά παραπέμπει στο εν λόγω όργανο για τις διευθετήσεις σε όσα προβλήματα αφορούν περιουσίες, αλλά και το εδαφικό.

Η λειτουργία της «επιτροπής» μπορεί να χωριστεί σε δύο συγκεκριμένες περιόδους. Από το 2006 μέχρι το 2009 και από 2010 μέχρι σήμερα. Στις δύο αυτές περιόδους βλέπουμε δύο διαφορετικές εικόνες τόσο αριθμητικά όσο και κοινωνικά. Από τον Μάρτη του 2006 οπόταν λειτούργησε η «επιτροπή» (με την πρώτη της μορφή) μέχρι και το τέλος του 2009 οι καταχωρήσεις ήταν μόλις 443. Σημαντικός μεν αριθμός για εκείνη την περίοδο, αλλά σίγουρα πολύ κάτω από τους αριθμούς που καταγράφηκαν στη συνέχεια.

Πιο συγκεκριμένα το 2006 καταχωρήθηκαν 100 αιτήσεις και το 2007 έφτασαν τις 197. Τα επόμενα δύο χρόνια υπήρξαν σημαντική μείωση στις καταχωρήσεις 76 το 2008 και 70 το 2009. Κι αυτό είχε να κάνει με δύο παράγοντες: πρώτον τις διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό και την εντύπωση ότι μπορούσε να υπάρξει διευθέτηση και δεύτερον, ότι δεν υπήρχε ακόμα μια ξεκάθαρη εικόνα ως προς το στάτους της «επιτροπής» καθώς βρισκόταν σε εξέλιξη στο ΕΔΑΔ η εκδίκαση της «Δημόπουλος».

Στα πρώτα τέσσερα χρόνια λειτουργίας της «επιτροπής» τα άτομα που προχώρησαν στην καταχώρηση αιτήσεων μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες. Αυτούς που ήθελαν να πάρουν χρήματα για την περιουσία τους στα κατεχόμενακαι σε αυτούς που ζητούσαν αποζημίωση για την απώλεια χρήσης (κατά τον ίδιο τρόπο γίνονταν οι προσφυγές στο ΕΔΑΔ). Κοινό χαρακτηριστικό και των δύο κατηγοριών ήταν πως γνώριζαν πολύ καλά τι έκαναν και γιατί πήγαιναν στην «επιτροπή» ανεξαρτήτως του ότι υπήρχε διαφορετική προσέγγιση.

Τους πρώτους δύο μήνες του 2010 παρατηρείται ένα σχετικό πάγωμα των καταχωρήσεων προσφυγών σε αναμονή της απόφασης του ΕΔΑΔ με την οποία θα ξεκαθάριζε το σκηνικό σ’ ό,τι αφορά την «επιτροπή» και τις προσφυγές Ελληνοκυπρίων στο Στρασβούργο. Με την έκδοση της απόφασης παρατηρείται η πρώτη σημαντική άνοδος στις καταχωρήσεις από πλευράς Ελληνοκυπρίων. Μέχρι το τέλος του 2010 διπλασιάζονται οι έως τότε καταχωρήσεις καθώς προστίθενται άλλες 397.

Κύμα πιέσεων με αποδέκτη τη Λευκωσία Βρετανο-σουηδικό παραλήρημα για ξεπάγωμα τουρκικών κεφαλαίων

Βρυξέλλες: Κύμα πιέσεων με μοχλό πίεσης τα Συμπεράσματα της ΕΕ και αποδέκτη τη Λευκωσία δρομολογούν, σύμφωνα με πληροφορίες του «Φ», η Βρετανία και η Σουηδία, μεθοδεύοντας το ξεπάγωμα των τουρκικών διαπραγματευτικών κεφαλαίων «Σύστημα Απονομής Δικαιοσύνης -Θεμελιώδη Δικαιώματα» και «Δικαιοσύνη, Ελευθερία, Ασφάλεια», τα οποία βρίσκονται στο «ψυγείο» με μονομερή απόφαση που έλαβε η Κυπριακή Δημοκρατία, το 2009.

Άριστα ενημερωμένη πηγή στην έδρα της ΕΕ ανέφερε στον «Φ» ότι ο βρετανο-σουηδικός άξονας θα επιχειρήσει εντός του 2014 να επιβάλει την προώθηση των δύο επίμαχων τουρκικών κεφαλαίων, αξιοποιώντας την εξής αναφορά που περιλαμβάνεται στα Συμπεράσματα: «Η ΕΕ παραμένει μια κινητήριος δύναμη (anchor) για μεταρρυθμίσεις στην Τουρκία, ειδικά στους τομείς του κράτους δικαίου και των θεμελιωδών δικαιωμάτων». Η εν λόγω αναφορά μπορεί να θεωρείται γενική και αόριστη, αλλά όπως είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, το Λονδίνο και η Στοκχόλμη υποστηρίζουν ότι «αντανακλά την υποχρέωση της ΕΕ να στηρίξει τον εκδημοκρατισμό της Τουρκίας στους δύο αυτούς τομείς, φωτογραφίζοντας ευκρινώς την ανάγκη προώθησης των δύο κεφαλαίων».

Άλλωστε, όπως αναφέρουν οι ίδιες πληροφορίες, η λέξη «τομείς» παραπέμπει ευθέως στα διαπραγματευτικά κεφάλαια και, ως τούτου, η εν λόγω αναφορά που υιοθετήθηκε «προσημειώνει υποθήκη» για μελλοντική προώθησή τους…

Η Λευκωσία έχει πάντως εντελώς διαφορετική άποψη και αυτή διατυπώθηκε σε πολιτικό επίπεδο από τον υπουργό Εξωτερικών Γιαννάκη Κασουλίδη, ο οποίος υπέδειξε ότι «στο ταγκό χρειάζονται δύο», ζητώντας ουσιαστικά ανταλλάγματα από την Τουρκία προκειμένου να συναινέσει η Λευκωσία σε ξεπάγωμα κεφαλαίων. Μιλώντας στο Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων, ο κ. Κασουλίδης κατέστησε σαφές ότι το ξεπάγωμα των επίμαχων τουρκικών κεφαλαίων προϋποθέτει ανάλογες κινήσεις από την Άγκυρα, φωτογραφίζοντας την απόδοση της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου. Ανάλογα μηνύματα έστειλε η Λευκωσία και σε διπλωματικό επίπεδο, διά του μονίμου αντιπροσώπου Κορνήλιου Κορνηλίου, ο οποίος ανέφερε ενώπιον της COREPER ότι η προώθηση των δύο τουρκικών κεφαλαίων είναι προς συζήτηση, στο πλαίσιο όμως της ήδη κατατεθείσας πρότασης της κυπριακής Κυβέρνησης. Η θέση αυτή, για ξεπάγωμα τουρκικών κεφαλαίων έναντι της επιστροφής των Βαρωσίων, με παράλληλη διεξαγωγή απευθείας εμπορίου από το λιμάνι της κατεχόμενης πόλης (κατά νόμιμο τρόπο), θα αποτελέσει τη βασική γραμμή άμυνας της Λευκωσίας. Έναντι των πιέσεων που αναμένεται να ασκηθούν εντός του 2014, κυρίως το δεύτερο εξάμηνο του έτους, όταν η προεδρία της ΕΕ θα ασκείται από την Ιταλία και αναλόγως βέβαια των εξελίξεων στο Κυπριακό.

Οι πιέσεις αναμένεται να εκδηλωθούν στα τρία βασικά θεσμικά όργανα, Συμβούλιο, Κομισιόν και Ευρωβουλή.

Γνωστική ασυμφωνία και αγιοποίηση πολιτικών ηγετών

                                                     Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Το 1956 ο αμερικανός καθηγητής ψυχολογίας Λέον Φέστινγκερ ανέπτυξε στο περίφημο πλέον βιβλίο του When Prophecy Fails (Όταν η Προφητεία Διαψεύδεται), τη θεωρία της «γνωστικής ασυμφωνίας» (cognitive dissonance), στην οποία επικεντρώθηκε στο πως οι άνθρωποι πασχίζουν να διατηρήσουν την εσωτερική τους συνοχή.

Όταν η διαταραχή αυτής της εσωτερικής συνοχής, την οποία ο Φέστινγκερ ονομάζει «ασυμφωνία» (dissonance) γίνεται εμπειρία, η άνθρωποι στην πλειοψηφία τους δυσφορούν, θλίβονται, ταλανίζονται. Στην ουσία ο Φέστινγκερ απέδειξε ότι οι άνθρωποι όταν έρχονται αντιμέτωποι με στοιχεία που διαψεύδουν τις πεποιθήσεις τους, αντί να προσαρμόζουν τη συμπεριφορά και την αντίληψη τους σύμφωνα με τα νέα δεδομένα προσπαθούν να προσαρμόσουν τις πεποιθήσεις τους έτσι ώστε να ταιριάζουν με τη δική τους συμπεριφορά και τη δική τους ερμηνεία της πραγματικότητας, έστω και αν αυτό γίνεται με προκρούστεια λογική, δηλαδή ενάντια στην ορθολογική αντίληψη των πραγμάτων.

Πολλές φορές συναντούμε ανθρώπους, οι οποίοι θεωρούν ότι η βασική τους πεποίθηση για ένα πολιτικό ηγέτη είναι τόσο ισχυρή που μετατρέπεται σε απόλυτη γνώση και κρίση γι’ αυτόν. Όταν τους παρουσιάζονται στοιχεία τα οποία λειτουργούν ανατρεπτικώς προς αυτήν την πεποίθηση, τα νέα αυτά στοιχεία τούς προκαλούν ιδιαίτερα δυσάρεστη αίσθηση, όσο ισχυρά όμως και να είναι δεν τα κάνουν αποδεκτά, είναι εκ προοιμίου απορριπτέα. Είναι πάντοτε άνθρωποι, οι οποίοι ταυτίζουν την ιδεολογία τους ή την αντίληψη που έχουν για τις πολιτικές εξελίξεις, όχι με ορθολογικές πολιτικές θέσεις αλλά με πολιτικά πρόσωπα, με αποτέλεσμα στη σκέψη τους και στις πολιτικές τους επιλογές, ο πολιτικός ηγέτης να προτεραιοποιείται και να ταυτίζεται απολύτως με την ιστορική εποχή του, γινόμενος η βάση επί της οποίας αντιλαμβάνονται την ιστορία.

Εκεί που οι πεποιθήσεις τους θα έπρεπε να ήταν το βασικό στήριγμα για την ανεξαρτησία τους, μετατρέπονται σε βασικό στήριγμα της εξάρτησής και του αυτοεγκλωβισμού της σκέψης τους, με συνέπεια να διακατέχονται από ένα μονίμως υπολανθάνοντα φόβο έναντι της ορθολογικής αλήθειας, διότι η αλήθεια ανατρέπει τις ψευδαισθήσεις τους. Έτσι βιώνουν μία κατάσταση σύμφωνα με την οποία η πραγματικότητα αντιφάσκει με τις βασικές πεποιθήσεις μέσω των οποίων κατανοούν το πολιτικό τους περιβάλλον αλλά και την πολιτική εν γένει.

Δεν είναι λίγες οι φορές που σε απλές συζητήσεις πολιτικού περιεχομένου με ανθρώπους που είναι έντονα τοποθετημένοι υπέρ κάποιου πολιτικού προσώπου, το οποίο δεν χάνουν την ευκαιρία να το αγιολογούν, τούς παρουσιάζεις γεγονότα που αποδεικνύουν, έστω και εμμέσως, ότι ο «πολιτικός τους άγιος» έκανε ένα πολύ μικρό λάθος. Τότε βλέπεις τη γνωστική ασυμφωνία να εκδηλώνεται ως άμυνα. Όταν το αντιληφθούν αρχίζουν να βιώνουν μία δυσάρεστη κατάσταση την οποία προσπαθούν απεγνωσμένα να αλλάξουν, εισάγοντας νέα γνωστικά στοιχεία ή στρεβλώνοντας την αφήγηση των γεγονότων, με τα οποία πριν από λίγο συμφωνούσαν, ούτως ώστε να επανέλθουν στην πρότερη ισορροπία.